12 december 2002
Plaats: Eindhoven, schouwburg
Aanvang: 20:30
Ondanks dat Jan een aanval kreeg door voedselvergiftiging rond 14:00 uur en tot 19:30 een schoonheidsslaapje kon doen en ondanks mijn altijd vertraagde treinen (I hate the NS), was het een wonderbaarlijke oei voorstelling. Joehoe! René en Bart hadden samen het decor opgebouwd toen Jan op een divan lag te slapen in èèn van de kleedkamers. Uiteindelijk was ik toch nog behoorlijk op tijd en voelde ik me goed.

Het was een leuke zaal, een soort piste. Heel grappig dat ik door deze tour zo veel verschillende theaters zie.Maar goed, er bleek wel wat stress te zijn vlak voor aanvang, omdat het interview van Sander niet in beeld kwam en jaaaaaaaaa, de camera deed het weer es niet voor de verandering (haha).

Bovendien moest ik heel nodig naar de plee, en daar was geen tijd meer, irritaaaaaant!!! Nou ja, dat gebruik ik dan maar als extra ondersteuning, dat ik naar de plee moet. Ze zeggen dat dat helpt.

Godzijdank deed alles het weer en om 5 over half 9 kon de zaal open. De voorstelling ging dus erg goed. Het publiek luisterde aandachtig en volgde me en ze reageerden ook goed. Omdat het publiek in een halve cirkel om me heen zat was het lastig om iedereen te zien. Tijdens het spelen maakte ik er volop gebruik van door middel van veel heen en weer te rennen en proberen iedereen te bereiken, zelfs in de hoeken en zijkanten van de cirkel. Dit klinkt heel gek, hoeken en zijkanten in een cirkel, maar het kan echt!

Ik merk wel waar men de voorstelling niet goed vind, zelfs bij een goed publiek als vanavond. Het is niet fijn om te merken waar het publiek het niet goed vindt. Maar daar ga ik zeker aan werken. Het hoort er gewoon allemaal bij.

Liefs ME

14 december 2002
Plaats: Nijmegen, steigertheater
Aanvang: 20:30
Het theater is gelegen in een woonstraat en dat oogde nogal vreemd, maar wel gezellig. Een klein theatertje als buurman lijkt mij wel leuk.Bij binnenkomst ziet het er gezellig en knus uit. Echt een intiem theatertje.

Op het prikbord hangt een persfoto met een stukje tekst erbij over de show. Leuk, dat zie ik voor het eerst. Dunya & Emma, twee vriendinnen van mij, komen kijken dus ik ben extra zenuwachtig. Na het eten, alweer pizza, maar wel lekker, ga ik me, zoals gebruikelijk, weer lekker opwarmen op wat heerlijke muziek van Jan. Altijd fijn J. Van tevoren is me al verteld dat er waarschijnlijk niet heel veel publiek zal zijn. En inderdaad, er zitten niet meer dan 25 mensen in de zaal, lekker intiem. Gelukkig zitten ze wel dicht op elkaar en niet verspreid, zo lijken het er meer.

Ik dans en ik zing en doe m’n ding, en ik heb het gevoel dat het wel goed gaat. De akoestiek is goed, om maar es iets te noemen.Maar als ik de camera scène’s doe deinst het publiek een beetje terug en worden ze wat stiller, op een enkele na dan, want Dunya lacht zo hard en er zit ook een jonge man steeds hard te lachen. Op een geluidsque en m’n eigen geluid, wat óf te zacht óf te hard was, na, verliep de voorstelling volgens mij goed. Vooral de twist, het tweede deel. Ik krijg het steeds meer te pakken, het is ook veel spannender daardoor.

Maar er was vanavond vooral een intieme sfeer door de vrij kleine ruimte en weinig publiek. Dat kwam de voorstelling en mij wel ten goede, denk ik.

Slaap lekker, ik in ieder geval wel………….benzomoe, snurk

X me

16 december 2003
Plaats: Hoofddorp, Kaj Munk college
Aanvang: 10:30 & 12:30
Hell, hell en nog eens hell. Aaaaaaaaaaaaaah! Waar zal ik beginnen.

Ik kwam op tijd, gelukkig, en liep de school binnen. Het was waarschijnlijk pauze ofzoiets want ik werd meteen bedolven onder de 1000 leerlingen. Maar goed, we speelden in de aula. Problematish, want de aula was aan èèn kant helemaal open, en dat verschaft volop mogelijkheden voor nieuwsgierige, irritante pubers die zelf zo’n saai leven hebben dat een decor en ’n net wakkere artiest 1000 x interessanter is om naar te kijken dan doorgaan waar ze zelf mee bezig waren. Zelfs de schotjes hielpen niet, ze gluren er gewoon door heen (soms zijn het net aapjes)

Het was dus nogal lastig voor me om me op te warmen, als 300 aapjes je zitten aan te gapen en tegen je aan te zitten blèren (waar zijn de docenten?!) Hierdoor, jammer genoeg, nauwelijks kunnen soundchecken en inzingen.

De voorstelling begint, door wat voor reden dan ook hoorde ik de muziek niet waardoor ik veel te laat op kwam en als gevolg met m’n overjas aan, die te lang is, moest dansen. Dus dat was behoorlijk spannend. Maar ik hou wel van ’n beetje spanning, grrrrrr…….. De kids waren zeer rumoerig en een aantal gaven te vaak flink wat reacties. Tijdens het interview viel Sander weg van het scherm waardoor Jan de voorstelling moest stoppen.

Ik verdween snel achter het scherm en wachtte geduldig af. Na een tijdje konden we weer opnieuw beginnen, toen wéér niet en uiteindelijk weer wel. THANK GOD!!

Maar ik zal je zeggen dat het niet optimaal is om te stoppen en dan weer door te gaan. Gelukkig was ik goed geconcentreerd en kon ik de draad weer op pakken. De voorstelling liep verder niet zo heel erg goed. Ik werd te veel afgeleid door het publiek wat te veel kletste en ook contact had met leerlingen die boven door het raam naar elkaar keken.

Na de voorstelling kwam er een vrouw naar me toe, een docent ofzo, die de voorstelling hartstikke goed vond. Dat is dan toch fijn om te horen. Ik merkte gewoon weer heel goed hoe afhankelijk de voorstelling is van de technieken van het beeld & geluid.

Tussen de voorstellingen door had ik een uur pauze, dus toen ging ik naar m’n kleedkamer, oftewel, vergaderzaal. Toen ik naar binnen wilde en de sleutel in het gat stak, bleek dat de deur al open was en dat er iets van 10 leerlingen met elkaar aan het vergaderen waren, terwijl al mijn spullen daar lagen. Dus ik zei dat het voor vandaag mijn kleedkamer was en dat ik het zeer op prijs stelde als ze ergens anders konden vergaderen. Ze stonden vrijwel meteen op en vertrokken. Ja, wat wil je, ik zag eruit als een monster met al die uitgelopen make-up.

Gelukkig werden er toen snel broodjes gebracht en koffie & thee om weer even wakker te worden en wat energie te krijgen voor de volgende voorstelling.

Toen ik weer fris & bijgewerkt was voor de volgende show stonden er alweer tig kids te hangen over de schotten en muurtjes van de aula. Ik riep een paar keer PERSONEEL, en binnen drie seconden stond ik op de speelvloer. Ik had nog een kwartier voor aanvang en had nog even tijd om wat dingen door te nemen, als het me maar niet zo godganse moeilijk werd gemaakt, want al die pubers zaten me maar aan te gapen en te lachen en te schreeuwen. Toch probeerde ik ze te negeren en dat lukte ook. Helaas werd het al snel verstoord door het feit dat zowat de hele school tien minuten voor aanvang door de schotjes en over de muurtjes klommen om een plekje te bemachtigen en ik denk ,,waar zijn de docenten!,,

Maar goed, dit schijnt normaal te zijn?! Deze pubers zijn wat luidruchtiger dan net, but you never know how it works out.

Niet zo goed zal later blijken.

Als ik opkom zit er een meisje voor me in het midden van rij 1 die gedurende de hele voorstelling opmerkingen maakt. Op alles wat ik zeg of doe geeft ze commentaar, niet normaal. Ze doet me na, blert er van alles en nog wat doorheen, te irritant, maar op de een of andere manier lukte het me gewoon niet om er wat mee te doen. Alle technische dingen lopen prima en het geluid ook. Maar het publiek is dit keer echt een misser, niet alleen dat ene meisje, maar ook anderen. Het is voor het eerst dat de moed letterlijk in m’n schoenen zakt.

Deze mensen, nee dit zijn geen mensen, deze pubers reageren wel heel primair op alles wat er gebeurt.Reacties als:,, dit weten we nou wel, irritant, dit hebben we al gezien,, en toen ik op het eind letterlijk de tekst zei: ,,ik hou ermee mee op,, zeiden een paar leerlingen in koor: ,, nou, gelukkig, mogen we weg?,,

Ja, echt heel erg. Ik vraag me echt af in hoeverre deze leerlingen goed waren voorbereid op deze voorstelling. Na afloop vertelde een docent me dat ze helemaal niet wist dat dit een echte voorstelling zou zijn. Ze zei dat ze dacht dat ik een stukje zou gaan improviseren, 10 minuten ofzoiets, ye right!

Improviseren was het zeker door bepaalde kids, maar ze zijn ook heel lief hoor.

……………..moet even bijkomen

snurk ME

17 december 2002
Plaats: Veghel, theater Blauwe kei
Aanvang: 20:15
Hai, was lekker bijgekomen van gisteren, totdat ik er drie en een half uur over deed om in Veghel te komen i.p.v. twee uur. Zeer vervelend. En dan te bedenken dat dit kwam doordat de NS me verkeerd had ingelicht, aaaaargh…..geen woord meer over de NS.

Bevroren en uitgeput van m’n reis, there’s no business like showbusiness, kwam ik een uur voor aanvang binnen. STRESS, nee hoor. Ik kreeg een warm kopje thee van de directeur ven het theater om te de-frosten en al snel begon m’n bloed weer te stromen.

Het was een middelgroot theater, maar omdat er maar 30 kaartjes waren verkocht werd besloten dat de publieksopstelling op het toneel zal zijn. Aangezien ons decor niet zo groot is en het een groot podium is kon dat ook gerealiseerd worden. Wel gek, van toneel op toneel, maar het is weer eens wat anders. Maar ik moet bekennen dat het er een beetje raar uitzag.

Een kwartier voor aanvang bleken er toch voor 60 man kaartjes verkocht te zijn, dus uiteindelijk zat er toch nog veel publiek.

De voorstelling ging wel goed. Het was spannend omdat Jan voor het eerst alle techniek alleen deed, er gingen ook wat dingen mis. Er was ineens geen muziek in bepaalde scene’s, terwijl ik dat wel gewend was, maar ik kon het aardig goed oplossen. En doordat er wat dingen mis gingen, kon ik andere dingen uitproberen. Ik had natuurlijk ook geen keus. Het publiek was wel nogal mat en afstandelijk. Er zaten net zo veel jongeren als volwassenen, maar je kon wel merken dat je in Veghel was.

Na afloop had ik een interview met wat fans, dat was heel schattig. Zij vonden het publiek ook een beetje te stil. Toen ze u tegen me zeiden voelde ik me wel heel erg oud, dat was een beetje minder. Maar het was leuk!

Viele Grussen, me

18 december 2002
Plaats: Purmerend, Jan van Egmond college
Aanvang: 19:30
Toen ik binnen kwam zag het allemaal prima uit. We speelden in de aula en die was groot en overzichtelijk. Er was alleen geen kleedkamer, dus er moest een beetje geïmproviseerd worden. Met Jan heb ik van tevoren nog wat que’s doorgenomen, helaas konden we het niet helemaal afmaken vanwege tijd te kort; 18:45, nog 3 kwartier voor aanvang. Ik kon me verkleden in de kamer van de rector. Dat bleek nog best wel a-relaxed te zijn. Ik had maar 1 klein spiegeltje en die moest ik in m’n hand vasthouden om mezelf op te maken, gewoon best irritant met eyeliner op doen enzo. De omstandigheden op een school zijn gewoon veel lastiger dan in het theater, maar wel des te spannender.

Vijf voor half acht was ik dan toch klaar om te spelen. Ik was behoorlijk zenuwachtig omdat er twee vriendinnen in het publiek zaten en m’n regisseur was er ook.

De show liep goed. Ik zat er lekker in en het was heel spannend tijdens de run. Ondanks dat er wat meiden heel hard zaten te praten, reageerden ze goed en bleven ze bij me. Maar ze praten soms zo hard, echt ongelofelijk. Ze zouden zichzelf eens moeten zien. Dat zien ze natuurlijk ook door die camera, en dan zijn ze meestal meteen stil.

Er ging 1 ding echt goed mis. Tjakka!

Tijdens een scène struikelde ik over de kabel van de camera. Ik hoorde dat de camera viel, maar Jan vertelde me na afloop dat ie een paar meter de lucht in vloog en toen keihard op de grond stuiterde, erg hè? De camera is kapot nu, sorry Jan……….. Gelukkig zijn we verzekerd voor dit soort dingen, zullen we maar zeggen. Maar voor de rest was ik heel tevreden en het publiek volgens mij ook.

Love me

20 december 2002
Plaats: Zaandam, muziekschool Fluxus
Aanvang: 10:00 & 12:00 uur
Jippie jee, we staan weer in Zaandam, en wel in het “gezellige”(not) theater (muziekschool dus). Een vervelende zaal, slechte akoestiek en geen verwarming………ik heb er zin in!

Tijdens de eerste voorstelling is er veel te veel publiek, dus de zaal zat echt bomvol, zelfs de gangpaden waren bezet. En het lastige was dat men dus in een soort halve cirkel om mij heen zat en niet iedereen mij goed kon zien. Het publiek was ook heel druk en chaotisch. De voorstelling ging best goed. Ik zat er goed in en stoomde lekker door. Ik had veel energie dus dat was wel lekker. Juist omdat ik iedereen wilde bereiken omdat ze me niet allemaal goed konden zien, deed ik heel erg m’n best om gezien te worden, veel heen en weer lopen en iedereen aan spreken, erg vermoeiend, maar wel te gek. Ik kreeg er echt een beetje een kick van.

De tweede voorstelling ging eigenlijk net zo goed, misschien zelfs ietsje beter. Er zat wat minder publiek dan bij de eerste, maar dat vond ik ook wel prettig. Alleen waren ze d’r niet bepaald rustiger onder…..tja, wat wil je ook, het bleek voor hun de laatste dag voor de vakantie te zijn en dus waren ze gewoon wat drukker. Ze hadden gewoon meer zin in de vakantie dan in mij?! Nee hoor, het ging echt best oké. De reacties waren over het algemeen tijdens de voorstelling goed. En ik krijg steeds meer in m’n vingers van wat ik op het toneel moet doen en dat is gewoon lekker. Nu heb ik lekker vakantie en ik ga d’r ook echt ff van genieten, jullie ook?

Enne………..doe geen dingen die ik ook niet zal doen (vuurwerk afsteken enzo…)

Happy new year alvast en see ya soon!

Dikke kus ME

6 januari 2003
Plaats: Amsterdam, de Meervaart
Aanvang: 10:30 & 13:30
Hi allemaal, alles goed? Lekkere vakantie gehad? Ik in ieder geval wel en het was heerlijk. Een beetje te lekker. Ik had het er echt ff zwaar mee om weer te beginnen. Om weer op rolletjes te komen. Maar Kees-Jan (regisseur), Jan (technicus) en ik hadden gelukkig in de kerstvakantie een beetje gerepeteerd, en wat dingen veranderd, dus dat gaf al gauw weer het gevoel dat ik een maand bezig was.

De voorstelling is beter geworden, dus voor degenen die het nog niet gezien hebben, allemaal gaan! De eerste voorstelling ging goed, niet heel goed, maar voor een eerste voorstelling mag ik niet klagen. Ik speelde echt dingen voor de eerste keer, dus ik was best gestressed.

Maar het publiek was redelijk aanwezig, zullen we maar zeggen. Wat op zich niet verkeerd is, maar ik moest er wel weer ff aan wennen zeg maar. Ook aan het feit dat er veranderingen in de show zitten en hoe het publiek daar op reageerde.

De tweede voorstelling ging beter, ook omdat ik het al een keer had gedaan dus dat scheelde.Het was een grote zaal vond ik, ik kon echt heel hoog het publiek inklimmen. Voor mezelf ging de tweede show wat beter en soepeler. Wat Jan betreft niet echt, ofschoon hij niet heel goed op mij kon letten aangezien wat kiddo’s de hele tij voor z’n neus opstonden waardoor hij het hel projectiescherm niet goed kon zien. Maar ik had er een goed gevoel over.

7 januari 2003
Plaats: Amsterdam, de Meervaart
Aanvang: 10:30
Wow! Ben trots als een pauw, en dat zeg ik niet vaak, maar het ging ge-wel-dig!!!

De beste show van alle keren die ik gespeeld heb, echt waar.

Waarom?

Alles klopte, de beelden, het geluid, het publiek en ik.

Nu begrijp ik wat Madonna bijvoorbeeld zegt als ze het heeft over “een klik met het publiek hebben”, want dat had ik gewoon. Op de èèn of andere manier lukt het me steeds beter om die klik met het publiek te maken. En het heeft echt niks te maken met m’n bekendheid als artiest ofzo, maar dat je van je publiek gaat houden, ook al haat je ze. Aan het begin van deze tournee had ik echt een afkeer tegen pubers, en kon ik niet geloven dat ik ook zo was vroeger. Maar ik begin ze/jullie steeds meer te waarderen. Jullie zijn best relaxed en lief ook. De veranderingen,die Kees-Jan en ik aangebracht hebben, zorgen d’r veel meer voor dat het verhaal wat ik wil overbrengen meer op z’n plek valt en dat merkte ik vanmorgen aan hun reacties. Echt te cool!

Doeiiiiiiiiii, J ME

10 januari 2003
Plaats: Hoofddorp, Oude Raadhuis
Aanvang: 20:30
Leuk theater, heel intiem. Het is net een kijkdoos. Vroeger was het een trouwzaal, vandaar raadhuis. Er kunnen niet meer dan 100 man in en die zitten d’r ook want het is uitverkocht. Eng maar natuurlijk ook leuk! Ja, het blijft eng.

Heb gisteren weer gerepeteerd met Kees-Jan en nu zijn de veranderingen definitief geworden, voor nu, en ga ik vanavond voor het eerst weer wat dingen uitproberen. Dat is zo leuk aan deze show, hij blijft anders worden, omdat ik er gewoon zo veel verschillende dingen mee kan doen.

Er zaten overwegend volwassenen in de zaal, dus dat was weer even een shock voor me. Het is best raar om aan een vrouw van 40 te vragen wat ze nooooit meer met een leuke jongen zal doen. Dat zijn toch meer vragen voor jongeren, die herkennen zich daar zelf veel meer in. Ik ging ook “u” zeggen tegen sommige mensen, terwijl ik gewoon “je” tegen iedereen moet zeggen. Ik voelde me meer een stand-up komedie typje dan een zangeres, ook door het toneeltje, dat een klein beetje verhoogd was en heel dicht op het publiek zat. Het was echt èèn op èèn. Maar ik had lekker veel energie, en ik had het gevoel dat ik het publiek meenam.

Tja soms weet ik niet zo goed hoe het ging, ook omdat ik het alleen doe is het vaak moeilijk te beoordelen hoe het ging. Maar ik denk dat ik wel een beetje tevreden ben…….

Mazzel, ME