WEEK 50

Maandag 10 december, De Kade (Zaandam)
Poppodium De Kade is en blijft een soort grot, maar het zag er toch weer feestelijk uit met al die bij elkaar geschoffelde lampkes, die dankzij Ivo weer op onnavolgbare wijze waren aangebracht c.q. aangesloten. Bijna alle storende geluidsbronnen (bar, tap, koeling, ventilatie, discobalmotor, bewegend licht) waren uitgezet maar op het podium achter ons begon toch weer wat te koelen en lawaai te maken. Tja…dat zal woensdag ook uit zijn zal ik maar denken. Ivo, Captain Caveman, deed z'n best om mee te helpen, in geheel eigen relaxed tempo. Gelukkig was productie-Lies er om met de tribune-opbouw te helpen. Achteraf kwamen er toch meer dan de verwachtte 150 scholieren, dus moesten we nog wat bijzetten en kids op de bar planten. Het publiek was een echte doorsnede van de Zaanse jeugd: randstedelijke suburbanianen die met moeite niet ontspoorden. Het zal het bijna dagelijkse 'cacaosnuiven' wel zijn wat de kids zoet houdt! Gegiebel, gerook, animositeit, luisteren en niet luisteren, kijken en niet kijken; het was weer van alles. Dankzij het sterke spel explodeerde de gonzende hormonenmassa niet en veranderde het gonzen in pruttelen. En met pruttelen valt te leven. De voorstelling liep lekker strak en pittig. Als je De Kade met die kids redelijk stil houdt, kun je niet anders dan tevreden zijn. De docenten waren vooral blij dat het niet ontspoorde en waren onder de indruk van het stuk. Ja, het is eindelijk gebeurd, we zijn met z'n allen tijdens 't lossen in de hondenschijt getrapt, en besmeurden daar als een snel verspreidend virus onszelf en de spullen mee. Met een dweil en moppen zijn we als gekken tekeer gegaan, en wisten wonderwel alles weg te boenen.

Dinsdag 11 december, RSG Werenfridus (Hoorn)
Een beetje een oud gebouw, het licht bestond uit onze eigen set & 6 koekblikken van de school. We hadden hulp van wat kids bij de opbouw en het afbreken. En koffie, thee en warme saucijzenbroodjes voor de lunch. Dit keer was ons publiek vier HAVO/VWO, maar daar merkte je niks van…De strenge docenten surveilleerden goed. Drie jongens die 15 min. na aanvang naar binnen wilden werden door een docent tegengehouden en probeerden zich daarna met geweld en bezetting van de docent, toch toegang te verschaffen tot de zaal. Dit lukte gelukkig niet. Maar de docenten moesten verder noodgedwongen tijdens de voorstelling blijven posten opdat de 'gang' zich niet alsnog met granaten, raketwerpers, en omgebonden explosieven toegang zou verschaffen tot de zaal. Veel rumoer achterin, doorlopend gepraat, gegiebel maakte het niet gemakkelijk voor de Truckstoppers. Doorspelen is 't devies, en kijken wat je redden kunt. Toch ook weer veel kids die wel aandachtig luisteren en kijken. En dat is bemoedigend. Toch wordt het tijd voor de theaters. De voorstelling betekende dus veel forceren om nog enigszins jezelf boven water te houden. 't Is bouwvakken wat je moet doen op zo'n school. Algehele waardering: 5 (dat heeft te maken met de ambiance of liever aan het gebrek daaraan) Een prachtige avondlucht begeleidde ons op de weg terug naar huis, terwijl Karina en Olaf elkaar de loef af probeerde te steken met een spelletje 5 tegen 5!

Woensdag 12 december, De Kade (Zaandam)
Weer een voorstelling in De Kade. Het was weer raak, geen poep deze keer, maar een verschil van mening over de aanvangstijd. De Kade dacht dat we om 14.30 uur zouden beginnen i.p.v. 15.15 uur. Dat was wel erg vervelend, want maar liefst drie bandjes moesten die avond optreden, en er moest om 16.00 een soundcheck gedaan worden. "Tja …erg vervelend allemaal, wat doen we nu?". Nadat ik van drie verschillende Kades had gehoord dat 't allemaal toch wel erg lastig was dat we pas om 16.30 uur klaar zouden zijn, en ik steeds moest uitleggen dat niet eerder konden beginnen omdat die kids niet eerder zouden komen, kreeg ik toch wel een beetje het gevoel dat we God mochten danken dat we tussen de popconcerten door ons 'dingetje' zouden doen. Ik heb vaak moeten zeggen dat we de spullen z.s.m. zouden opruimen na de voorstelling. Na drie keer het verhaal aangehoord te hebben vond ik 't welletjes: of later soundchecken of wij pakken de boel weer in! Al dat gezeur dat 't lastig is, terwijl je niet verder komt dan te zeggen dat 't lastig is! JA, HET IS LASTIG! We hebben gespeeld en alles was gesust. De voorstelling liep goed. Het publiek was opvallend rustig, meegaand, en geëngageerd, ondanks 't tekort aan docenten. Er was maar een docent van ca. zestig jaar bij de voorstelling. Misschien komt het door de literaire en beeldende opdrachten in het kader van Zmart dat het rustig bleef. Ik heb de kaartjes van het slotfeest afgegeven en de kids opgewarmd voor aanstaande vrijdag. Toen ze hoorden dat de prijzen vergeven waren aan scholieren van hun school, kreeg ik ze nauwelijks meer stil. Die komen wel, denk ik!
We hebben nog nooit zo snel afgebroken en ingepakt. Morgen nog een voorstelling in De Kade. Ik ben benieuwd of 't lastig gaat worden.

Donderdag 13 december, de Kade (Zaandam)
Zaal, ambiance geluid en techniek allemaal hetzelfde als de afgelopen dag maar we hadden nog zelden zo'n braaf publiek. Weer zonder wijkteam 'surveillance en zonen'. Het kan dus toch! De organisatie ter plaatse liep prima vandaag. De voorstelling was heel goed. Het was heerlijk speulen natuurlijk in deze warme deken van rust.

Vrijdag 14 december, St. Michaël College (Zaandam)
De aula was een vrij fantasieloze baksteen bemuurde aula met entresol, die voor een erbarmelijk galmende akoestiek zorgde, waardoor de veertig toeschouwers het idee hadden dat ze moederziel alleen in de Dom van Keulen naar een voorstelling zaten te kijken. Nico, de organisatie ter plaatse, was aardig en zorgde voor lekker eten. Hij had ook wat 'technici' van de school opdracht gegeven om een complete trussconstructie op te zetten op vier 'wind-ups' van 10 bij 8 meter, compleet met 11 very-narrow-par blazers, die met kinderdiscokleuren vrolijk stonden te flashen toen we binnen kwamen. De kids hadden ook wat muziek opstaan (K3 of ander Duck gekwek) op een redelijk onaanvaardbaar niveau. De kids waren in charge: het was hun feestje en ik was de spelbreker. Nu moet gezegd worden dat ik op deze koude vrijdagavond visioenen had van warme kachels, gedestilleerd binnen handbereik, een lieve vriendin en een bloedje van een dochter en Big Diet op TV. Ik was dus niet al te zeer in de stemming voor een avondvoorstelling op een school. s'Avonds op een school te zijn is toch zoiets als Bush als president, Jan van Rijnsoever in een personenwagen of Pim Fortuyn met krullen. Raar op z'n minst. In ieder geval had ik binnen de kortste keren flinke wrijving met deze bijdehante gassies, die me ook nog eens vertelden dat ik de lampen niet zelf mocht stellen. Dat was de druppel, mijn ego stond op een steile helling, wankelend, maar nog lang niet klaar om naar beneden te donderen. Pak die zooi dan maar weer in, was mijn geïrriteerd besluit. Vervolgens werd de hele trussconstructie met lampen vakkundig gedemonteerd en weggehaald. Zo, I'm back in charge. Heb ik me toch nog op laten naaien tijdens deze schooltour. Waar er twee kijven hebben er twee schuld, het is niet anders. Ik heb Nico uitgelegd dat het niet klikte tussen de boys en mij. Hij begreep 't wel. Toen later bleek dat het binnendruppelende publiek lekker wat kon gaan drinken voor de voorstelling, en rond het speelvlak aapjes ging kijken, heeft Nico op mijn smeken alle veertig scholieren naar boven geleid alwaar ze met z'n allen over de leuning hangend, alsnog aapjes konden kijken.
De vervreemdende galm, en het kleine publiek, werkte niet bevorderlijk voor een lekkere voorstelling. Volgens de cast was het toch een goede voorstelling. Ik zou 't niet weten, ik had een 'off-night'. Bij het opbouwen en afbreken moest alles met een personenliftje omhoog, omlaag en vervolgens een flinke gang door. Dat duurt even. Tijdens de voorstelling was een camper die al op 't schoolplein stond toen we aankwamen verplaatst, en wel zo dat wij er niet meer uit konden draaien. We stonden vast tussen betonnen bankjes en de *#^%~camper. Aan de rechterzijkant heb ik 't pallet van krassen kunstzinnig uitgebreid: je ziet er niks van. Maar we waren wel los!

WEEK 49

Maandag 3 december, 't Zwet (Den Helder)
Dit keer was het publiek MAVO 3. En ze waren…fantastisch! We hebben zelden zo'n gemotiveerd en uitstekend voorbereid (hulde aan de docenten) jong publiek gehad. We wisten niet wat we meemaakten. Net als je dacht een afgewogen mening omtrent leeftijdsgrenzen, scholing, etc. te hebben, gooit 't Zwet alles weer in het 100! De gymzaal had veel baskets, bokken, paarden, korven, ringen, touwen en rekken. Ik heb in m'n leven nog nooit zoveel riekende gymzalen achter elkander mogen ruiken. Thuis gekomen rook ik als een doorzweette gymmat uit 1903. De organisatie ter plaatse was prima de luxe. Hans bleek een aardige vent die trots over het schoolrestaurant verhaalde. Dit staat dermate goed bekend in de omgeving, dat met kerst het restaurant bestormd wordt door eenzame bejaarden uit de buurt. Voor de kroketten hoeven ze niet te komen, maar de broodjes met oude kaas en brie waren heerlijk. Hans had z'n best gedaan om niveauverschil te creëren in de zaal middels matten, banken, stoelen en tafels. Dit droeg absoluut bij aan een soepele, pittige voorstelling met positieve reacties, niet gestoord door onrustige kids. Weer een schoolbeeld van wat een gedegen en enthousiaste voorbereiding door geïnspireerde docenten kan opleveren. De educatieve voorbereiding bestaande uit een CD, de 'making-of' video en 't voorlezen van het script (jawel), zorgden voor een geëngageerd puberpubliek. Wat wil je nog meer als je voor de tigste keer naar Den Helder afreist. Leuke kids die ons hielpen met opruimen, completeerden de geslaagde operatie.

Dinsdag 4 december, Scholengemeenschap Wiringherlant (Wieringerwerf)
De kantine waar we gingen spelen, was totaal onbereikbaar met de bus. Het plein bij de ingang was ook onbereikbaar, inclusief voor de brandweer dus… De nooduitgang van de kantine was alleen via een zompig grasveld te bereiken. Omdat ons dat vele meters zou gaan schelen, probeerde ik, ook al werd dat afgeraden door de conciërge, met de bus het gras uit te dagen. Na 28,4 meter zat ik dus al vast met een voorwiel. Maar door een briljante 'wiegmanoeuvre' en hulp van een gemotiveerde cast kwam ik snel los. Was ik maar voorgoed vast komen te zitten. Dan maar het hele plein oversteken en de school doorsjesen.
De kantine en aula leken een beetje op een kinderspeelplaats met veel slingerende zwarte Pieten; je waande je in de Bijenkorf. Maar nadat Olaf en ik alles wat maar een beetje de boel daar moest opvrolijken van kasten, muren en plafond getrokken hadden, begon het weer een beetje onze Truckstop te worden. Contactdocente Joke was er niet (ze gaf les) maar gelukkig was er wel een Sjoerd die eruit zag als een leraar maatschappijleer. Dat was hij dus ook.
Het publiek bestond voor een groot deel uit roezemoezende leerlingen en gespannen docenten. Gelukkig waren er ook twee scholieren die ons in Den Helder gezien hadden (de proefvoorstelling). Op voorspraak van deze twee had de school ons geboekt. Door hun betrokkenheid en verantwoordelijkheidsgevoel boden zij ons de houvast die we zo nodig hadden. Hulde voor deze twee dotjes. Joke kwam nog wel, en overspoelde ons met thermosflessen met warm water voor de thee en koffie, maar de organisatie ter plaatse was nogal rommelig. We werden aan ons lot overgelaten. Deze voorstelling was hard werken en er weinig voor terugkrijgen. Ach, op de weg terug met Jaques Brel's: "Ne me quitte pas" sta je ook weer versteld hoe snel je alles weer vergeten bent. Gelukkig donderdag weer eens een theatertje.

Donderdag 6 december, Steigertheater (Nijmegen)
Het is altijd lekker om weer even in een theatertje te zijn, ook al is de laad- en loskade 75 cm hoog, en mag alles vervolgens nog wat 'bordes-treden' op gesjouwd worden. Eenmaal binnen moet alles weer een meter naar beneden om op de speelvloer te komen. Maar ja, een kniesoor…
Het is een klein lief vlakke vloertheatertje met zitplaatsen aan weerskanten van het speelvlak in een V-vorm. Deze konden we niet weg halen i.v.m. het aantal reserveringen. We losten het op door alle frontale mise-en-scène een stuk naar achteren te spelen. De achterkant van de speelvloer werd geflankeerd door twee pilaren met een lage dwarsverbinding. Daarachter was een vrij ruim achtertoneel. We hebben de diepte van het achtertoneel gebruikt, en met de breedte zijn we tussen de pilaren (5 mtr.) gebleven, onder 't motto: Beter smal dan ondiep. Zo ging 't best. Jan de barman en Pieter, voorkomende jongens, maakten het ons aardig naar de zin. Het Canisius College zorgde deze dag en de volgende voor de zaalvulling. Het was een redelijk rustig publiek, op de bekende paar na die opvallend irritant waren. Maar het vernietigend staren van de cast miste z'n uitwerking niet. De voorstelling was pittig. Ik moest wel een beetje surveilleren voor de cast af en toe. Een zweep als rekwisiet zou geen overbodige luxe zijn. Toch wel een aardige voorstelling. Dat kwam mijns inziens door 't feit dat onze meiskes (de twee actrices) zijn gestopt met roken. Jawel, dit leverde spannend theater op. De jongeren vulden enquêtebriefjes in om onze voorstelling te 'raten'. Ze hadden de mogelijkheden beperkt tot drie verschillende gradaties: niet mooi/mooi, moeilijk/makkelijk, saai/spannend. We hebben alle briefjes gretig bekeken. Van sommige werden we vrolijker dan van andere. Dat kunt u wel begrijpen, denk ik. Weer geen files. Hoe doe ik 't toch??????

Vrijdag 7 december, Steigertheater (Nijmegen)
Geluid: hhhmm. Licht: tja. Organisatie ter plaatse: lalala. Voor de rest was er weinig aanvulling te melden op de vorige dag. U begrijpt 't: soms is er niet zo heel veel te vertellen. Dat wil overigens niet zeggen dat we niet tevreden waren over deze exercitie. Al met al lekker gespeuld voor veul publiek. In het publiek bij de tweede voorstelling van deze dag moesten volwassenen hebben gezeten, er werd eindelijk ook eens gelachen op andere momenten. Een verraderlijke dichte mist ontnam Karin en mij bij een wandeling naar de Waalkade totaal 't zicht op deze snelstromende rivier. We konden wel de mooie straatjes en pandjes zien. Er was nogal wat tijd te doden tussen de voorstellingen. We aten heerlijk in de Whaag, Waagh, Whaaghg of aaaarghhh op de Grote Markt. Bij 't verlaten van het restaurant zagen we een surrealistische verschijning in de dichte mist: Sint-Nicolaas! Jawel, die van eergisteren. Er waren geen camera's aanwezig, hij was in vol ornaat compleet met staf, pratend tegen een voorbijganger (vroeg hij de weg?). De mist op de weg terug was kort maar hevig. Toen het wat opklaarde, hebben we de kerstlichtjes aangedaan en Bing Crosby laten kreunen totdat het ging sneeuwen. En toen zijn we allemaal met een kruik in bed gestapt, en droomden we van verre oorden met verlaten cementfabrieken. Dagdag…

WEEK 48

Maandag 26 november, Van der Capellen Scholengemeenschap (Zwolle)
We speelden in een mooie 'warme' gymzaal met redelijke akoestiek. De organisatie was goed. Marijke Velds had de banken en stoelen met redelijke precisie opgesteld en nog wat docenten opgetrommeld voor de eerste voorstelling. Ze liet heerlijke broodjes komen met alles d'r op en d'r aan. En na de voorstellingen kregen we hulp van een aantal kids. De eerste voorstelling speelden we voor drie HAVO/VWO die naar mijn mening te jong waren voor deze voorstelling. De voorstelling liep erg moeilijk voor de cast vanwege een paar kids op de eerste rij die zichtbaar ongeïnteresseerd en pratend de tijd zaten te doden. Nét niet zo erg dat je overweegt er wat van te zeggen, maar nét zoveel dat het zwaar werken is om de concentratie vast te houden. De cast was te veel bezig met de stoorzenders bezig en dat vrat energie. Wat vooral opvalt bij het spelen voor de derde klas is dat het ze niet lukt vijf kwartier op hun krent te zitten en zich te concentreren. Een jaartje ouder gaat dat veel beter zoals te zien was bij de tweede voorstelling met vier HAVO/VWO. Zij waren een stuk rustiger, op wat kletsende groepjes na die na een waarschuwingen wel rustiger werden. Deze voorstelling was een wraakneming op de eerste. Intens, mooi, vlot, niet gehinderd door gekrakeel. Marijke vond het mooi. Het was een leuke school met een vreemd soort prieeltje met 70ties kubussen, waarop zijden bloemen in kunstzinnig bedoelde vaasjes op zijden kleedjes stonden en speakers links en rechts TMF uitbraakten. Mijn eerste gedachte toen ik binnenkwam in de 'hang-out' en 'Dancing with tears in my eyes' hoorde van Ultravox was; 'hier zijn een of meerdere scholieren omgekomen door zinloos (valt over te discussiëren) geweld'.

Dinsdag 27 november, Grand Theatre (Groningen)
We speelden in het kader van ''t Jonge Harten Festival' een vrije voorstelling in de grote zaal. Het publiek was rustig en geconcentreerd, op weer wat 'achteraantjes' na, die na een kleine correctie niet meer durfden te bewegen. Fijns! Grand Theater is een mooi pand maar heeft een matige akoestiek en een asymmetrische speelvloer. Het was wel weer even wennen om te spelen in een theater. Na al die scholen waar je noodgedwongen een andere speelstijl moet hanteren, vielen we pardoes in het geriefelijke vacuüm van het theater. Wat is dat toch? Niemand rommelt, boert, zanikt, geen slaande deuren, bellen, papiertjes, onrustig geschuifel. Het is...theater! Het voelde als het op gang komen van een diesel; een soort van imploderen vanwege de onverwachte rust. Eenmaal op gang werd het een redelijke voorstelling. Allan Zipson (regisseur) was toevallig in de buurt. Om dat te vieren hebben we gezellig met z'n allen wat gebabbeld in de bar van hotel Weeva over ditjes en datjes, spaarzaam nippend aan een Duveltje. 't Was een verhelderende avond. De volgende morgen voelde mijn hoofd jammer genoeg als een troebele wattendeken. En was het wel mijn hoofd?

Woensdag 28 november, Grand Theater (Groningen)
Weer in de grote zaal gespeeld met weer een welwillend en geconcentreerd publiek; heerlijk. De voorstelling was voor mij persoonlijk de allerbeste tot nu toe: alles klopte gewoon! Verder uitwijden heeft geen zin. Je had er maar bij moeten zijn! De reacties waren goed, vooral van Allan, die nog steeds toevallig in de buurt was. In restaurant 'Weeva' hebben we daarna heerlijk gegeten. Heel gezellig, heerlijke stoofpotjes met diverse verse groenten en huisgemaakte appelmoes, veel kaneel en pudding met slagroom toe. Volgens Karin was de witte huiswijn een kruising tussen jonge en oude natuurazijn, wat ik na een nipje, waar mijn onderlip spontaan van opensprong, nauwelijks verstaanbaar murmelend moest bevestigen.

Donderdag, 29 november, Comenius College (Stadskanaal)
Het publiek was rustig, geconcentreerd en echt Stadskanaals. We speelden in een gezellig dorps 'aulaatje'. Het lossen gebeurde via de nooduitgang van de aula wat een hoop gesleep door gangen scheelde. Contactpersoon Beppie deed de organisatie compleet met 'spinnenwebtrui' (volgens Karina). Beppie is zoals haar naam doet vermoeden reuze aardig en gezellig. Zij hield die avond een feestje voor haar kindertjes en wat vrinden uit 't dorp en…wij waren de hoofdact! Vergis je niet, ze was heel voorkomend en de hulp was voorbeeldig. Niets te klagen.
De voorstelling was goed, ondanks het feit dat er weinig terugkwam van het publiek en Karina probeerde om een acuut opkomende migraine te bezweren (wat nog lukte ook). Ze hadden 't "heel mooi gevonden"en "Moeten jullie nu echt geen wijntje?". Over Stadskanaal worden veel grappen gemaakt door de theater-incrowd en niet zonder reden kan ik je vertellen. Het aantal zelfmoordgevallen onder jonge boerenzonen is in deze regio het hoogst van Nederland. We werden het enige restaurant in het centrum 'de Babbelaer' zowat ingetrokken voor 'grote porties - snel braken' menu. Mistroostig is geen fijn woord, maar wel het enige juiste woord voor mij in dit geval. We wilden vlug weg. Eerst 35 km over provinciale weg in miezerig weer met wind en mistflarden door Welickxweerd, Schoonerloo, Westerborg, Doodewaard, ach en vooral toch ook wee… Maar wat zag ik daar, wat waren die lichten die pijn doen aan je ogen? De snelweg A-28 richting HUIS!

WEEK 47

Dinsdag 20 november, Comenius College (Hilversum)
Het publiek was duidelijk van 'gegoede klasse'; nonchalante kids, losjes en relaxed. Ze luisterende en keken goed, op wat verveelde jochies na. De aula was ruim met een prachtig houten plafond en vloer. Maar de akoestiek was helaas matig door de grootte van de ruimte. De rijen stoelen stonden opgesteld in een strakke U-vorm; met stoelen dus tot de achterlijn van het speelvlak. Die moest dus weer afgebroken worden wat een hoop gedoe gaf. De voorstelling liep redelijk, zeker gezien de enorme ruimte. De cast moest er hard aan trekken om het verhaal verteld te krijgen: veel volume gebruiken en theatraler spelen dan gewenst is. Het blijft moeilijk met dit stuk. Zoals gebruikelijk waren het de docenten die positieve respons gaven na de voorstelling. Tijdens het optreden kwam er weinig respons van de kids. Een paar leerlingen vroegen waar onze 'echte' MUZbus was, refererend aan de bus die altijd bij Jan staat. Kijk uit, ze weten je te vinden! Heleen Heintjes (kostuumontwerpster) was er ook, en had ook nog een perfect passende broek voor Karina bij zich. Leuk toch?

Woensdag 21 november, St. Odulphus Lyceum (Tilburg)
We speelden in een zeer oude gymzaal met slechte akoestiek, die veel lawaai doorliet van het aangrenzende plein en het sportveld, waar ondanks de erbarmelijke koude katholieke kindertjes in korte broekjes en shirtjes met korte mouwtjes hun leven op dat moment verfoeiden. De organisatie was goed. Michel was aardig en attent. Hij zorgde voor broodjes, koffie en had hulp voor ons beschikbaar, wat goed uitkwam omdat we redelijk laat aangekomen waren. De gymzaal lag een metertje hoger dan het straatniveau: dat betekende sjorren en slepen dus. De voorstelling liep goed, ondanks het vreselijke lawaai van buiten (Michel en consorten hadden er overigens nog alles aan gedaan om het stiller te krijgen). We hadden een goed Brabants publiek met op de eerste rij wat papiertjesfrommelende frutselaars, die door Olaf vermanend werden toegesproken. En er was een meisje, die met haar hand voor de mond, bijna kokhalzend wegsnelde, en even later zichtbaar opgelucht weer terug kwam. De docenten waren onder de indruk en de meeste leerlingen waren positief. Er was geen nagesprek maar we hadden wel een echte fan, die de cast tot diep na middernacht in de 'kleedkamer' vasthield. Deze keer kwam Jolanda Lanslots (decorontwerpster) kijken hoe haar rubber 't hield, dus dat was best gezellig. Na het afbreken begonnen we aan de lange reis door spitsend Nederland van Tilburg naar Steenwijk, met stormend, regenachtig herfstweer. Toch kwamen we ook nu weer geen files tegen. Hotel de Gouden Leeuw waar we gingen overnachten was een juweeltje van oude klasse. Een gezellig, mooi oud pand met een stijlvol restaurantje en café. We konden kiezen uit een heerlijke kaart met diverse soorten wild. Copieus gedineerd met grand desserts na. Heerlijk na een dagje herfstige miezer. Goede kamers met een lekkere tv! Het ontbijt was wat vroeg...maar wel lekker. Hou dit hotel met stip op de lijst wat mij betreft!

Donderdag 22 november, Linde College (Wolvega)
Het publiek bestond uit oprecht geïnteresseerde kids, die echt wilden kijken en luisteren. De sporthal kon door middel van twee elektrisch bedienbare schermen in drie moderne gymzalen veranderen. De akoestiek was slecht, ondanks het tapijt op de wanden. Maar de organisatie was uitstekend. We hadden deze keer de beschikking over een echte Friese gymleraar die al wel wat jaartjes meedraait maar stikzenuwachtig was omdat wíj kwamen; de eerste keer theater in zijn gymzaal. Hij had wat collega's van wat leek de plantsoenendienst geronseld om stoelen en banken neer te zetten op repen tapijt zodat de kwetsbare gymvloer niet teveel zou lijden. Alles kwam goed na overleg en uitleg van ondergetekende. Toen hij zag dat alles lekker liep, kon hij ontspannen en bleek hij een enthousiaste man die, ondanks het feit dat er gymlessen uitvielen, zichtbaar genoot van onze aanwezigheid. Hij liet koffie, melk, broodjes en kippensoep aanrukken. Kortom: hij was een rots in de branding met een positieve instelling, die alles deed om 't ons naar de zin te maken. We speelden twee lekker pittige voorstellingen in een razend tempo. Er was geen lawaai van de kinderen en geen lawaai van buiten. Heerlijk gewoon! We kregen prima reacties van zowel docenten als leerlingen. Tijdens het nagesprek kreeg de cast intelligente vragen op zich afgevuurd, waar ze uitgebreid de tijd voor namen (hum).

WEEK 46

Dinsdag 13 november, Haarlemmermeer Lyceum (Hoofddorp)
De gymzaal was een bakstenen, daglicht ontberende gevangeniszaal, met galmende akoestiek. Het publiek, vijf & zes VWO, was een beetje stilletjes en mat. Waarschijnlijk geïntimideerd door de tot-zelfmoord-aanzettende ruimte. Maar lekker rustig waren ze wel. Natrium/kwik lampen die de vrolijke eigenschap hebben dat ze elke kleur doodslaan (zelfs zwart), completeerden het geheel fijnzinnig. We gaan er weer eens lekker tegenaan! De organisatie ter plaatse was fabelhaft! Wat een inzet. John, de conciërge en 1000poot, had een aantal kids geronseld én had ze totaal onder de duim. Ze hebben geweldig geholpen. Met kunde ook, wat uitzonderlijk is op scholen. John heeft zo'n beetje z'n eigen B.V. tje daar op 't Lyceum, met veel 'neopreenkabelhaspels', een 'Zero 88tje & 23855 kanaalmixertje', M.D. spelertjes (maar dan wat professioneler natuurlijk), 'Klotenafbindtouwtjes' (John), en twaalf dozen zijden bloemen ("Is zo handig bij diploma-uitreikingen"), en nog 234.000 andere handige dingen om het de kids, maar vooral ook zichzelf, naar de zin te maken. Een regelrechte freak. Mooi! We waren binnen het uur klaar, en wisten ons geen raad met de resterende tijd. Martin van de Vijfeijke en Harm Oostland hebben we ook nog gezien.
De voorstelling was door de verschrikkelijke akoestiek, die voor de cast echt vervreemdend werkte, wat minder. Wat wil je ook; alles wat je zei galmde nog vijf seconden na, terwijl je toch eigenlijk verder wilt met je tekst, nietwaar? Maar al met al ging het goed. De reacties waren ook goed, vooral van John, die trouwens met z'n fonkelnagelneue digi XPZ 2300 superdesonic 349409 megapixel smartcard cameraatje wat foto's had geschoten ("Als ze maar zijn gelukt."). John was de talk of the day! Bij het opruimen ging alles ook zo snel, dat de lading er bijna door de voorruit weer uitlazerde. Koffie & heerlijke lunch; " Neem maar mee hoor, neem nou mee!". Alles was tot in de puntjes verzorgd. Nog gevraagd of we niet voortaan in zijn, technisch fantastisch te prepareren aula konden speulen, maar dat is geloof ik niet mogelijk i.v.m. lunch en lessen etc. Dat weet 't MUZ natuurlijk al. Maar je kan het nooit weten. Nadat John ons een, voor hem veel te korte, tour langs technische hokken met veel neopreen, 4-bar Par 64 -tjes en zijden bloemen had gegeven, gingen we er vandoor. We waren lekker vroeg dus ik besloot om de A4 op te draaien richting Den Haag. FOUTJE! Nadat ik afgeslacht was en vijf kilometer verder, konden we d'r af en d'r weer op, ditmaal richting Amsterdam.

Donderdag 15 november, Etty Hillesum College (Den Helder)
Een experimenteel publiek; drie HAVO. Een gonzende kakelfarm, vol met meisjes met paardenstaarten & jongetjes met 'wetlook'. Lachend op de vreemdste en ook juiste (wat is juist?) momenten. Niets ontziend waar het voor hun saaie scènes waren, (gons, gons, kakel, wave, wave, geeuw, geeuw: sssjjjttt...STIL) x 10, en allerhartelijkst lachend, waar 't voor hen leuk was. De gymzaal had een droge akoestiek, mede door het aanbrengen van tapijt op de wanden. Dat absorbeerde te veel maar alles is beter dan de gebruikelijke galmbakken. Koffie en thee (voor Olaf) en of we kippensoep voor de voorstelling wilden? "Does a wild bear shit in the forest?" We kregen er ook nog tosti's ham/kaas bij, kortom een wereldtent. Het was alleen steenkoud in de gymzaal, die niet te verwarmen was. Een kwestie van blijven bewegen en een beetje springen. Mario, de conciërge, voorzag ons van alle versnaperingen. Marco, de technische man, voorzag ons van 220 volts. Ook wel handig op z'n tijd. De voorstelling liep goed. Toen Karina en Olaf net begonnen met dansen tijdens de opzwepende dansscène, viel voor een splitsecond de stroom uit van de minidisk. Alles uit, en een eeuwigheid voordat de installatie weer operabel was. Karina en Olaf sprongen nog wat door, en deden of hun neus bloedde. Het zou wel erg vreemd zijn geweest als ik de track nog opgezet zou hebben, dus dat deed ik niet (briljant?). De kids vonden ons toch al een raar stel, dus dit viel echt niet uit de toon. Fijns. Het was verder een lesje in aandacht vasthouden en weer terugkrijgen. De kids luisterden wel de meeste tijd, maar voor de cast was dit duidelijk een nieuwe grens die verkend werd. De uitdaging werd met verve aangegaan, en ik kan niet anders zeggen dan: klasse! Karina in haar slotmonoloog: "Gewoon steeds maar proberen... (het publiek dreigt te gaan muiten)…Ik zou 't nog wel graag even willen afmaken, als dat kan…(het publiek is muisstil)...Ik ben een doorzetter, ik kan dat !" De reacties waren goed, vooral de docenten waren erg positief. Verrast natuurlijk dat zo'n jong publiek dit voorgeschoteld krijgt. Van mij mag het bij een experiment blijven wat betreft de leeftijd. Zonder snobistisch te zijn denk ik dat deze kids te jong zijn voor dit stuk. Voor hen duurt het echt te lang, en er gebeurt gewoon te weinig om die 200 bpm-brains te voeden. De best Nederlands sprekende leerlingen van de internationale schakelklas (vluchtelingen) waren ook vertegenwoordigd, wat een leuke ervaring voor ons allemaal was. ('Vasjesdorovija' is volgens het Russische jochie juist uitgesproken!) Na de voorstelling hebben we kids geronseld om rubber te scheppen, wat met zoveel inzet gebeurde dat er weer een stoffer en blik sneuvelde onder de vaardige bokkenpootjes van te energieke leerlingetjes. Hoe komen ze toch zo onhandig? Vegen doen ze zo graag maar dat wat de eerste ván de vloer veegt, veegt de ander er met ongebreideld enthousiasme weer net zo hard óp. Kids… you love them or you…!

WEEK 45

Maandag 5 november, Zwin College (Oostburg)
Wat komt deze cast toch heerlijk op tijd elke keer. Meestal zitten ze nog even op een bankje aan de Kostverlorenvaart een peukie te roken met sjaal en wollen muts, als ik ze verwelkom.We vertrekken om 8.00 uur, met files in 't vooruitzicht maar als door een wonder laveren we d'r schijnbaar moeiteloos doorheen. Sterker nog: wat zeurt toch iedereen!!!We voelen ons onoverwinnelijk (iets wat je altijd van pas kan komen). De reis verloopt rustig, en 't is mooi onstuimig helder herfstweer. Ik word al liederlijk bij het vooruitzicht naar Zeeland, jawel: mijn Zeeland, af te reizen. Koffie & broodjes rond 10.00 uur, waar ondergetekende, zoals het een decent inspeciënt betaamt, zich vergrijpt aan een truckersbal. Je toert met Truckstop of niet!! We nemen de veerboot van Vlissingen naar Breskens, in de volksmond 'de Breskense boot' geheten, en al duurt de overvaart maar kort, het heeft toch verdacht veel weg van het begin van een mooie vakantie naar een ver oord…twintig minuten duurt deze illusie, maar genoeg om de hele dag op te teren. Lekker uitgewaaid en met rode wangen komen we in Zeeuws Vlaanderen, niet van deze wereld, nog net niet ontsloten en verpletterd, met een of meerdere schnellwegen. Zeeuws Vlaanderen is veertig jaar terug in de tijd, en dat is je ogen uitkijken. Want dat kun je nog daar! Om 12.05 uur arriveren we op 't Zwin College. De organisatie ter plaatse is prima. We worden welkom geheten door de inheemse Oostburgse conciërge die, nadat er overhaast een tolk opgespoord was, ons uitlegde waar we moesten speulen!! Winnie van Heelsbergen bleek een aardige Zeeuws-Vlaanderse, die ons zachtaardig toesprak, en ons op koffie trakteerde. De gymzaal heeft een golfplaten dak; akoestiek dus flink weggalmend…end …end…nd...dd! Verder ok!! Voor ons een verademing om in onze eerste gymzaal van deze tour te spelen, vanwege de verpletterende rust die dit met zich meebrengt. Heerlijk gebasketbald na het lossen, en alles stond in een wip. De voorstelling liep lekker pittig en op tempo! Hemelsbreed verschil met Medemblik van vorige week. Het publiek was dit keer 100 stuks 4 havo/vwo zeer geconcentreerd, rustig, reagerend op de juiste momenten. Mooie voorstelling; Zeeuws Vlaanderen boppe!! Cast in Hotel 'Boulevard' ingecheckt, en naar Vadertjelief afgezakt, om daar van een flinke borrel te genieten.

Dinsdag 6 november, Scholengemeenschap Scheldemond (Vlissingen)
De organisatie ter plaatse was prima de luxe. We werden in de watten gelegd door Katja Bosch met koffie en Zeeuwse bolussen (ja…kom maar met de grappen…) en tussen de eerste en tweede voorstelling een heuse lunch met heerlijke broodjes en meer koffie en jus d'orange, melk en karnemelk. Iedereen vriendelijk en vriendelijker! In tegenstelling tot Oostburg, kun je hier niet met de bus naar de gymzaal rijden en moet je noodgedwongen bij de hoofdingang lossen/laden, waardoor je heel wat deuren, gangen en nog meer drempels moet overwinnen om daar te komen waar je uiteindelijk moet zijn: DE GYMZAAL!! Beetje lastig. Vooral als de gymzaal nog 'ns een keer in de fik komt te staan, denk ik. De voorstelling zelf in de gymzaal liep prima. De cast gaat steeds meer met lef spelen en leert scholieren te 'bespelen' op een goede manier. Het publiek, zo'n 180 scholieren, was rustig en geconcentreerd. Het zelfvertrouwen neemt toe, en dat komt natuurlijk alles ten goede. De tweede voorstelling had iets minder energie dan eerste, maar dat lijkt me logisch, desalniettemin dus prima. De kop is er af wat betreft het spelen van twee voorstellingen achter elkander…hiehaa!! De reacties wederom (sorry, het wordt eentonig) goed! Onder de indruk van de heftigheid. Aan het einde van de dag blijkt dat Karina haar hotelsleutel kwijt is, iets waar ze, volgens K. zelf, al jaren voor behandeld wordt. De eigenaresse, een kordate maar zeer vriendelijke, Zeeuwse bolus, zegt dat zij 'm wel zal vinden als ze de kamer gaat schoonmaken. Inderdaad heeft ze de sleutel gevonden. Waar??? In een snoepdoosje. Bij de andere snoepjes zullen we maar zeggen.
Dat scheelt K. f 50,-. Tot morgen lief dagboek.

Woensdag 7 november, Christelijke Scholengemeenschap Walcheren (Vlissingen)
De conciërge deed gewoon z'n conciërge-ding, maar de contactpersoon van de school, de heer Poppe liet niets van zich horen, laat staan zien. Nadat alles stond en klaar was, dook ik de school in tussen de zwarte plavuizen en bruin met donkerrode panelen, en dacht in een slechte LSD trip terechtgekomen te zijn. Had ik nu maar kiezelsteentjes bij me gehad: IK MOET HIER UIT!! Uiteindelijk de heer Poppe in een smoezelige lerarenkamer gevonden, en zag een schoolvoorbeeld van een vermoeid docent. Het lesmateriaal had Vlissingen nooit bereikt volgens hem, en er waren twee groepen niet, want "…ik zag ze net naar huis toe gaan." Huh?! En met een blik van: Wat doen jullie hier? Hoezo willen jullie koffie? O, dan ga je in 't keukentje hier naar beneden, dan naar links, bij de derde stoplichten naar rechts en…HELP!!! De toon was gezet, vanaf hier kon 't alleen maar slechter worden! De cast ingelicht over de stand van zaken en afgesproken dat we wel zouden zien wat er op ons af zou komen. Helaas bleek de gymzaal vreselijk armoedig en verpauperd. De ontkerkelijking laat zelfs in dit SGP- bastion z'n sporen na!! De voorstelling ging beginnen met een klein clubje leerlingen die eigenlijk niet wisten wat wat er ging gebeuren. We maakten ons op voor een pandemonium, maar dit bleef uit. Om alles voor deze leerlingen toch nog een beetje in een kader te plaatsen heb ik ons voorgesteld, en een beetje verteld wat ze te wachten stond, en dat 't vijf kwartier zou duren, wat me niet kwam te staan op boegeroep…bemoedigend!! Het publiek was goed geconcentreerd en genoot van de voorstelling. Er was alleen één meisje dat wat hinderlijk van de ene naar de andere bank schoof en over haar sleuteltjes begon te zeuren tijdens de taaie Spaarbelegscène. Ik gaf haar de keuze om haar mond te houden of om weg te gaan. Zij koos lawaaiig voor het laatste! Leuk was dit alles niet, maar zo was 't en niet anders. De voorstelling verliep uiteindelijk goed, zeker gezien de omstandigheden en onzekerheden. Dat was het dan! Wij met de bus fileland tegemoet. Maar, wat is dat toch? Ook hier weer doorheengefietst, en keurig om 18.30 uur thuis. Onze minitour zat erop en was geslaagd!

Vrijdag 9 november, Martinus College (Grootebroek)
Wat een gigaschool is dat. Je bent al een kwartier kwijt als je een rondje om de ker… school moet rijden. Bij de goedereningang moesten we lossen, wat wel handig was omdat we gebruik konden maken van wat karretjes voor onze losse spullen. Maar de gang was ongeveer een kilometer lang. Elk moment verwachtte ik een bordje met "Polikliniek rechtsaf", het leek het AMC wel. Groot dus, maar wel modern. Ruimtelijk, kleurig opgezet. Lekker werken. Een grote, lichte, moderne aula. Veel natuurlijke materialen, waaronder een voor de akoestiek funeste bakstenen wandje. De akoestiek was dus belabberd; alles ketste van vier kanten heen & terug & heen & terug (leek wel ping-pong). Contactdocente Madeleine stond ons al op te wachten bij de goedereningang (jawel!!). Ze had ruim 200 zitplaatsen verzorgd, alle stoelen achter elkaar, dus zonder verhoging. We hebben tafels achterop laten plaatsen, zodat we een beetje meer niveau-verschil hadden. Uiteindelijk na wat schuiven en verwijderen van stoelen 125 zitplaatsen over. Voor koffie & thee & limo werd goed gezorgd door M. Alleen toen Olaf in de Martinusshop broodjes wilde kopen voor ons rond lunchtijd, en vroeg of ze geen belegde broodjes hadden, werd ie aangekeken oftie van Mars kwam. Blijkbaar nemen die kids hun beleg van huis mee!!
De voorstelling liep goed, zeker gezien de erbarmelijke akoestiek die subtiel spelen bijna onmogelijk maakte. Dus: 't Grote Gebaar & d u i d e l i j k a r t i c u l e r e n geblazen. De balans tussen blazen en opblazen was perfect! De reacties waren prima. Het publiek was alweer rustig, geconcentreerd, op wat bij-elkaar-haar-kammende meiskes achteraan na!! De docenten (Madeleine had zich opgeofferd door als wijkagente buiten de aula de boel in de gaten te houden) vonden het: prachtig, heftig, gevoelig, mooi… Allan kwam ook kijken en had zich duidelijk voorgenomen zich er niet mee te bemoeien, tenminste, dat riep hij steeds tegen mij! Allan vond 't knap zoals er gespeeld werd, zeker afgezet tegen de a-akoestiek, hij was een tevreden mens volgens mij! Prettig toch??!! Naar huis door vervreemdend, wild herfstweer, met inktzwarte luchten, afgewisseld door prachtig blauw, en natuurlijk…regenbogen!!

WEEK 42

Maandag 15 oktober, Purmarijn (Purmerend)
Vandaag gespeeld in 'De Purmarijn', een vlakkevloertheater in een onlangs geheel verbouwde schouwburg. De technische zaken waren goed geregeld, maar het was ook wat onpersoonlijk, een typisch 13-in-een-dozijn zaaltje. De organisatie ter plaatse was goed. De eerste rij moest eruit om het podium wat dieper te maken en dat kostte wel wat tijd. Een redelijk volle bak met veel jongeren waarvan er een aantal zich strontvervelend en respectloos gedroeg. Storend voor grootste gedeelte van de kids die wel wilde kijken, en voor de cast.
Dat betekende dat de voorstelling ook maar matig verliep; de acteurs hadden duidelijk moeite met concentreren. De begeleiding van de kids leek en was gedeeltelijk ongeïnteresseerd. Een onderwijzer had 't zo te kwaad, dat hij besloot een uiltje te gaan knappen. Dit knapte hij niet ongemerkt, zodat Allan Zipson na de voorstelling de speelvloer op kwam en een vlammend betoog afstak dat begon met; "Jongens & meisjes…en eindigde met ...kut". Geheel volgens de ijzeren wetten van spanningsbogen en theatrale opbouw en van die dingen.

Dinsdag 16 oktober, De Kade (Zaandam)
In de grote popzaal van De Kade (een poptempeltje met grote bar, vuil van de avond ervoor, rode vloer, discobal en verschraald bier: 'I guess that's Rock & Roll'). Er zat 130 man publiek, bijna alleen jongeren, want het was de Jongerentheaterdag georganiseerd door Fluxus. Maar toch bekroop mij de vraag: welke organisatie? De tribune stond er op tijd, en de koffie was er ook. Maar de jongen van Fluxus was één minuut aanwezig en toen weer verschwunden!!
De tappen en koeling waren niet uitgezet, dus er was veel lawaai, het licht was te fel, het geluid werd geabsorbeerd door de isolatiemat. Het publiek was gelukkig wel geëngageerd, en een beetje stil, zeker met gisteren vergeleken. Een 6 voor deze voorstelling.

Woensdag 17 oktober, Scholengemeenschap Tabor, Loc. Oscar Romero (Hoorn)
De 'Nelson Mandela Aula' zat goed vol met geconcentreerde en genietende toeschouwers.
Er werd gespeeld met drie gele vullisbakken, een rode brandhaspel, en een brandblusser als markering van de achterrand speelvlak. Petra Niessen had de organisatie ter plaatse in handen en dat deed ze heel goed. Ze had jongens en meisjes geronseld om te helpen en die zetten zich erg in (tribune en stoelen, tafels en 'prakken': voorbeeldig!!). De voorstelling liep matig. Toch nog even wennen met spelen op scholen, maar de reacties waren gelukkig erg goed. De akoestiek was niet geweldig door het verlaagd plafonnetje tussen twee knalrode pilaren die het speelvlak flankeerden -het geluid ketste tig keer terug. Citaat van de dag: Karin: "... stomme kloterubber … dit is de laatste keer dat we dat er op …etc"

Donderdag 18 oktober, Theater De Kikker (Utrecht)
Grote zaal, een mooi zaaltje, pas verbouwd. Wel een erg steil oplopende tribune die resulteert in 'kruinkijken'. We werden geholpen door Marcel en Lotte bij de techniek. Zij zorgden voor een hele warme akoestiek, met een mooie Martin-geluidsset met full range zowel op vloer als 'hoog' in de trekken! Het publiek was goed geconcentreerd en genoot.
Organisatie ter plaatse was een beetje rommelig i.v.m. Jongerentheaterfestival De Opkomst. De voorstelling ging zeer goed en de reacties waren dan ook erg positief. Eigenlijk was dit de eerste lekkere voorstelling van de tournee, waar veel gewoon 'klopte'; scherpte, timing, energie, akoestiek e.d. Ach…u weet wel…gewoon lekker!!!