Bij een theatervoorstelling zijn veel verschillende mensen betrokken. Bijna alle medewerkers van Romeo Delta zullen kort vertellen wat hun taak bij het maken van de voorstelling inhoudt.

Peter Post, acteur (Luitenant Freud)
Hier lig ik dan, in de kleedkamer van een theater ergens in het land, of in België, uit te puffen van weer een serie sit-ups. Ik hoor hoe Vicky, Felix en Jurre hun stem warming-up doen. Al zijn ze nu op toneel, toch kan ik ze horen. Er hangt namelijk in (bijna) ieder theater een microfoon in de zaal en via een speaker dreunen de "krullen die de kat van de trap gekrabt heeft", hoe "unique New York" wel niet is en hoe "Fischer's Fritze frische Fische fischt" onze kleedkamers in.
Wie had dat gedacht, voordat we begonnen te repeteren, dat er nu, tijdens de tournee, echte afgetrainde en gedisciplineerde ‘mariniers’ zich elke avond weer, keer op keer, op hun missie voorbereiden. "Geen doelwitten meer, geen geschiedenis meer," luidt een zin uit ons stuk. Het einde van de tour is al in zicht en ik zal ze missen, mijn kameraden. Jammer dat we geen nieuw doelwit meer krijgen voor onze missie...

Vicky Wesseling, actrice (Luitenant Stein)
We zijn op de helft, dus geef ik jullie een kleine update van wat er achter de schermen allemaal gebeurt. Ik ben de enige vrouw van het stel dus dat geeft mij een interessante positie in het geheel. Kijk, als een vrouw tussen alleen maar mannen moet je ervoor zorgen dat ze zich man kunnen voelen. Een man wil vanuit zijn oerinstinct voor de vrouw zorgen. Wie ben ik om daar een stokje voor te steken?

Zo hebben we Felix-Jan (Kolonel Johns). Hij is de chauffeur. Hij haalt me netjes thuis op. Er wordt door Jurre van te voren gebeld dat ze onderweg zijn, zodat ik als vrouw niet te lang buiten in de kou hoef te wachten. Felix heeft nooit een kaart nodig hij is een TomTom! Hij bekijkt de kaart even en het maakt niet uit hoe ver we moeten rijden of hoe onbekend het plaatsje ook is, Felix zet ons altijd voor de deur af! En da’s maar goed ook, want je weet wat ze zeggen over vrouwen en kaart lezen. (Niet dat ik daar enige moeite mee heb, maar het gaat om het mooie plaatje dat ik aan het schetsen ben.) En na de hele rit word ik weer netjes voor de deur afgezet.

Dan hebben we Jurre (Lt. Studdard). Jurre heeft elk schema altijd op zak. Je hoeft het maar aan hem te vragen en hij vist het zo uit zijn rugtas. Eigenlijk is Jurre een beetje Studdard. Goede communicatie en de juiste informatie. Bovendien zorgt Jurre voor de cadeautjes als er iemand jarig is, da’s heel erg belangrijk, vooral aangezien ik net jarig ben geweest! Dus Jurre, diamonds are a girl’s best friend! Jurre houdt bovendien de klok goed in de gaten hij zorgt dat we allemaal op tijd op de vloer staan om nog even een momentje samen te concentreren voordat het publiek binnenkomt. Erg belangrijk!

En last but zeker not least hebben we Peter (Lt. Freud). Peter vult de rest van de gaten op en dat zijn er nogal wat. Tijdens de lunches, in de repetitieperiode, maakte hij tosti’s voor me klaar, schonk mijn glas vol met karnemelk en ruimde mijn bordje op. Als mijn tas te zwaar is, dan draagt hij hem voor me. Als ik moe ben in de auto, dan fungeert hij als kussen (da’s een stuk fijner dan met je hoofd krampachtig tegen een vibrerend autoraam). Als ik het koud heb, legt hij zijn jas over me heen. En als mijn bloesje gekreukt is (zo kan ik natuurlijk nooit het podium op), strijkt hij het voor me. Ideaal! Mijn mannen! ;)

Nu even zonder dollen, ik ben blij dat ik onderdeel mag uitmaken van dit team. Super om met iedereen te werken. Dat geldt zowel voor mijn mede-acteurs als het hele team dat erachter staat. Iedereen bedankt en we gaan nog even lekker door met spelen!

Willemijn van Bakel, educatiemedewerker/stagiaire
Een stage bij het MUZtheater. Nou dat heeft heel wat voeten in aarde. Zo ben ik op de afdeling educatie een aantal weken bezig geweest om educatief materiaal te ontwikkelen bij de voorstelling. Inmiddels hebben de Doe-het-zelf-Box en de workshop af. We hebben met de spelers een dvd opgenomen waarop de spelers zelf opdrachten geven aan de leerlingen. Dit is uitgetest op scholen en de puntjes zijn op de i gezet.

En nu is het zover, de voorstellingen lopen en de workshops en Doe-het-zelf-Boxen zijn in volle gang. De leerlingen die ik de workshop heb gegeven zijn erg enthousiast en hebben zin in de voorstelling. Ze werken niet allemaal even hard tijdens de workshops, maar dat heb je altijd natuurlijk! De Boxen vallen in ieder geval erg goed op de scholen en worden met veel lol door de leerlingen uitgevoerd. Voor mij was het absoluut een geslaagde stage!

Kootje Krüse, zakelijk leidster
Zo, bijna iedereen is nu in het Zaantheater. Het kantoor wordt nog bevolkt door Marleen en mijzelf. Marleen is bezig met onze bezoekers en genodigden van vanavond (en morgen). Jan-Willem moest toch nog even de muziek voor een van de overgangen aanpassen, dus die is thuis aan ’t werk en is even niet aanspreekbaar. Juliette komt er straks aan, de techniek is aan het opbouwen, de regisseur heeft net z’n ‘oortjes’ gekregen die hij alsnog in de voorstelling wil gebruiken, de ontwerpster bepaalt de rechthoek naar aanleiding van de lengte van de schoenen van Ben en de acteurs zijn allemaal gearriveerd. Peter, de productieleider van deze voorstelling heeft me een half uur geleden verzekerd dat echt aan alles is gedacht en voegt daar direct lachend aan toe als hij de deur uitstapt: maar er gaat heus wel iets mis hoor!
Trouwens…hoe zit het eigenlijk met de bloemen, ennuh … wie gaat ze nu geven???

Jan-Willem van Kruyssen, componist
Waar blijft jouw tekstje nou? Ja ja, ik weet het…
Pfff, net op de valreep, net voor de première. Morgen is het zo ver!

Wonderlijk dat je je toch elke keer weer verkijkt op de hoeveelheid werk dat het componeren van muziek bij een theatervoorstelling met zich meebrengt. En dan heb ik ook nog eens de vreemde gewoonte om ‘s avonds en ‘s nachts te werken. Ik kan nu eenmaal niet bij het krieken van de dag met een kopje thee geïnspireerd de studio induiken om een moppie muziek te maken. Dat moet laat met veel roken en drank! Dus in de afgelopen weken waren de nachten erg kort. Maar het was een interessant proces.

Al bij de eerste repetities kwamen we er achter dat ‘underscore’ onder de scènes niet werkte. Het ging de tekst in de weg zitten. Des te belangrijker zijn de overgangen. Sterk gestileerd wordt van scène naar scène een sfeer neergezet die niet in de tekst voorkomt: De Woestijn. Flink wat vreemde instrumenten uit de kast getrokken en voila; een heuse Arabische sfeer die, naarmate het stuk vordert, in intentie en ritme oploopt. Twee uur geleden heb ik de hand gelegd aan de laatste overgang. Maar dat is nooit zeker; we hebben bij het MUZ een hoog prullenbakgehalte.

Afijn, komt dat zien en vooral horen, het Zaantheater is bijna uitverkocht. Vol is vol…
PS: Ben, Leonie, Felix-Jan, Peter, Jurre, Vicky, Peter, Jolanda, Renske, Bastiaan & Eelke; jullie zijn een golden team. Missie geslaagd!
 
Felix-Jan Kuypers, Acteur (Kolonel Johns)
Maandag 20 November, Zaandam, 12.30
… of twaalfhonderddertig uur zoals sommige mensen zeggen.
Als rabiate pacifist blijft het voor mij moeilijk om te denken en handelen als een “goed getrainde marinier”; het gaat nog steeds geheel tegen mijn wezen in om mij in te leven in de rol van een “meedogenloze vechtmachine”. Ik had mij voorgenomen om bij het repeteren aan deze voorstelling te onderzoeken in hoeverre ik er in slaag om voor de verandering eens geen ruggengraatloze twijfelaar te creëren, maar een standvastige, keiharde beroepskiller.

Ik wist natuurlijk wel dat er ergens een verborgen zwakte ontdekt zou kunnen worden in het karakter van kolonel “Geronimo” Johns, maar zoals zovaak in het verleden blijkt dat elk mens en dus ook elk personage behept is met een schier oneindig aantal zwakheden, waaruit de gewiekste acteur naar hartenlust kan putten als hij ernaar op zoek is. In dit geval leken die zwakheden echter niet aan de oppervlakte te liggen en door een bundel spieren en afgestompte gevoelens diep verborgen te zijn, maar wat blijkt: de verborgen zwaktes floepen uit alle hoeken en gaten tevoorschijn; alleen al de lichamelijke repercussies die het heeft om als 47-jarige plotseling weer aan een zwaar trainingsregime blootgesteld te worden zijn legio en laat het nu juist die ruggengraat zijn die als eerste zijn protest laat klinken!

Met volle overgave stortte ik mij van het begin af aan op het rigoureuze lichamelijke regime, maar mijn lieve, trouwe ruggengraat hield het na vier weken voor gezien en meldde mij met hevige pijnscheuten dat mijn lichaam er geen zin in had om mee te werken aan dit spelletje. Maar in de tussentijd heb ik gelukkig allerlei drogredenen weten te bedenken voor Johns om zich juist te onttrekken aan het fysieke van deze onderneming; Johns heeft het allemaal al wel eens meegemaakt, hij staat er boven en dat versterkt alleen maar die ruggengraat waar ik zo naarstig naar op zoek was.
En als je dan in het weekend “Apocalypse Now” weer eens gezien hebt en je weer doordrongen bent van het achterland van deze geflipte Vietnamveteraan, dan kan je weer gerust vooruitkijken naar de volgende uitdaging; de première volgende week bijvoorbeeld …
 
Leonie Blom, Regie-assistentie
Op 16 oktober werd de Romeo Delta-taart (letterlijk en figuurlijk) aangesneden. Dit betekende voor alle betrokkenen bij de productie de start van zes weken lang keihard werken om uiteindelijk een mooie voorstelling op de planken te zetten. Voor de regisseur, de acteurs en mijzelf betekende dit de start van zes weken lang elke dag repeteren, en ook nog eens twee keer in de week anderhalf uur militaire training. Deze trainingen zijn loodzwaar, zeker (of misschien vooral) voor mensen met een slechte conditie als ik, maar toch ook heel nuttig. Langzaamaan kunnen de acteurs, de regisseur en ikzelf ons steeds meer inleven in de ‘legerwereld’, en dat komt de voorstelling uiteraard ten goede!

Maar dan nu, wie ben ik en wat doe ik bij Romeo Delta? Ik ben een derdejaarsstudente Theaterwetenschap aan de Universiteit van Amsterdam, en loop stage als regie-assistente bij Romeo Delta. Dit betekent dat ik de regisseur op alle mogelijke manieren ondersteun, zowel bij praktische als inhoudelijke zaken. Concreet betekent dit bijvoorbeeld dat ik lijstjes bijhoud van dingen die nog doorgegeven moeten worden tijdens productievergaderingen, dat ik tekstveranderingen bijhoud, maar ook dat ik een tweede oog en oor ben tijdens repetities, en dat ik probeer zoveel mogelijk mee te denken met de regisseur en de acteurs.

Al met al is het meewerken aan Romeo Delta voor mij erg leerzaam, maar het is vooral heel erg leuk! Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat Romeo Delta een hele spannende en mooie voorstelling wordt, dus komt dat allen zien zou ik zeggen!
 
Juliette Tocila, Publiciteitsmedewerker/Tourneeplanner
Regel dat!

Geschreeuw, geren, gestommel en keiharde commando’s in ons trappenhuis, wat is hier aan de hand, een overval? De acteurs van Romeo Delta worden klaargestoomd voor hun komende carrière bij de marine. Patrick, de trainer drijft ze de straat op waar ze in de houding moeten gaan staan en op de plaats RUST!!! Verbaasde ogen op straat en leedvermaak bij ons van achter de ramen van het warme en droge kantoor. Ja, een ware artiest moet lijden!!!

Enne… of ik even een stukje wil schrijven voor de site over de spanningen en sensatie bij publi. Goed… de voorstelling gaat dus over mariniers, die een geheime opdracht moeten uitvoeren ergens in het Midden-Oosten. Niet bepaald een onderwerp dat mij nauw aan het hart ligt, maar the show must go on, dus ik ga door: publiciteit maken en publiek trekken. Collega Marleen schrijft de uitnodigingen en het persbericht. Flyer en folder liggen glimmend te wachten op gebruik. De publi-molen kan beginnen. Het loopt lekker met de reserveringen voor de première, de pers wordt verwacht en dus krijgen we een recensie in de krant. Dat gaat goed.

Op het MUZkantoor wordt het rommeliger, drukker en Romeo Delta laat zich steed beter zien. Het enthousiasme van de spelers werkt aanstekelijk en ik word steeds nieuwsgieriger. Ben heeft een poëtische manier van regisseren en dat gecombineerd met de ruige mariniers, dat moet wel iets bijzonders opleveren. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat we met een goeie voorstelling bezig zijn. Ik ben er klaar voor: laat de première maar komen!

Sue Hillier-Smith, Vertaalster
Ik zoek diepere betekenissen en de bedoeling van de schrijver, maar ik ben geen regisseur. Ik zoek de juiste woorden, maar ik ben geen schrijver. Ik kruip in de huid van de personages om hun stem te vinden, maar ik ben geen acteur. Ik heb het voorrecht genoten om Romeo Delta uit het Engels in het Nederlands te mogen vertalen.

Peter Valkema, Productieleider
Het werk van een productieleider begint al ver voordat de repetities starten. Om te beginnen moeten er audities worden gehouden. Bij Romeo Delta waren er meer dan 100 aanmeldingen. Helaas kon niet iedereen zijn talenten komen laten zien. Dan zouden we meer dan twee weken bezig zijn met alleen maar audities. Er werden 25 acteurs en actrices gevraagd om te komen. Een aantal daarvan kon door naar de tweede ronde. Uiteindelijk heeft de regisseur de vier besten uitgekozen. En dat zijn dan natuurlijk ook de allerbesten!

Het organiseren was een dagtaak. Iedereen moet natuurlijk uitgenodigd worden. Of meteen al een brief krijgen dat ze helaas niet zijn uitgenodigd. En aan iedereen, die wel mag laten zien wat hij of zij kan, moet weten op welke tijd en waar ze moeten zijn. En de juiste tekst krijgen om te leren. En uiteindelijk moet je helaas weer tegen een heleboel mensen zeggen dat ze niet door zijn … Heel vervelend, maar het is niet anders.

Nu zijn we druk aan het repeteren. En weer moet er veel worden georganiseerd en geregeld. Minimaal eens per week vergaderen  alle ontwerpers van licht/kostuum/decor/techniek met de regisseur en de productieleider om iedereen op de hoogte te houden van de stand van zaken en nieuwe afspraken te maken. Zes weken hebben we om alles op de planken te krijgen. Een hele klus. Maar het gaat lukken!

Mas Vrooman, Huismeester
Zo gedisciplineerd als ze het stuk aan het repeteren zijn, zo beestachtig vallen ze aan op de lunchtafel. Als ware commando’s ploffen ze, altijd laat, neer aan de tafel, pakken stapeltjes brood, frommelen er wat beleg in, die ze vervolgens met verwilderde blik naar binnen werken. Verpakkingen scheuren ze met hun tanden open en het liefst eten ze alles rauw. De melk doen ze niet meer aan, alleen zure. Ruig als ze zijn, verdringen ze elkaar rondom het tosti-apparaat, proppen ze de kaas met korst en al in het ijzer en hebben geen tijd om te wachten tot ’t lampje aangeeft dat-ie klaar is. En als ze dan ook nog, met dodelijke blikken naar mij, bemerken dat “de spuitketchup op is”, lijkt ’t of het laatste uurtje voor deze huismeester geslagen heeft en spoed ik mij naar elders. Hoe gaat dit allemaal aflopen?

Jurre Schreuder, Acteur (Luitenant Studdard)
Het is ochtend. Iedereen is zich snel aan het omkleden om op tijd klaar te staan voor de sergeant. Ja, ja, we worden getraind door een echte drill-instructeur. In de houding staan, groeten, marcheren en alles wat komt kijken bij een echte militaire training. Ook push-ups, sit-ups, conditie opbouwen.... Oh, oh, daar istie.
Hij steekt gelijk flink van wal:
Instructeur: GEEEEEEFFFFFT AAAACHT !
(We springen allen strak in de houding. De instructeur loopt onderzoekend om ons heen. Kijkt ons indringend aan. En checkt hoe we erbij lopen ...)
Instructeur: Waarom hebben we ons niet geschoren Harrison?
Harrison: Heb me wel geschoren, sergeant.
Instructeur: Ik zie nog haar onder je kin, Harrison. Noemen we dat scheren?
Harrison: Het was een oud scheermes, sergeant.
Instruceur: Hm, uit welke eeuw kwam dat ding dan...?
De toon is gezet. Geen protest. Mond houden en werken. Benen optillen en marcheren. Met groeten de hand recht en strak tegen de wenkbrauw. Twee keer per week worden we stevig onder handen genomen door deze drill-sergeant. Links, rechts, links, rechts. In trance marcheren we door de straten van Zaandam, totaal overgeleverd aan deze drill-sergeant. Mensen hangen uit de ramen en kijken ons na. Kinderen stoppen spontaan met spelen en kijken ons met open monden aan en fluisteren naar elkaar: “Hee, dat zijn echte soldaten.” Ik merk een kleine glimlach rond mijn mond. Wel een compliment, maar nog verre van waar. Er zal nog flink getraind en gewerkt moeten worden voordat onze drill-sergeant tevreden voor onze neus zal staan en zal zeggen: “Mannen, dat ziet er goed uit. Ik ben trots op jullie. Succes met de voorstelling.” Pffff, op naar de volgende training. Harrison zal het niet meer in zijn hoofd halen zich niet goed te scheren, want dan ...