Noordhollands Dagblad 23 april 2007
Leonie Groen

Jongerengroep NEST maakt mooi stukje toneel

De jongeren die bij het MUZtheater geschoold worden in het theatervak, en optreden onder de naam NEST, hadden de vrije hand gekregen bij deze productie. Wat kwam eruit? Geen stuk met harde muziek, ook geen gezap van de ene naar de andere scène. Nee, gewoon een degelijk stukje toneel met inhoud.

Het toneelbeeld is mooi sober en gestileerd: de spelers zijn in het wit, de rekwisieten zijn wit, de spelers dragen bruine koffers. En dat alles in een ‘zwarte doos’. De functie van wit zie je pas later. Het is namelijk niet meteen duidelijk dat je naar een groep psychiatrische patiënten in een inrichting kijkt. Het lijkt of er zes mensen zitten te wachten op een station op een trein die niet wil arriveren. Ze maken contact met elkaar.

Je ziet pas dat het om patiënten gaat als je oog valt op het kenmerkende plastic polsbandje van het ziekenhuis om de polsen van de spelers. Eigenlijk jammer, die polsbandjes. Die geven te snel de clou weg. Sommige jongeren in de zaal zei het niets. Pas aan het einde, als je het begin van de dag meemaakt, zie je goed hoe de patiënten elke dag, jaar in, jaar uit, hetzelfde toneelstukje opvoeren. Dat biedt ze houvast.

Heel leuk is hoe de dag overnieuw gedaan wordt, maar dan snel, zonder tekst. Een soort herhaling in versnelling. Susanne Visser lijkt met groot gemak te acteren. Ze zet een spontane vrouw neer die veel van de wereld heeft gezien, daar graag kond van doet en moeilijke situaties het hoofd biedt door de mensen een snoepje aan te bieden. Jurre Muijs en Anne Booy zijn sterk in mimiek en in lichaamstaal. De groep als geheel is goed op elkaar ingespeeld. De teksten komen er vlot uit.

Er wordt met vaart gespeeld. De acteurs wisselen vaak van plek, iedereen komt steeds weer op de goede plek terecht, onopvallend lettend op de kruisjes op de toneelvloer. De teksten, van de hand van de spelers, liggen tegen het poëtische aan. Af en toe zijn er leuke zinspelingen en woordgrappen. “Als ze zien wie ik ben zien ze mij niet meer staan”, zegt er één.

De jongeren wilden een innerlijke reis laten zien waarbij hun personages niet ver komen. Zelf hebben ze ook een hele reis achter de rug. Ze hebben bij NEST echt iets opgestoken van toneel. Volwassenen leren er ook iets van: je hoeft niet op de knieën om jongerentheater te maken.