Jonge Harten Theaterfestival 2008  Theaterjournaal
24 november

De trailer belooft weinig goeds: slapstick humor over geslachtsorganen. Weliswaar gebracht door twee appetijtelijke heren, maar slapstick niettemin. De voorstelling blijkt een stuk aangenamer. Frank Derijcke speelt LB, een casanova met nul respect voor de vrouwen die hij bij bosjes afwerkt. Zijn beste vriend Barry, gespeeld door Klemens Patijn, is een kneus van de bovenste plank. Hij leest intelligente boeken en droomt van een huwelijk met zijn grote liefde Marjolein. Gaandeweg drijft het promiscue gedrag van LB een wig tussen de vrienden. Zeker nadat blijkt dat LB ook met Marjolein het bed heeft gedeeld. Patijn speelt overtuigend de overgang van tomeloze aanbidding van zijn vriend naar afschuw en onbegrip. Daarnaast blijkt hij goed overweg te kunnen met piano. Zijn stem valt weg tegen het onverwachte zangtalent van Derijcke. Het is prachtig om te zien hoe Derijcke, ondanks het hoge gangsta-gehalte van LB, een gevoelige laag aan zijn personage weet mee te geven. Op het moment dat hij verhaalt over zijn problematische omgang met zijn afwezige vader, weet hij de toeschouwer echt te raken. MUZtheater brengt een prachtige voorstelling op de planken.

8weekly
 25 november 2008

Door Linda Mous
Hoog testosterongehalte met potentie
"Een voorstelling met een groot klootzakgehalte." Zo wordt H.U.N.K.S door het MUZtheater zelf beschreven, maar eigenlijk valt dat reuze mee. Loverboy LB komt niet zozeer over als een gevaarlijk roofdier, maar meer als een overmoedige en opschepperige puber. Daar laten de makers een steekje vallen, waardoor de potentie van H.U.N.K.S deels onbenut blijft en de voorstelling het niveau 'leuk en humoristisch' niet ontstijgt.
H.U.N.K.S gaat over loverboy LB (Frank Derijcke) en zijn maatje Barry (Klemens Paijn). Barry is lelijk en heeft nog maar één keer een meisje gekust. LB daarentegen, is de knappe kop met mierzoete praatjes waar de meisjes als bosjes voor vallen. Samen vormen zij een onwaarschijnlijk koppel waarbij de grens tussen echte vriendschap en elkaar gebruiken buigbaar en veranderlijk is. De meisjes spelen op de achtergrond en verschijnen enkel via voicemail of foto's op het toneel, waardoor de aandacht gericht blijft op de twee jongens en hun relatie met elkaar en met de buitenwereld.
Humoristische (woord)spelletjes
Waar H.U.N.K.S mee scoort, is humor en timing. De tekst van de voorstelling is erg goed wanneer het gaat over meisjes versieren of andere luchtige situaties. De woordspelingen en leuke taalkundige vindingen reflecteren hiermee heel mooi het spel dat LB met zijn slachtoffers speelt. Derijcke en Paijn zijn feilloos op elkaar ingespeeld en bezitten een bijna perfecte timing, waardoor die taalgrappen ook tot hun recht komen. Het publiek, bestaande uit een honderdtal CKV'ers met hier een daar een ouder, is dan ook snel op de hand van de puberaal charmante LB en zijn sidekick, wat ongetwijfeld het doel van het MUZtheater is. Hoe meer je LB mag, hoe groter de schok wanneer hij zich ontpopt tot de loverboy die meisjes kapot kan maken zonder daarbij te worden gehinderd door zijn geweten of enig moreel besef.
De plank mis
Helaas blijft de transformatie van innemende puber naar gevaar voor de samenleving uit. Er zijn slechts twee momenten waarop je als publiek echt inzicht krijgt in de werkwijze van LB. De eerste keer is waneer LB geen kik geeft naar aanleiding van de jij-bent-de-enige-die-ik-heb smeekbede van een van zijn mokkels op zijn voicemail. De tweede keer wanneer Barry de brief voorleest die diezelfde dag door de bus van de ouders van één van LB's slachtoffers zal vallen om hen officieel mee te delen dat zij hun dochter kwijt zijn. Afgezien daarvan blijft LB de hele voorstelling meer een puberende jongen die respectloos pocht met zijn veroveringen, MTV-rapper stijl. Er wordt wel een poging gedaan om onder de huid van LB te kruipen door hem een vader-trauma mee te geven. Zijn vader was namelijk een Casanova die zijn moeder in de steek liet om vervolgens psychisch in te storten. Barry probeert LB daar regelmatig mee te confronteren, maar dit wordt hem niet in dank afgenomen. Helaas komt deze achtergrond nu over als een goedkoop excuus om het gedrag van LB goed te keuren.
Sfeermakers
Het is moeilijk een indruk te geven van de sfeer van de voorstelling, want daar zitten verschillende kanten aan. Van de ene kant is de sfeer luchtig vanwege de grappen en het enthousiaste spel en het publiek reageert daar ook positief op. Een andere sfeerschepper is de muziek tijdens de voorstelling. Als nummers dragen ze niet bijster veel bij aan de boodschap, maar ze reflecteren wel de gemoedstoestand van de spelers en sommige songs vormen een aangenaam rustpunt in de drukke voorstelling. Wat wel jammer is, is dat sommige teksten erg expliciet zijn. Er wordt regelmatig over seks gepraat zonder een blad voor de mond te nemen en termen voor seksuele handelingen vliegen je onverbloemd om de oren. Op zich is dit functioneel in de context van de voorstelling, maar zo lijkt het gemiddeld 15-jarige publiek het niet te zien. Bijna overal waar de voorstelling donkerder en serieuzer is, reageert het publiek door ongemakkelijk te lachen om zich maar een houding te geven. Hierdoor verliest H.U.N.K.S veel van zijn potentie.
H.U.N.K.S is een voorstelling die je niet moet zien om zijn diepgang, maar wel om twee andere redenen. Om te beginnen is H.U.N.K.S qua tekst en timing zeer vermakelijk. Daarnaast geeft de voorstelling op interessante wijze een relatie weer tussen twee vrienden waar thema's als loyaliteit versus verraad of echte vriendschap versus parasieterij worden aangestipt.
H.U.N.K.S is nog te zien tot en met 20 januari 2009 in verschillende Nederlandse theaters. Daarnaast kan het MUZtheater voor educatieve doeleinden op scholen geboekt worden. Klik hier voor meer informatie.

CJP
18-11-2008

Verraderlijke liefde in H.U.N.K.S.
Liefde is mooi. Het zorgt ervoor dat twee mensen gelukkig worden met elkaar. Maar het kan ook desastreuze gevolgen hebben voor één van de twee geliefden: welkom in H.U.N.K.S., waar loverboys aan de macht zijn.
LB is een rasechte vrouwenversierder en een echte hunk. Hij wordt aanbeden door zijn vriend Barry, een intelligente en emotionele jongen. Toch hebben beide jongens een heel andere kijk op de liefde. En dat leidt langzaam tot een intrigerend conflict.

Moeilijke teksten, goede muziek
Voor een stuk dat bedoeld is voor zestienjarigen bevat H.U.N.K.S. veel poëtische dialogen. Wat wil je ook, als een podiumdichter (Bernard Wesseling, red.) de teksten verzorgt. De teksten klinken soms wat moeilijk in de oren, maar worden gelukkig wel goed afgewisseld met ‘gewone taal’ en muziek. Rap, hardcore, rock en lieflijke pianomuziek komen allemaal aan bod.
Zijn loverboys slecht?
Wat muziekinstrumenten, een flipperkast en een hele hoop grote kussens zijn het enige wat acteurs Klemens Patijn en Frank Derijcke nodig hebben om hun verhaal te spelen. De twee talenten spelen hun rol als loverboy en diens vriend zo knap, dat je soms niet meer weet wie er nou goed of slecht is. Pas aan het eind van de voorstelling vallen alle puzzelstukjes in elkaar.
Humoristische waarheden
De boodschap van het stuk moet niet vergeten worden, want die is erg actueel en belangrijk: het angstaanjagende leven in onderdrukking van een loverboy. Hoewel het een serieus onderwerp is, wordt het toch met veel humor gebracht. Zo komen de personages vaak met treffende en grappige waarheden over de gemiddelde relatie tussen man en vrouw. Al deze aspecten maken H.U.N.K.S. tot een goede voorstelling, die veel stof geeft tot nadenken.

Volkskrant
26-11-2008

Door Jowi Schmitz

Fantasieën van de sukkel en de versierder blijven niet hangen

JEUGDTHEATER Barry en LB zijn vrienden. Barry (Klemens Patijn) is de sukkel, LB (Frank Derijcke) de versierder. Hangend op een berg zitzakken vertellen ze elkaar over de meisjes die ze hebben, hadden en gehad zouden willen hebben. Barry beperkt zich daar bij tot één zoete fantasie, terwijl LB als een door testosteron gedreven vlinder, van het ene naar het andere meisje fladdert.
Tussendoor klinkt er muziek van Jan-Willem van Kruyssen en Jan van Rijnsoever. Ruige akkoorden en soms mooie liedjes, gevoelvol op de piano gespeeld door Patijn.
Het doel van het verhaal komt niet goed uit de verf. Er is een meisje waar LB van Barry niet met zijn vingers aan mag komen. Er is iets met de vaders van beide jongens. En dan opeens zorgen al die lichte lijntjes en het verschil in moraal tussen Barry en LB voor een gewelddadige, verrassende, maar ongeloofwaardige climax.
H.U.N.K.S. van het mUZtheater is niet het soort voorstelling dat lang blijft hangen. Daarvoor is het stuk niet compact of scherp genoeg. Maar het is wel aangenaam kijken naar het jongensachtige spel van de acteurs en luisteren naar de fraai ronkende tekst van Bernard Wesseling.