Dagboek H.U.N.K.S.

Rick Nanne, educatie:

repetitiedag 30,

Lief dagboek,

Het spijt me erg dat ik zo weinig tijd voor je heb maar man wat is het druk. H.U.N.K.S. dreigt misschien wel één van mijn mooiste voorstellingen te worden en ik kom er amper aan toe de repetities te zien. Erger nog, ik ben niet eens bij de première. Ja, ok, een masterclass in Rusland geven is ook geen straf, maar het had wel een weekje later gemogen.

Eind deze week moet de educatie klaar hebben voor H.U.N.K.S. en dat lijkt redelijk te gaan lukken. Vandaag heb ik workshop verzonden naar de MUZdocenten die deze workshops gaan geven. En het is een leuke workshop geworden die weer eens anders is dan de docent die voor de klas staat en zegt hoe het moet. Beter nog, onze MUZdocenten gaan zich laten regisseren door 25 leerlingen.
De Doe-het-zelf-Box dreigt ook weer een leuk project te worden. Vorige week heb ik de opnames kunnen maken met de spelers en in Rusland ga ik dit monteren. Het gaat een spel worden waarin de jongens strijden om de meeste indruk te maken op de meiden in de klas. Het zal me een hilarisch gebeuren worden. Oja, en natuurlijk ook nog educatief verantwoord.

Morgen, woensdag 7 oktober zal mijn première voor H.U.N.K.S. worden en ik weet nu al dat ik dit te gek ga vinden. Jammer dat ik niet mee kon spelen… of misschien juist wel beter…

Naja.
Ik moet weer even aan de wodka.. ehm… naja, ik moet me toch verdiepen in de cultuur toch. Een beetje integratie kan geen kwaad.

Doei.

Frank Derijcke, acteur:

Repetitiedag 12 (en alles wat daarvoor is gebeurd).

Altijd een memorabel moment. Gisteren een allereerste doorloop gehad voor publiek. Dat wat we nu hebben (we zijn nu halverwege het stuk) aan andere mensen laten zien is altijd spannend natuurlijk. Maar met name erg goed om te doen. Want je ziet ineens wat al wél goed werkt en wat de valkuilen zijn. Er is veel tekst, behoorlijke bekkenbrekers, maar aan ons de schone taak dit fatsoenlijk uit onze mond te laten rollen. Op sommige momenten lukt dat al aardig en dan klinkt het geweldig. Er heerst een goede sfeer in het repetitielokaal. We vullen elkaar goed aan. Met Klemens (speelt Barry) begint er op de vloer langzamerhand een mooie chemie te ontstaan. Annemieke (de regisseuse) brengt elke dag weer helder in kaart (met een scherpe blik van Malou de regie-assistente) wat haar drijfveer is om juist dít stuk te spelen. Het is actueel, jong, fris, scherp en ongelofelijk (mooi). Als moderne poëten brengen we de personages Barry en LB tot leven. Ze kunnen praten, lopen, dansen en zingen. En er lijkt nog veel meer aan te komen. Maar daar is nog alle tijd voor. Over 4 weken première. Eens kijken waar we dan toe in staat zijn. We keep in touch!

Was getekend,

LB (Frank Derijcke)

Malou Mosch, regie assistent:

Repetitiedag 6.

H.U.N.K.S.
Ze zweten, ze lachen, hangen, stampen de tekst en op de grond, ze vechten, flirten, vloeken.
Ze stoeien met monologen en elkaar. Kussens vliegen in het rond, net als zij zelf. Hun stem klinkt, klanken hard, soms gevoelig, melodieus.

Na de scriptlezing, koffie en taart op repetitiedag één, staan nu op dag zes de eerste scènes in de grondverf. Na het schuren en ontvetten van de tekst wordt de verf langzaam laagje voor laagje per scène aangebracht, soms weer verwijderd en dan een met een nieuwe lak opgepoetst zodat elke scène gaat glimmen.

De schrijver herschrijft, past de tekst aan.
De eerste muziekrepetitie heeft geklonken.
Kostuums zijn gekozen en gepast, het decor ligt in zwarte lagen op de grond.
In een rode omgeving zijn de foto’s voor de pers gemaakt.

Nu nog twee jongens, over een paar weken zijn ze het: H.U.N.K.S.