12 oktober 2007
Hier is Vicky weer,
Zo de eerste voorstellingen zitten erop. De première op dinsdag was erg leuk met vrienden en familie. Yora had de volgende dag een behoorlijke kater, maar daar was vandaag gelukkig helemaal niks meer van over. Vandaag moesten we namelijk in Zaandam spelen op een school.

Juliette, die de tourplanning doet, had alles mooi voor ons uitgezocht en wat vergeten wij mee te nemen… het schema. Maar de bus stopte voor de school, dus dat ging goed. Jan was al vanaf 7.00 uur aan het bouwen! Om 6.30 uur ging mijn wekker en ik vond dat al een verschrikking, dus petje af voor Jan die er altijd als eerste is om te bouwen en als laatste weer weggaat met afbouwen. Maar zeg nou eerlijk 6.30 uur is toch ook geen tijd voor een actrice? Ik heb mijn schoonheidsslaapje nodig, hoe denk je anders dat ik er zo goed uit zie… ;) Goed…

Yora en ik komen daar aan, kijken in de kledingkist die we zelf hebben ingepakt en ik kan mijn vest niet vinden. OH JEE die ligt nog bij het MUZ. Yora werpt ook een blik in diezelfde kist en OH JEE de partypoppers. Wij Juliette bellen, die vervolgens JW stuurt om het te brengen met een kist voor Jan dus wij waren gelukkig niet de enige die nog iets nodig had.
Beginnen we met de voorstelling slaan de stoppen door… en nog een keer… Achteraf bleek dat een grapjas dacht: “Hé, wat zou er gebeuren als ik deze twee stekkers eens uit elkaar trek?” Twee lampen zijn gesneuveld en een snoer blijkt stuk. Wij hebben in ieder geval lekker gespeeld en het publiek heeft van onze kleine rampjes weinig gemerkt. Ja, behalve die stoppen dan. Kijk, nu hebben we geloof ik alles wel gehad, dus kan het alleen maar beter gaan. Ik kan niet wachten tot we volgende week in Itterbeek (B)zijn. Lekker op vakantie in België, oh nee: werken in België…


9 oktober 2007
Hallo, ik ben Yora Rienstra, en ik speel Hanna zonder H op het eind.
Ik haak in op Vicky’s stukje.

Een paar weken geleden werd ons gevraagd om stukjes te schrijven over het repetitieproces. Natuurlijk zeiden we allemaal: JA, leuk, DOEN WE! En met name riep ik dat heel hard. Maar helaas, de weken vorderden en er was nog geen zin op papier. Ik voelde me met de dag schuldiger. En ik durfde bijna niet meer op het MUZ te komen, helemaal toen Corrina en Vicky volmondig beweerden dat zij wel al een stukje hadden ingeleverd.

Ik ging naar huis met een rood gezicht en had een nachtmerrie over het feit dat ik ook eindelijk een stukje tekst inleverde, maar keihard in mijn gezicht werd uitgelachen, omdat iedereen het een slecht stukje vond. Enfin…pas een paar dagen later kwam ik erachter dat Vicky en Corrina ook nog niks hadden geschreven, en mij gewoon hadden zitten stangen, dus mijn opluchting was groot.
 
TOT VANDAAG!
Want wat lees ik vanochtend op de site van het MUZ?! Een af stukje van Vicky! Terwijl ik naar “Op zoek naar Evita” heb zitten kijken, heeft zij gewoon braaf haar huiswerk gedaan! En dan ook nog over de onderwerpen waar ik het ook over wilde hebben! Oftewel, ze heeft niks overgelaten waar ik over zou kunnen schrijven. Behalve dan over haar…Ha ha.
Hoe is het om met Vicky te werken. Nou, behoorlijk pittig! Want Vicky is iemand, waar je niet om heen kan, letterlijk en figuurlijk. Ze weet zich ten alle tijden goed staande te houden. Ze is wel eens moe, maar ze zeurt niet. Ze is altijd aanwezig, en je moet niet door haar heen praten, want dan krijg je: “Hou je bek” naar je hoofd geslingerd. Als ik zestien was geweest, zou ik bang voor haar zijn. Maar gelukkig ben ik geen zestien, maar zesentwintig, en kan ik mezelf goed verdedigen door haar op haar zwakke plekken te raken…en daar zal ik verder niet op ingaan. Behalve dat het begint met een M en eindigt op ANNEN!

Maar goed. Vicky is ontzettend leuk om mee te werken. Ze heeft een tomeloze energie, ze kan heel goed dansen, en ze zegt altijd gewoon recht voor haar raap wat ze van de dingen vindt.
Enfin…Ik kan niet wachten om samen te gaan touren!

8 oktober 2007
Hallo, ik ben Vicky Wesseling en ik speel Hannah, met een h op het einde.
Ik zal even vertellen wat er allemaal gebeurt, als je gaat repeteren voor een voorstelling. De voorstelling Hannah & Hanna is al een keer gespeeld, dus dat betekende voor ons dat we een heleboel dingen niet meer uit hoefden te zoeken. Zoals het decor, wanneer we muziekjes moesten gaan zingen etc. Ok, muziek. We spelen twee meisjes van 16 jaar, dus we kunnen niet met oude muziek aankomen. Britney Spears met “Hit me baby one more time” is een beetje verleden tijd. We zijn dus erg lang op zoek geweest naar hippe, coole, vette nummers die jullie als het goed is van jullie stoel zouden blazen. Klinkt allemaal makkelijker dan het is, want het moet natuurlijk ook nog bij het stuk passen. Bij die nummers moesten we videoclips maken en dat hebben we met Anna en Eva gedaan.

Anna en Eva in de auto
Eva: “Je moet die kant op, want het was daarachter bij dat gebouw en nu rijden we de verkeerde kant op.”
Anna achter het stuur stopt om te kijken, trapt dan het gas in en schiet ervandoor.
Anna: “Nee, we moeten hierheen. Ik weet het zeker!”
Eva naar de andere kant wijzend voor Anna’s hoofd langs.
Eva: “Oh, kijk uit het is rood hoor!”
Anna trapt de rem in en ze staan met een ruk stil. Wij zitten in de auto erachter en hebben moeite met bijhouden, maar houden gelukkig genoeg afstand voor het plotselinge remmen.
Anna: “Denk je dat ik over de busbaan kan rijden, we hebben wel haast dus dat is reden genoeg!”
Anna draait haar raam open en schreeuwt naar ons: “DENK JE DAT IK OVER DE BUSBAAN KAN RIJDEN WE HEBBEN HAAST EN WE MOETEN FILMEN, DUS DA’S TOCH WEL EEN GOEDE REDEN?!”
Wij schudden tegelijk van niet.
Eva: “Nee, dat kan echt niet hoor, en volgens mij moeten we echt de andere kant op!”
Eva zwaait weer haar arm voor Anna langs.
Anna: “Hé, we moeten de andere kant op! Jeetje zeg, dat ik dat niet heb gezien!”
Ze gooit het stuur om, om vervolgens overdwars op de rijbaan te staan. Wij in de auto erachter hebben nog niet helemaal door wat er gebeurt tot het raampje open gaat en we van Anna horen dat we de andere kant op moeten. Intussen heeft zich al een hele file achter ons gevormd. Ook wij staan overdwars en kunnen geen kant op, want het stoplicht staat op rood.

De filmpjes staan erop. Ondertussen repeteren Yora en ik gewoon door. We krijgen zangles van Judith, dat is heel leuk en ook wel nodig, want soms wil ik er nog wel eens een nootje naast zitten. En elke dag beginnen we met danslessen van Peter! En dat is … SPIERPIJN!!!
“Kom op, dat kan strakker, nee, andere been eerst. En 5 6 7 en 8! Ja, goed zo. Nu de buikspieren en op en op en op en op en op en op dat kan hoger, blijven lachen meisjes, blijven lachen. Heb je spierpijn? Daar heb ik helemaal niks mee te maken … en 5 6 7 en 8!“
Gelukkig is er bij het MUZ ook tijd voor ontspanning en dat betekent … LUNCH!!!
Elke dag lekker vers brood met van alles erop. We kunnen tosti’s maken etc. en elke dag zeg ik weer dat ik niet teveel ga eten, maar na 6 boterhammen blijk ik toch behoorlijk te vol en dan moet ik nog een halve dag. Dus tijdens het repeteren na de lunch wil mij nog wel eens ... BURB ... een boertje ontschieten. Dan hebben Yora en ik weer de grootste lol en zegt Corrina: “Jullie lijken wel echt twee pubers!”