19 november 2004
Plaats: Hasselt (België), CC Hasselt
Aanvang: 10:00 en 13:30 uur

Hallo geïnteresseerd publiek!
Ik ben Marianne, één van de acteurs uit GIZMO, (je weet wel; ik speel die enge fysiotherapeut en een zogenaamd onschuldig meisje in het park) en samen met mijn collega-acteur Eva (zij heeft wel 3 rollen en dus heel wat verkledingen!) houden we jullie kort en bondig op de hoogte van het wel en wee van onze GIZMO-tournee!
Na 8 weken repeteren kwam 19 november het startschot. En wel bij onze zuiderburen! Om 10:00 uur stonden we in een groot Cultureel Centrum te Hasselt op scherp voor flink wat Belgische jeugd. Voor ons als acteurs voelt alles nog nieuw. Je hebt dan wel weken lopen oefenen op spel, op tekst en in dit toneelstuk ook vooral op het synchroon bewegen, maar je repeteert steeds aan een gedeelte van het stuk. Aan het eind van het repetitieproces, als alle scènes goed genoeg geoefend zijn, ga je pas alles achter elkaar doorspelen. Dat noem je dan een ‘doorloop’.
Gelukkig, al bij de eerste minuten groeide het vertrouwen. De zaal was enthousiast en het verhaal en de grappen sloegen behoorlijk aan. Voor ons acteurs is het fijn spelen als je merkt dat het publiek het waardeert!
’s Middags speelden we nog een keer. Ook deze voorstelling ging goed. De nagesprekken met het publiek waren leuk en vooral nuttig.

23 november 2004
Plaats: Groningen, Het Kruithuis
In het kader van het Jonge Harten Festival

Op naar Groningen! Onze eerste speeldag in Nederland en in het theater. Aanvang: de zaal zat vol rumoerige pubers, Jan (één van de technici) vergat per ongeluk het eerste filmpje te starten. Toen ging er een scène later ook nog een mobieltje af.... Stress alom, maar we kregen de zaal wel stil. En na een goed avondmaal en goed ingespeeld de tweede voorstelling in te zijn gegaan hebben we geknald. De voorstelling ging echt goed, we hadden er allemaal plezier in en dat merkte het publiek ook. Heerlijk zo’n geslaagde avond voor zowel de spelers als het publiek!

24 november 2004
Plaats: Warffum
In het kader van het Jonge Harten Festival

Voor het eerst spelen in een gymzaal op school in het plaatsje Warffum (Marianne heeft ons verteld dat als zij nog een hond neemt ze hem waarschijnlijk Warffum zal noemen). Bizar gevoel om in een middelbare school te zijn als je er iets anders moet doen dan lessen volgen. Om Mark te citeren na een wandeling naar de kantine “wat zijn ze klein!” Gisteren en vandaag was echt een wereld van verschil! Als leerlingen naar theater gaan dan hebben ze zich erop ingesteld, op school zijn we een lesvervangend programma. Maar goed, alles beter dan wiskunde waarschijnlijk.... Ik moet er nog aan wennen.

25 november 2004
Plaats: Warffum, Het Hogeland College
Aanvang: 14:00 uur
In het kader van het Jonge Harten Festival

Wakker worden in een hotelletje, weilanden tot aan de horizon, de zon op de schapen en ontbijtbuffet met suikerbrood… Alleen Marijn had het beter getroffen met een heuse jacuzzi op zijn kamer (ja hé wat wil je; hij had de bruidssuite gekregen!).
’s Middags voor het eerst op een school spelen in een plaats waar ik nog nooit van had gehoord: Warffum. Toen we daar aankwamen waren Jan en Arjen (onze technici) al druk bezig de gymzaal om te toveren tot een theatrale ruimte. En da’s niet eenvoudig, met de baskets en ringen in het vizier en die typische gymzalengeur.
Na een traag begin (eindeloos wachten op een klas die maar niet kwam opdagen) gingen we van start. Niet lang daarna, kregen we ons rumoerig publiek helemaal stil. Wel een beetje te stil voor een komedie, zeker na ons succes die avond ervoor. Misschien durfden ze niet hardop te lachen? Laten we ook niet vergeten dat het wel school is voor ze, dus VERPLICHTE KOST. Da’s toch wel anders dan dat je zelf kiest het stuk te willen zien. En voor acteurs dus veel harder werken. Ik was eigenlijk niet ontevreden.
Afschminken, opruimen en dan snel onze Chrysler in: naar huis! Van het zonnige Groningen naar het mistige Amsterdam. Wonderbaarlijk weinig files, de ergste trek stillen bij de BP. Keurig thuis afgezet worden. Ha, fijn om na zo’n tour weer thuis te zijn.

26 november 2004
Plaats: Heemskerk, Theater de Cirkel
Aanvang: 20:30 uur

Denk ik aan Heemskerk, dan denk ik aan ‘wenteltrap’ en meteen daarna aan de misselijkmakende frikadellenlucht (Bart, je mag niet meer snacken voor de voorstelling!) die maar weeïg in het trappenhuis bleef hangen. Verder was het theater best aangenaam. Al had ik wel het idee elke keer en soort kerktoren te bestijgen (en pas op voor de gehandicapte tree!) eer ik bij de kleedkamer was. En da’s niet handig als je zo vergeetachtig bent als ik (waar is m’n pruik?!), dan blijf je wentelen!
De voorstelling ging voor mijn gevoel niet slecht, maar het gezicht van Kees Jan (de regisseur) na afloop deed iets anders vermoeden… Nu eerst even wat consumptiebonnen inwisselen en…weekend vieren!

1 december 2004
Plaats: Eindhoven, Stadsschouwburg kleine zaal
Aanvang: 20:30 uur

Voor de voorstelling zijn we met z’n allen gaan eten. Dat uit eten gaan voor de voorstelling vind ik stiekem toch altijd een klein feestje. Om met een stuk of acht uitgesproken en leuke mensen aan een tafel te zitten. Ook een vorm van warming-up. Ik was wat nerveuzer dan anders omdat er bekenden in de zaal zaten. Als er mensen in de zaal zitten die weten welk mens er achter de personages op het toneel staat… Grappig zijn de lachjes der herkenning: als bekenden lachen om dingen die tussen hen en mij zijn. Ik ben dan altijd bang dat ik uit mijn concentratie val. Maar dat is niet gebeurd. O, en stom, weer vergeten om mijn kleren mee te nemen om ze uit te wassen. Pffffffffff wil niet weten wat voor geur er in Middelburg van me af gaat komen... Niet vergeten de volgende keer...

8 december 2004
Plaats: Middelburg, CSG Walcheren
Aanvang: 12:30 en 14:30 uur

Wat een vroegte (kreun). Om 7:00 uur van huis weg richting het Concertgebouw om daarvandaan met ‘de Crew’ te vertrekken. Hupsakee, de bus in! Mark, naast acteur ook verdienstelijk chauffeur, loodst ons heelhuids over de mistige snelwegen naar de Christelijke Scholengemeenschap Walcheren. Ik zie lokalen vol (brave?) kinders en in een flits zie ik mezelf weer zitten in de wiskundeles. Brrr, gelukkig is díe tijd voorbij en is het nú tijd voor een potje acteren!
Voor vandaag staan er 2 voorstellingen gepland.
Het is alweer een week geleden dat we voor het laatst gespeeld hebben. Halverwege mijn ‘fysio-scène’ hangt mijn tong dan ook op m’n knieën! Gedeelde smart is halve smart; bij iedereen valt deze 1e voorstelling zwaar. Balend m’n broodje gegeten. Maar kom op, nóg 1 te gaan.
De 2e voorstelling was een revanche op de 1e. YES! Iedereen op scherp en het plezier in spelen weer gevonden. Gelukkig maar; want het is soms even zoeken…

9 december 2004
Plaats: Zoetermeer, Stadstheater
Aanvang: 20:30 uur

Jongens wat is er ineens met het weer gebeurd? Mijn wimpers bevroren zowat aan mijn wenkbrauwen op weg naar de toerauto bij het Concertgebouw. Godzijdank had Mark de verwarming in de auto al lang aan gezet en kon het tintelende ontdooien beginnen. Het bleek een rare voorstelling te worden, bij aanvang kregen we achter het decor nog de slappe lach omdat het zo belachelijk lang duurde voor de voorstelling eindelijk begon terwijl het publiek allang stil en er klaar voor was. Ik kon die lach op tijd inslikken om de voorstelling te openen. Ik vond de voorstelling zelf een beetje sloom maar het publiek heeft daar niks van gemerkt en ons met een hartelijk applaus beloond. Op weg naar huis zijn we begonnen met het fantaseren over toi’s*... De première zit er dan nu echt wel aan te komen.... Nog 2 nachtjes slapen....

*Toi’s zijn kleine cadeautjes die je aan elkaar geeft op de première om elkaar veel plezier, toitoitoi, te wensen. Een soort van bijgeloofdingetje, maar heel leuk om te geven en heel fijn om te krijgen.

11 december 2004 Premiere
Plaats: Zaandam, Zaantheater, Forbozaal
Aanvang: 20:30 uur

Ontzettend moeten poepen en plassen terwijl je net geweest bent... Diarree? Welnee, dat zijn premièrekriebels!
Het is zover, vandaag moet het gebeuren, vandaag moeten we knallen. Oh jee, wat als ik een black out krijg?! “Laat je niet gek maken, je wéét het wel”, zeiden mijn collega’s geruststellend. Oké adem in, adem uit.
De kleedkamer is al behangen met toi toi-tjes. Snel leg ik mijne ertussen. Het zijn gelukssteentjes in een piepklein zakje. Nee je mag nog niets uitpakken! Nog 4 uur te gaan…
Na een gezellig etentje met de hele club (ondanks de stress, toch heel wat happen naar binnen gekregen!) weer het Zaantheater in; wat zijn we extreem vroeg vandaag. Nee maar, zelfs Bart warmt zich uitgebreid op. “Nog 60 minuten voor aanvang”, roept Jan. Kreun, ik ga nog maar even naar ’t toilet…
Nog 2 minuten voordat de zaal open gaat: iedereen geeft elkaar nog een dramatische knuffel. Zaal open, m’n knieën knikken; het publiek komt binnen…De muziek start, daar gaan we!
Wôw, wat een gretig publiek, wat fijn en ’t gaat goed, door, door!!
En dan is er applaus, en bloemen. We gaan af en weer op, nog meer bloemen. Ik voel me waanzinnig goed. “Het is voorbij”, denk ik opgelucht en ik neem een grote slok champagne.
Voordat ik naar het MUZ loop voor de ‘afterparty’, wip ik nog even langs bij de theaterambassadeurs. Deze jonge theaterliefhebbers zijn erg enthousiast over de voorstelling. Een aantal van hen hebben onze 1e try out gezien en vinden dat GIZMO echt een stuk beter is geworden! Heerlijk al die complimenten.
Op het MUZ wacht ons wijn, eten en onze naasten. Iedereen op sjiek en met een vrolijk gezicht. Een paar uur later plof ik voldaan op de bank, en werp nog een tevreden blik op alle toi’s. Wat een speciale dag.

13 december 2004
Plaats: Amstelveen, Schouwburg, kleine zaal
Aanvang: 20:30 uur

De eerste voorstelling na de première voelde wat vreemd, beetje stroef of slordig, maar wel een stuk meer ontspannen. Of nou ja, de ouders van mijn liefje en mijn liefje zaten in de zaal, familie en bekenden van Marianne, en een journalist van de Trouw, dus eigenlijk tja, als ik eerlijk ben, was ik maar een beetje minder gespannen... En het publiek zat ook zo ver weg, dat was zo zonde: had het theater de mensen geplaceerde kaartjes verkocht. Maar hun idee van lekkere publieksspreiding was om ze vanaf de derde rij naar boven te plaatsen. Ik had aan het einde van de voorstelling praktisch een stijve nek. Ik was blij dat er mensen van mij in de zaal zaten die me konden vertellen dat het publiek het naar hun zin had gehad want waar wij stonden was het bijna helemaal stil....

14 december 2004
Plaats: Den Helder
Aanvang: 20:30 uur

Wat aan de late kant zijn we vandaag. Eva en ik sprinten de zaal in om onze spullen klaar te leggen, want er is wel het e.e.a. te ‘preppen’ (klaarleggen).
Het is een erg klein, doch lief zaaltje. We worden hartelijk ontvangen door het theater; daar staan ze ook bekend om. Ik ben zoals gebruikelijk weer helemaal de weg kwijt als ik van de kleedkamer bij de zaal moet komen. In Amstelveen kon ik het gelukkig vragen aan de schoonmaker die mij de weg wees nadat hij me hartelijk had uitgelachen. Vandaag kom ik uit in de kelder, ja dat was één trap te veel.
De zaal blijkt redelijk gevuld met vooral jongeren. VMBO horen we later van Jan en geeft ons complimenten dat we ze stil hielden. Hij heeft jarenlange ervaring met spelen voor pubers en dat levert vaak rumoerige toestanden op. Blijkbaar vonden ze het boeiend. Mooi zo!
De voorstelling liep best oké. We moesten wat improviseren met onze bed/bank en rolstoel, want die konden niet naar achteren gereden worden. Daar was de zaal te smal voor. Ze bleven in de zijcoulissen staan, en ik zag hoe mijn collega’s (en ik vast ook) erg hun best deden ongezien van en naar de zijkant te glippen. Dit werkte bijzonder op mijn lachspieren. Erg leuk om ze ‘ik ben er niet’ te zien spelen. Bij het applaus nog een bosje bloemen. Dag lief theater!

15 december 2004
Plaats: IJmuiden, Witte Theater
Aanvang: 20:30 uur

Een korte rit door de mist, langs het water, waar boten passeren, waar versierde kerstbomen in alle kleuren en maten enthousiast verlicht zijn, en dan, na een aantal mislukte pogingen rijden we de parkeerplaats van het theater op. Wat een leuk theater, klein, maar waarschijnlijk een redelijk volle zaal, er is koffie, de mensen geven ons het gevoel dat we welkom zijn... Allemaal ingrediënten voor een fijne avond... En inderdaad, een warme avond op een koude nacht... In de auto terug bespreken we of we nog gaan repeteren aan een nieuw einde... Wat een keus... Ja.... We willen allemaal dat het stuk beter wordt, zeker omdat we het nog vaak gaan spelen... Maar hoe en wie, en kan dat en, en, en, en, en.... In gedachten verzonken stap ik uit de auto op weg naar de pont.... Morgen praten we er verder over...

16 december 2004
Plaats: Hoorn
Aanvang: 20:30 uur

Potverdomme, een zaal met 200 man, hartstikke welwillend en daar was de black out. De muziek van de ‘fysio-scène’ start, ik zet de beweging in en denk:”Shit, verkeerde kant! Ik begin verkeerd.” (ik moet nl. synchroon met Marijn bewegen en ik sta met mijn rug naar hem toe dus kan ik niet zien wat hij doet). Instinctief maak ik me zo klein mogelijk en mijn concentratie fladdert alle kanten op: Hoe kan dit? En belangrijker: komt dit wel goed?
Het publiek blijft gelukkig erg enthousiast. Zo enthousiast dat een aantal jongens en meiden na afloop achter ons décorscherm willen bijpraten. Eh ja, fijn dat jullie het zo leuk vinden maar mogen we ons eerst even omkleden?
Terug in de kleedkamer kijk ik berouwvol naar Marijn. Al gauw wordt mij duidelijk dat ik helemaal niet de verkeerde kant was begonnen! Ik begon met links en dat moest ook. Grrr, gewoon de scène verpest terwijl er niets aan de hand was!
Een heer op leeftijd in keurige smoking met vlinderdas die ons charmant binnenliet (“U komt voor Othello?” “Nee, wij spelen GIZMO in de kleine zaal.” “Jaja, Othello, zo heet onze zaal…”) laat ons even charmant weer uit. Ik loop naar onze auto en overdenk mijn zonden. Volgende keer beter, zeg ik ten slotte tegen mezelf en ik hoop het van harte.

22 december 2004
Plaats: Zaandam, Zaantheater
Aanvang: 14:30 uur en 20:00 uur

Wel eens van ‘de wet van Murphy’ gehoord? Woensdagmiddag in het Zaantheater was het raak. De beginmuziek schalde al door de speakers (dan hoop je tevergeefs dat het publiek z’n kop houdt) toen ik met mijn suffe hoofd constateerde dat ik mijn grijze hesje in de kleedkamer had laten liggen. Ongemerkt wegsluipen is redelijk onmogelijk aangezien er een paar meter ruimte is tussen het scherm en de zijcoulissen. Bart was zo lief ‘m toch te gaan halen, kwam terug en was op zijn beurt zijn schoenen kwijt. Kon hij nogmaals terug… Het publiek zal er wel niet veel van gemerkt hebben. Maar wel van het pistool dat aan het begin van de appartementscène pardoes uit elkaar denderde toen-ie geladen werd. Oeps daar gaat de illusie! Toen Mark achter de schermen zijn megaschoenlepel per ongeluk liet vallen *KNAL* terwijl er op de vloer nog een poging gedaan werd de spanning vast te houden, was deze rommelige voorstelling een feit. Kon Tjerk ook nog even een glas omgooien, het maakte niets meer uit.

’s Avonds: nieuwe kids, nieuwe kansen. Een kwartier voor aanvang begon ik me al aardig misselijk te voelen. Zenuwen?
Na een stevig potje ‘aerobics’ eiste mijn maag steeds meer aandacht. “Nog even ‘parken’ en dan rustig zitten.” Had ik mooi gedacht! Kotsmisselijk en nog 20 minuten te gaan. Hoe moet ik ongemerkt wegkomen? Paniek toen ik het voelde opkomen, oh nee, weg, ik moet weg! In mijn ‘parkpakje’ vloog ik richting kleedkamer. Te laat; ik kotste mijn blouse, mijn stropdas en de gang van het theater onder. Sorry Zaantheater! Wat een smerigheid… Na de eerste golf, weer rennen, nu wel de kleedkamer bereikt, wasbak, hup golf 2 kwam eruit, gevolgd door een 3e. Wat is kotsen toch ranzig, vooral door je neus!
Maar goed, het was eruit, het luchtte op. Snel trok ik die vieze kleren uit en iets schoons aan. Nog net op tijd terug voor het applaus; the show must go on!

12 januari 2005
Plaats: Haarlem, Toneelschuur
Aanvang: 20:00 uur

Wat een ongelofelijk mooi theater is de Toneelschuur. Heerlijk! Dat maak spelen echt heel fijn. Oké er zaten maar een man of vijftig, maar na afloop spraken twee dames mij aan die het helemaal geweldig vonden. Ze moesten zo hard lachen dat ze zich maar inhielden om het andere publiek niet af te leiden... Heel fijn. Mmmmmm lekker alle spullen laten staan, morgen spelen we weer hier...

13 januari 2005
Plaats: Haarlem, Toneelschuur
Aanvang: 20:00 uur

Vandaag waren we al om 14:00 uur in de Toneelschuur. Een aantal scènes wilden we toch graag veranderen. Dat klinkt misschien vreemd, maar eigenlijk is een voorstelling nooit ‘af’; er valt altijd nog wel wat te sleutelen. Vaak verandert een voorstelling ook tijdens het spelen door iets nieuws uit te proberen of er ‘ontstaan spelenderwijs’ nieuwe dingen. Een voorstelling is ‘live’ en daardoor ook geen enkele keer hetzelfde.
We hadden dus een intensieve ‘sleutel-middag’ waarin met name het begin en het eind ‘een grote beurt’ kregen. We waren zo hard bezig dat het amper tot ons doordrong dat we over drie kwartier al moesten spelen. Toen voelden we de moeheid en beginnende koppijnen pas. Aangezien deze middag al één grote opwarming was, hebben we die maar even overgeslagen. We spreken af vanavond nog niet alle veranderingen te spelen. Daarvoor ontbreken nog essentiële kostuums en rekwisieten. Eva staat al klaar met kam en spelden. Oh ja, snel mijn pruik pakken en optutten maar!

14 januari 2005
Plaats: Gouda, ’t Gouwe Huis
Aanvang: 20:00 uur

We zitten vandaag onderbezet in de auto; Tjerk komt met de trein en Mark moest nog werken. Je zou denken dat we het er van nemen en allemaal een eigen bank in beslag nemen, niet zo gek nu we zo’n 2-3 maanden met elkaar ‘on the road’ zijn, maar niks is minder waar. Met de nacht die langzaam valt zitten we lekker dicht op elkaar. Bart rijdt, Marianne zit te schrijven (aan het dagboek) en Marijn is in slaap gevallen.... Stilte voor de storm? Helemaal niet: als we eindelijk na een behoorlijke worsteling met de route van de GPRS te voet bij het Gouwe huis aankomen is het rust en gezelligheid alom. Tjerk zit op zijn gitaar te spelen, er is een fruitmand gebracht, Marianne kan een bordje eten meenemen van de mensen daar, het personeel komt met thee en verse dadels en honing aan... Vol van alles beginnen wij aan onze voorbereiding. Wij? Een-twee-drie-vier-vijf-.... waar is Mark?! Dan toch een kleine storm: Mark heeft een heftige dag met trainingen bij de politie gehad en komt binnenrazen. Als hij dan meteen zichzelf in het politieuniform moet hijsen kan hij er gelukkig de humor van inzien, mede gevoed door een lachstuip van Bart.... Iedereen is er: laat de voorstelling beginnen!

15 januari 2005
Plaats: Gouda, ’t Gouwe Huis
Aanvang: 20:00 uur

Een enerverend avondje Gouda (en wat een aardig personeel trouwens; die fruitschaal in de kleedkamer is echt top!). Twintig minuten voor aanvang voorstelling ligt Eva te kermen van een buikpijnaanval. Is het de yoghurt of een te heftige warming-up? Kan ze wel spelen? Ze knikt van ja, de pijn verbijtend en even later speelt ze alsof er niets aan de hand is. Knap hoor!
En dan weet ze nog niet dat haar nog een heftig stressmoment te wachten staat… Tijdens de ‘appartement-scène gebeurt het: Witnie moet het pistool uit de holster van Bennie pakken, die net op de grond is geslagen. Maar ze krijgt het ding met geen mogelijkheid te pakken. Normaal gesproken hangt de holster op Bart z’n zij, maar tijdens zijn val is hij naar zijn rug verschoven. En Eva maar sjorren en trekken, jas openmaken (en daaronder zat Bart z’n kostuum voor een ander personage, oeps). Na een eindeloos moment van gesjor aan Bart, Marijn maar kopiërend (“Witnie, wat doe je??”), kon Eva er bij. Ook achter de schermen wordt er meegeleefd. We zien dan wel niet wat er aan de hand is, we horen en voelen dat er iets niet gaat zoals zou moeten. En eindelijk horen we weer het vertrouwde pistoolgeluid. Thank God, we kunnen verder!

19 januari 2005
Plaats: Tilburg, St. Odulphus Lyceum, gymzaal
Aanvang: 14:30 uur

Wat een heerlijkheid... Nee niet de rit erheen, nee niet dat we vroeg op moesten, nee niet dat we alleen al aan de geur weten dat we weer in een gymzaal spelen, nee ook niet dat we amper plek hebben om onze kont te keren, maar het feit dat het een vrijwillige voorstelling is en dat de zaal afgeladen zit met enthousiaste welwillende leerlingen. Het leven is goed in mijn Brabantse land...

20 januari 2005
plaats: Enschede, Twentse Schouwburg
Aanvang: 20:00 uur

Vandaag reed ik niet met ‘de crew’ mee, maar zat ik vanuit Lelystad een eindeloze tijd in de trein. Grappig hoe gaandeweg het accent van de mensen die onderweg in- en uitstappen verandert naarmate we oostelijker rijden. En dan eindelijk het eindpunt: Enschede.
Het weer is druilerig en dus hebben mijn collega’s fikse fileproblemen. Een tosti met gehaktbal kan nog snel weggewerkt worden, terwijl ik nog vredig bij zit te komen van een heerlijk diner.
De Twentse Schouwburg heeft een klassiek zaaltje met een lijsttoneel en een verhoogd podium. Mooie nostalgische sfeer, maar het publiek zit wel erg ver weg.
De zaal gaat open en 186 jongeren en 25 volwassenen stormen binnen. Waarom kunnen we nou nog niet beginnen? Mark had het vooraf al voorspeld: zijn familie is steevast te laat. Hij komt uit deze regio, dus een ‘thuiswedstrijd’ voor hem. En inderdaad, zijn familie is de boosdoener, blijkt later.
De zaal is uitgelaten, maar wel toeschietelijk. Er wordt veel gelachen en gekletst. Na afloop ontmoet Mark zijn fans. Nou, effe snel een drankje en dan weer een lange rit naar huis. “Eh..Mark, ga je ook mee?”

24 en 25 januari
Plaats: Lommel, De Adelberg
Aanvang: 10:30 & 14:00 uur

Maandagavond 19:30: afscheid nemen van mijn lief en met m’n bolle rugtas de bus in. We gaan 2 dagen ‘Lommelen’. Aangekomen bij het hotel, krijgen wij dames de mooiste kamers onder luid protest van Bart.
De volgende dag is België wit geworden. Eva en ik schuifelen als eerste naar het theater. Een grote bunker waar ook een bioscoop in zit (wel 5 zalen!).
De 1e voorstelling voelt als opwarmer. De muziek onder de fysio-scène is voor mij slecht te horen, waardoor ik af en toe flink uit de maat ‘aerobic’.
Vlak voor aanvang van de 2e voorstelling heeft Tjerk een lachstuip. Gelukkig heeft hij als Dokter Best alles onder controle. De zaal lijkt de 2e keer ook wakkerder. Om 15:00 uur zijn we klaar en hebben de avond vrij. Ik weet al wat ik ga doen: shoppen, lekker eten en nog een filmpje pakken!

26 januari 2005
Plaats: Lommel, CC De Adelberg
Aanvang: 10:30 uur

Na een evaluatie van kussens,
de hardheid van matrassen,
en of de maaltijd van de vorige avond goed verteerd was,
hoe de avond in de sportschool is (Marijn),
BridgetJones2 (Marianne)
en het poolen (Mark, Bart en Tjerk) is afgelopen…
redelijk,
het ging,
was lekker hè,
keileuk,
ik zat helemaal alleen in de zaal
en Bart heeft ons flink ingemaakt,
gingen we alsof we al jaren in Lommel wonen, de sneeuw trotserend weer naar het theater. Samen met de leerlingen werden we wakker. Goedemorgen deze morgen.

27 januari 2005
Plaats: Rosmalen, Rodenborch College
Aanvang: 11:10 & 13:30 uur

Mijn god, ik geloof dat Bart zijn dag niet had. Het zou dan fijn zijn als hij daar als enige last van had, gewoonweg omdat hij het is die een slechte dag had. Ik bedoel ik heb nogal last van een ochtendhumeur, maar daar heb ik dan dus ook het meeste last van, ik ben voor de omgeving wat stiller en misschien vinden ze dat juist prettig. Bart presteerde het dus om in de eerste keer spelen niet de Gizmo aan mij te geven maar het gewone horloge dat hij als Benny aan heeft... Het was veel te groot voor mijn pols... Oeps... En bij de tweede keer spelen was hij gewoon helemaal vergeten om het pistool aan te doen. Het pistool! Het pistool wat Whitney van Benny afpakt dat Lando, Whitney weer afhandig maakt, waardoor Ben weer kan bewegen waarmee Ben dan Lando door zijn hoofd schiet. Het pistool waarmee het hele stuk afloopt. Het pistool, waar de hele scène uiteindelijk om draait.... Hét pistool! Goed, ik wil best sterven op toneel, maar niet zo... ook al zaten er maar 15 pubers.

28 januari 2005
Plaats: Veenendaal, Theater de Lampegiet
Aanvang: 20:00 uur

Marijn is gewond; hij bloedt! We zitten in de overgang van scène 1 naar 2. Ik hoorde al geluid van brekend plexiglas toen Marijn op ’t bed sprong (zodra Marijn is afgereden sprint hij vanuit z’n rolstoel naar het bed). Bart haalt in een recordtempo pleisters en een doekje, die ik in m’n hand krijg gedrukt. Ik moet namelijk op! Ik hoor m’n cue, ga op, en al improviserend proberen Mark en ik Marijn z’n hand op te lappen. Ach, Mark speelt niet voor niets de verpleger! We spelen ‘gewoon’ verder, tot Marijn midden in het intensieve bewegingsstuk de voorstelling moet stilleggen. De pleisters zijn niet voldoende; de bloedspatten vliegen in het rond en de vloer zit onder. Het zaallicht gaat aan en Eva haalt een verbanddoos. Het publiek is net als wij overvallen door de echtheid binnen onze theatrale setting en begint zachtjes te mompelen.
Na 5 minuten hervatten we de voorstelling. Marijn z’n hand is stevig ingepakt in wit verband. Hij trekt het nog wel even. Maar straks wel even naar het ziekenhuis om te hechten. Zaallicht dooft. We gaan klaarstaan. Muziek start. En go!

1 februari 2005
Plaats: Oostburg, Ledetheater
Aanvang: 11:00 & 13:00 uur

On the road again. Wat hebben popsterren een raar leven en wat zullen ze een verzameling zeepjes en schoenpoetsdoekjes en badmutsen hebben... We zaten weer in een hotel. Helemaal speciaal voor ons kwam een man het hotel openen... En wat een fijn jaren ’50 theatertje waar we speelden. Alles leek nog in originele stijl, lief zaaltje, leuke kleedkamer, lekker publiek...

2 februari 2005
Plaats: Vlissingen, Arsenaaltheater
Aanvang: 13:30 uur

Ik had het helemaal leuk in Zeeland. Leuke mensen, leuke theaters, leuk publiek. Ik had ’t zo leuk dat ik om 5 over 11 m’n leuke hotelkamer uitgebonjourd werd, omdat het leuke personeel wilde schoonmaken. Ik ging wandelen richting de boulevard van Vlissingen. Strand en zee zijn echt…leuk!
Het pittoreske Arsenaal theater heeft een mooi zaaltje, waar 3 geweldige kroonluchters je toe schitteren. Een aardige techneut stelde zich voor, maar ik had meer oog voor zijn leuke hondje: Timmie, een nieuwsgierige Maltezer, die alles wel best vond.
We speelden lekker en ontspannen. Al zat ik tijdens de parkscène met m’n pruik vast aan de mouw van Tjerk en viel de GIZMO even later van zijn pols, daar kunnen we achter het veilige scherm vooral erg om lachen. Dat soort onverwachte dingen maakt het nou juist leuk!

3 februari 2005
Plaats: Drachten, de Lawei
Aanvang: 20:00 uur

Eén ding van in een verre stad spelen is dat je dan met de cast uit eten gaat. Na iemand van het theater te hebben gevraagd waar het goed eten was belandden we bij de Peking Chinees... In het begin waren we blij met de warme natte doekjes die we kregen om onze handen te wassen, maar aan het einde van de maaltijd zaten we flink te zweten... Niet omdat het pittig was, maar omdat de bank waar we op zaten op de verwarming was gebouwd.... Tijdens de voorstelling hebben we allemaal nog de Chinees op bezoek gehad, maar eerlijk is eerlijk het was een goede chinees. Fijn aan de voorstelling was dat er een groep lichamelijk gehandicapten in de zaal zat (nee dat was niet fijn) maar het feit dat zij dingen herkende, zoals over het hoofd van Ben heen praten wat ik als Bernice doe, en dat daar op een hele leuke manier op gereageerd werd. Dat was een mooie wisselwerking... Wel of geen chinees...

15 februari 2005
Plaats: Nieuwegein, de Kom
Aanvang: 19:30 uur

En dan héb je vrij en dan… ben je ziek! Een week vrij gehad, een week lang hoesten, niezen, proesten, koppijn, hoesten, hoesten, hoesten en dan is het dinsdag en eigenlijk ben ik nog niet beter… Jaja, show must go on, dus naar de dokter om een hoestdemper/remmer te halen, maar die maakt me misselijk (oh nee hè….) en een beetje suf. Nou ja, we zien ’t wel.
De Kom is een mooi theater in de verre van bruisende plaats Nieuwegein. En er is veel (ckv)publiek. Zolang ik aan het spelen ben, gaat het wel. Zodra ik af ben moet ik me toch een partij hoesten! Ik smoor mijn penetrante hoestklanken in de kostuums aan het rek, want inhouden is bijna niet te doen, ik stik zowat. Wanneer gaat die geluidsband aan, dan kan ik weer even vrijuit blaffen!

17 februari 2005
Plaats: Oudenbosch, Markland College
Aanvang: 19:30 uur

Spelen met een buik vol friet. En verdorie, ik voel me nog steeds niet goed. Lange autorit, file en geen tijd om gewoon (lees: gezond) te eten. Dan maar naar de plaatselijke ‘Schuiver’ voor een patatje met een kipcorn. Ze hadden ook ‘patatje moeilijk’. Ik had geen zin in moeilijk.
Maar moeilijk werd het gelukkig niet. De school had goed voor ons gezorgd. De kleedkamer bleek vol worstenbroodjes, kratjes frisdrank, ha zelfs gezonde appeltjes. De Westmalle lag al koud voor na de voorstelling (heb ik voor bedankt). Een docent met de grappige naam Cees Kunst complimenteerde ons later met “hoe wij het publiek in onze greep hadden”. Dat kreeg hij maar 1x per jaar voor elkaar, aldus Kunst. Welk vak zou hij geven?

22 februari 2005
Plaats: Hulst, Theater den Dullaert
Aanvang: 13:15 uur

Volgens mij heeft Zeeland een abonnement op GIZMO. Wellicht kan het MUZ zich daar huisvesten? Wij kennen inmiddels feilloos de weg. Toch blijft de speellocatie altijd een verrassing. Het lijkt of we in een bibliotheek terecht komen, of is het een sporthal? Ja het is een bieb, ja het is een sporthal en warempel; het is ook een theater.
We spelen voor 5 havo en 6 vwo. Grappig om het verschil te merken of je voor oudere of jongere jongeren speelt. Er wordt op andere momenten gereageerd. De scène in het park bijvoorbeeld: Jonkies moeten vaak hard lachen, terwijl de ‘oudjes’ meer meegaan in het gevoel van ‘er is iets niet in de haak…’
Vlak voor de laatste scène geeft Mark (omgeturnd als onbetrouwbare hoofdcommissaris) me achter de schermen nog even de kieteldood. Hij krijgt een elleboogstoot terug. Pfff, zelfs de politie is niet meer te vertrouwen tegenwoordig…

24 februari 2005
Plaats: Tilburg, Schouwburg
Aanvang: 20:30 uur

Het leven is goed in mijn Brabantse land... Goed dit geldt niet voor elke plek in de provincie maar vanavond waren er een boel familie en vrienden. Supergezellig, helemaal omdat ze na afloop erg enthousiast waren. Na twee weken niemand in de zaal te kennen, was dit weer een feest der herkenning. Na afloop waren er zelfs zeer charmante jongens in jacquet die de drankjes verzorgden. Het is goed toeven in de Tilburgse schouwburg!

26 februari 2005
Plaats: Heemstede, Casca de Luifel
Aanvang: 20:15 uur

Mark was al ziek; ik had net mijn eerste griepdag erop zitten, de rest was een beetje balorig omdat het de laatste voorstelling van de week was, en dat was te merken! Met alles wat er nog inzat hebben we de voorstelling eruit gepoept, maar hij was niet onze beste. Omdat we hem al zo veel gespeeld hebben, kunnen we het ons permitteren om een beetje op de automatische piloot te vertrouwen en toch blijft de voorstelling overeind staan. Maar eerlijk is eerlijk, toen we met onze prachtige boeketten bloemen (drie hoeraatjes voor de Luifel) om een schaal met bitterballen (nog drie hoeraatjes erbij) zaten, was ik blij dat ik naar bed mocht. Hatsju!

2 maart 2005
Plaats: Zevenaar, Liemers College
Aanvang: 20:00 uur

Jongens, nog maar twee weken, wat gaat de tijd snel. Of nou ja, rijdend in de sneeuw, lijkt elke vlok die we tegenkomen ons nog meer te vertragen. Opeens gaat de tijd (en de auto) ineens heel, heel erg langzaam. Het zaaltje in de school in Zevenaar had een hoog ‘tussen de schuifdeuren’ gehalte. En na zo lang stil te hebben gezeten in de auto had ik wel zin in een potje acteren. Hatsju, snuf, zucht; nog steeds die griep. Patatje gegeten, en de vloer op. Toen ik uiteindelijk thuis was moest ik gniffelen en zuchten. Van half drie ’s middags tot middernacht onderweg om een uurtje op een school te spelen. Goed slapen zal nu zeker lukken.

4 maart 2005
Plaats: Amsterdam, de Krakeling
Aanvang: 20:00 uur

Jippie! Thuiswedstrijd. Thuis rustig eten en dan op de fiets naar “mijn werk”.... Een hele zaal vol bekende gezichten, allemaal lieve vrienden van de toneelschool. Uhm, wat is dat gevoel dat in mijn linkerknie zit te bibberen... Oeps, ik ben zenuwachtig... Als ik eenmaal begonnen ben merk ik dat de zenuwen plaats hebben gemaakt voor energie en zin. Enthousiast applaus van een kritisch publiek. I love that sound! Een beetje aangeschoten, bijgekletst, veren in mijn reet; met bevroren wangen sta ik met mijn liefje op de pont te wachten. Wat een mooie avond!

8 maart 2005
Plaats: Leeuwarden, de Harmonie
Aanvang:20:30 uur

Een klassieke toerdag: lange rit in de auto naar het hoge noorden, gedoe bij het theater met parkeren. Om tijd te winnen om rustig te kunnen eten, sprongen Marianne en ik uit de auto om ons spullen te ‘preppen.’ Samen naar een restaurant, ons aanbevolen door iemand uit de Harmonie. Net iets te onrustig gegeten, met een buik vol met (hele malse) struisvogel nog tjirpend gingen we rennend de voorbereidingen en warming-up in. Lekkere voorstelling; leuk publiek. Na afloop drankje in de bar, en bijkletsen met een superlieve collega die ik al heel lang niet had gezien. De auto in naar... oeps die stond ingeparkeerd door Johnny Kraaykamp. Deze was in de grote zaal aan het spelen.... Na allerlei uitlatingen zijn Tjerk en Marijn op zoek gegaan naar de sleutels en konden we wat verlaat (we passeerden de MUZbus onderweg!) on the road again.

9 maart 2005
Plaats: Spijkenisse, De Stoep
Aanvang: 20:15 uur

Is het een meubelboulevard? Is het een bouwkeet? Nee het is het uiterst functionele Stoeptheater in Spijkenisse!
Is het een stresskipje? Is het een hysterica? Nee het is een verdwalende Marianne die net bij de bevalling van het zoontje van haar zus is geweest! Gefeliciteerd tante Marianne!!
Na zoveel commotie vooraf viel de voorstelling een beetje in een stil gat. Sliep het publiek? Waren ze doof? Geen idee. De voorstelling was achter de schermen en soms ook op de vloer melig (zeker toen Marijn tijdens het zoenen de term Burgerking in mijn oor fluisterde), maar de zaal vond het allemaal uiterst serieus.
Dit was de laatste in theater. Nog maar twee te gaan.

10 maart 2005
Plaats: Purmerend, Da Vinci College
Aanvang: 19:30 uur

De allerlaatste scholenvoorstelling... Erg fijn dat hij niet zo ver weg was. Op ons dooie gemak zijn we naar het Da Vinci College gereden... Raar gevoel dat dit dus de laatste is op zo’n a-theatrale omgeving als een school. Hoe hard ze ook hier weer hun best hebben gedaan om de zaal op een theater te laten lijken (we speelden in ‘teatro leonardo’) de sfeer van school is pregnant in alles aanwezig... En elke keer als ik in een kledingchangement van bh moet wisselen voelt het buitengewoon ongeplaatst om voor 5 seconden met blote borsten in een school te staan....