WEEK 6

Maandag 5 februari, Theater Bellevue (Amsterdam)
Iedereen was wat vroeger in het theater dan anders. Opeens waren we allemaal weer een beetje tot heel erg zenuwachtig. Ria kon helaas nog steeds niet spelen, maar zou vanavond wel komen kijken. Ben benieuwd hoe ze deze versie vindt. Het was voor mij de eerste keer dat ik in Bellevue speelde en dat gaf het ook iets extra's omdat ik al ik weet niet hoe vaak in deze zaal was geweest, maar dan als publiek. We kregen in de kleedkamer allemaal een flesje Bellevue-wijn, die keurig dicht bleef dit keer! De zaal was uitverkocht en de voorstelling ging ondanks (of dankzij?) de zenuwen best goed. Het publiek reageerde vanaf het begin lekker, dus het Amsterdamse ijs was gebroken. Vooraan zat een echtpaar dat de hele voorstelling blijkbaar verschrikkelijk vond en dat ook heel duidelijk liet merken. Vooral mevrouw keek steeds bozer en zuurder. Bij het applaus bleven ze heel ostentatief met hun armen over elkaar heen zitten. Toen ze er nog steeds zo bij zaten toen we voor de derde keer voor het applaus terugkwamen knapte er iets in mij. Ik kon ik het niet laten naar ze toe te gaan om even mijn hart te luchten en ze te zeggen dat ik deze houding erg onbeleefd vond. Heerlijk! Ik geloof niet dat het enige indruk maakte, maar wat geeft het, het luchtte op en mijn collegae konden er erg om lachen. In de kroeg zaten allerlei gezellige mensen en dus veel te lang gebleven, en ook iets te veel ... (waar heb ik dat meer gehoord?)

Dinsdag 6 februari, Theater Bellevue (Amsterdam)
Het is toch wel een luxe om binnen een kwartiertje, twintig minuten bij je werk te zijn i.p.v. drie uur later half verkreukeld ergens aan te komen rollen. De tweede voorstelling was ook uitverkocht, maar deze keer zat er nogal wat "theaterpolitie" (kritische collega-theatermakers en aanverwante artikelen) in de zaal. Je merkte dat ze terughoudend en stug waren, waardoor de voorstelling erg stroef verliep en we heel hard moesten werken om de kale kip het ei te laten leggen. Na afloop even lekker lopen afreageren in de kleedkamer en toen weer volop in het kroegleven beland met verhitte discussies en na verloop van tijd onzinnige gesprekken, die op dat tijdstip heeeeeel diepzinnig lijken. Weer te lang gebleven.... spelen in eigen stad is gevaarlijk!

Woensdag 7 februari, Theater Bellevue (Amsterdam)
De aller-, aller-, allerlaatste!!! Weer een volle zaal, met een heleboel vrienden en familie die er enorme zin in hadden. Het is toch elke keer heel raar om zo'n laatste voorstelling te spelen, je bent je bij elke scène zo bewust dat het de laatste keer is dat je dit doet of zegt en dat het daarna voor altijd weg is, verdwenen. Na afloop voelden we ons een beetje melancholiek, want ondanks het slechte begin hebben we een hele goede tijd met elkaar gehad en is het een gek idee dat nu weer iedereen zijn eigen weg gaat. Gelukkig hebben we vrijdag nog een afscheidsdineetje (ja, er moet weer eens gegeten worden...) met na afloop ouwe lullen-disco. Voordat we de kroeg indoken nog even in de lege zaal gestaan...De Kale Zangeres is niet meer. Tot ze weer tot leven wordt gewekt, door een andere regisseur, die zo gek is deze absurdistische dame uit de kast te halen. In de kroeg was het heel erg leuk, met allemaal hele leuke mensen, met leuke verhalen en lekkere wijntjes en biertjes en chipjes. Ze hadden over het algemeen gelukkig erg genoten. Mijn vader had nog een leuke quote voor de avond; voor hem liep een jongen die tegen zijn vriendin zei: "Geinig stuk, die Ionesco heeft goed naar Wim T. Schippers gekeken". Tja...Wie zei ook weer dat dit stuk door de tijd was ingehaald? Om een uur of 01:00 de kroeg uitgeschopt en met gemengde gevoelens naar huis. Aan de ene kant blij dat het over is met het reizen, maar ik zal mijn waarde collegae wel wissen! Snel een reünie organiseren, met veel.... (Precies!!!)

WEEK 5

Dinsdag 30 januari, Stadsgehoorzaal Kampen
Een mooi oud stadje. De heenreis ging veel sneller dan verwacht en we hadden dus ruim de tijd om te zoeken naar een gezellig en lekker restaurantje. Vlakbij het water - dat overigens niet te zien was door de dichte mist - vonden we een nogal sjiek restaurant, met een heuse openhaard en van die Engelse bankjes ervoor met en een stapel tijdschriften. Heerlijk! Het eten was heel erg lekker, en ze hadden (zelfs in deze chique uitspanning) echte friet met echte mayonaise. Wij zijn pas gelukkig als we friet met mayo hebben, die biefstuk met roomsaus nemen we er voor lief bij... Na het diner vleiden wij ons met koffie neder voor de open haard. De ober keek een beetje ongemakkelijk naar ons, maar wist dat dit luidruchtige zooitje over niet al te lang zijn mooie tent weer zou verlaten. In Kampen waren weinig mensen. Wel een aantal jongeren, die het heel leuk hadden gevonden en daarom onze boeketjes bloemen mee naar huis mochten nemen. Lekker plastic bekertje van zondag overgebleven goede wijn in de bus en door de mist naar huis. Alan moest af en toe bijna tegen het voorruit aankruipen om nog iets te zien, maar we kwamen veilig en ongedeerd thuis.Het einde van onze tour komt nu echt in zicht.

Woensdag 31 januari, De Lievekamp (Oss)
Door een misverstand over de vertrektijd kon ik niet met de bus mee en begaf mij dus per trein naar Oss. Geen file, wel koffie en Richard III als gezelschap, dus het kon erger. Met de treintaxi naar het theater, alwaar ik een paar smerige warme broodjes van Mora verorberde, waarvan iedere vullingen, of het nu ham, kaas of saté was, hetzelfde smaakte. Overigens wél hele aardige mensen in het theater. Gelukkig vanavond een lekker gevulde zaal; dat hadden we wel even nodig om de spirit er n te houden. Er zaten heel veel jongeren in de zaal, die niet zozeer de humor van de taal inzagen, maar wel lachten om de gekke mimiek. Van de weeromstuit gingen een aantal van ons, waaronder ondergetekende, het publiek ‘naar de mond spelen’, waardoor de voorstelling een nogal kluchtige vertoning werd, die eerder een gouden fluitketel dan een gouden eland verdiende. Maar alà, die dingen gebeuren soms. Morgen in Ede zullen we ons weer serieus op de literaire wartaal van onze Eugène storten. De terugreis ging snel, even een korte stop gehouden voor het inslaan van de hoognodige zoete en hartige troep. Morgen spelen we de laatste voorstelling in de provincie en zitten we voor het laatst in ons witte Mercedesbusje op weg naar een tevreden klant(?) Het is een heel wezenloos idee.

Donderdag 1 februari, De Reehorst (Ede)
Om kwart over vier vertrokken we voor het laatst vanaf het Amstelstation. Iedereen was een beetje sloom en hing lui in de bus.Theo en Olaf hadden allebei hun videocamera meegenomen om een reportage te maken van een dagje op tournee met “de Kale”. We hadden zowaar een redelijk fileloze rit. In het restaurant genaamd Rigoletto konden wij van een deftige maaltijd genieten zonder friet (dat was een tikje te ordinair?), maar met live muziek: twee dames die piano en viool speelden, op een wijze die perfect bij het interieur paste. In de kleedkamer nog even de brandweerman-scène doorgesproken, omdat daar wat meer tempo moet worden gemaakt en de ruzie hoger op moet lopen.We gingen er vol in en de voorstelling liep goed, de brandweer-scène was veel feller en we sloten goed aan. Het was een waardige afsluiting van onze “buitenlandse tournee”. Nu nog even alles op alles zetten voor good old Amsterdam en haar kritische theaterpubliek. Op de terugweg een gesprek over flirten, vreemdgaan, ontrouw en jaloezie, dus de tijd vloog voorbij. Morgen wordt de bus weer teruggebracht en moet Alan waarschijnlijk eerst nog alle overblijfselen van een bewogen tour uit de bus verwijderen…De laatste gouden eland wordt bij deze uitgereikt aan Alan, die ons al die tijd veilig heen en weer heeft gereden, door mist en regen sneeuw en files.Thank you Alan! Straks kunnen we je eindelijk een keertje dronken voeren na afloop van de voorstelling…

Vrijdag 2 februari
Geen voorstelling vandaag, maar wel gehoord dat Ria helaas niet mee kanspelen in Bellevue. Wat een sof! Het zou zo leuk geweest zijn om deze hectische gekke tijd met z’n allen af te sluiten, maar het is niet anders… Vette pech! Nu maar hopen dat ze wel mee kan met het afscheidsetentje volgende week.

WEEK 4

Maandag 22 januari, Schouwburg Leuven
Eva blijkt een geweldige dienstmeid. Met een onvervalste Vlaamse tongval wordt haar Mary zachtaardig doch zeer ondeugend... Dorine kent de tekstenvan de rol van Mrs Smith feilloos en heeft niet eens een souffleur nodig. Om13:00 uur komt Alan ons ophalen en rijden we naar het Amstelstation. In debus hangt een prettig opgewonden sfeertje. We nemen het hele stuk nog eenkeer door en het gaat foutloos. In Leuven, rijden we naar het CultureelCentrum, alwaar we alle ingangen dicht vinden en nergens de MUZbus zienstaan (?) Na Herman te hebben gebeld (lang leve de mobiele telefonie!)blijkt dat we in de schouwburg spelen … We besluiten eerst een restaurantjete gaan zoeken en vinden een echt Belgisch eettentje, genaamd de Kansel. Dezenuwen beginnen nu toch wel toe te slaan bij Eva en Dorine en we lopen snelnaar het theater. Eva heeft wat kleding meegenomen en snel wordt er eenoutfit voor haar geïmproviseerd. Het geheel lijkt zowaar een echt kostuum,nog even een strijkboutje erover en klaar. Om acht uur is er aanvang. Er zitten maar liefst 400 mensen in de zaal. Dorine moet de voorstellingopenen. Krachtig zet zij haar eerste tekst neer waardoor het publiek ermeteen goed in zit. Door de zenuwen krijgen we allemaal wat extra adrenalineen vliegt de voorstelling voorbij. Dorine en Eva waren echt grandioos!!!Zeker te weten hebben zij vandaag allebei een gouden Eland verdiend! Nog eenpraatje gemaakt met de dame die de programmering doet. Zij had zeer genotenen ze sprak haar bewondering uit over Dorine en Eva. Op de terugweg een fleschampagne geopend en gedronken op het succes van “de Kale Zangeres II”.Dorine had een karaoke-tapeje van de film Grease bij zich, waarop we onzestemmen schor hebben gezongen tot ver voorbij de grens. Om half twee kwamen we aan in Amsterdam, moe, hees, maar zeer voldaan. Morgen naar Naaldwijk,maar nu eerst oogjes dicht en snaveltjes toe...

Dinsdag 23 januari, De Naald (Naaldwijk)
Na het prachtige Leuven is Naaldwijk wel van een iets andere orde; vooralwaar het de schoonheid van het straatbeeld betreft. Maar een zeer aardige ober en een lekkere Hollandse pot maken weer een hoop goed. We zouden eerst in de grote zaal staan, maar omdat er maar een kleine 100 mensen zoudenkomen, hadden ze ons in de kleine zaal gezet. Het decor paste er nét in: hetgroene vloerkleed zat strak tegen de randen van het podium aan. Het publiekzat echt heel dicht bij. Ik vond dat zelf wel erg leuk, maar sommigenvoelden zich hierdoor een beetje opgesloten. De voorstelling ging redelijkgoed. Door de kleine ruimte werd de mise-en-scène hier en daar een beetjerommelig, maar het publiek was in een goede bui en lachte en reageerde heellevendig. Omdat we in Leuven de spanning van de eerste keer hadden, leek hetnu allemaal wat minder, maar in de foyer kregen we enthousiaste reacties vande mensen die nog waren blijven hangen. De theaterdirecteur, Marc van Kaam,is zelf ooit begonnen als barman van het theater, maar hield zoveel van hetvak dat hij de tap heeft verruild voor het rode pluche. Als dat geen waretheaterliefhebber is… En door zijn horeca-achtergrond heeft hij ook verstandvan de verzorging van de inwendige mens en kent hij het belang vangastvrijheid. Na afloop werden we getrakteerd op een schaal bitterballen enaanverwante artikelen en voor het eerst sinds tijden mochten we weer eenseen mooie bos bloemen in ontvangst nemen. Kortom, het was een zeer geslaagdetweede voorstelling met deze bezetting. Thuis gekomen pakken we onze tassenin voor een bliksembezoekje aan Parijs, we gaan een versie van “de KaleZangeres” bekijken die daar al tientallen jaren speelt! Morgen om half tienvertrekt de trein op Amsterdam Centraal.

Woensdag 24 januari, uitje naar Parijs
Om 9.15 afgesproken bij het meeting point op het CS. We voelden ons net een klasje dat op schoolreisje ging. Toen Gerard, één van de technici, er om 9:23 nog steeds niet was, zijn Theo en Allan snel even naar beneden gerend,maar ze konden hem nergens vinden. Helaas, we konden niet op hem wachten. Eenmaal in de trein kreeg Herman zijn mobiel te pakken en bleek dat Gerard de vertrektijd verkeerd had begrepen. Hij flipte natuurlijk de pan uit, wateen sof! Na van dit rottige begin te zijn bekomen installeerden we ons en wachtten we vol ongeduld op het koffiekarretje. In Brussel was het evenzoeken naar de Thalys, waar we op over moesten stappen, maar uiteindelijk vonden we de gestroomlijnde snelheidsduivel…die meteen een kwartiervertraging had… Dit werd ruimschoots goed gemaakt door de lekkere stoelen,de bar met verse broodjes en het enorme tempo. Binnen anderhalf uur stondenwe op het Gare du Nord. Ons hotel lag in een gezellige buurt met bredestraten en overal groenten- en fruitwinkeltjes, de lekkerste bakkertjes ende gekste cafeetjes met nog gekkere mannetjes en vrouwtjes erin. Op straatwas het één en al levendigheid, heerlijk! Even onder de douche en dan…Parijsin. Ieder ging zijns weegs; we hadden om 18:00 uur afgesproken bij LaHuchette, het theatertje aan de rue de la Huchette, waar “la CantatriceChauve” al bijna vijftig jaar avond aan avond voor een uitverkochte zaalwordt gespeeld (waarbij de eerlijkheid gebied erbij te vermelden dat erslecht 60 mensen in dit zaaltje passen…). Toen we bij het theater aankwamenstond er al een behoorlijke rij.Het zaaltje was heel klein met echteroodpluchen stoeltjes en een echt donkerrood fluwelen voordoek. Volverwachting klopten onze harten.Toen het doek openging zat Mr. Smith op eenhéél klein toneeltje met een Engelse krant in zijn handen. Mrs. Smith waseen strenge, Spaans aandoende verschijning die borduurde met een nietbestaande naald en draad.De dienstmeid was een chagrijnige oude vrijster meteen te korte pony en een stem als schuurpapier. Mr. Martin was jong, kaal enbebaard en Mrs. Martin was constant verbaasd en keek niet al te intelligentonder haar paarse hoedje vandaan. De brandweerman was een soort uit de kluiten gewassen mollige kleuter met rode wangetjes en een bobbyuniform aan,en moest de hele tijd verschrikkelijk lachen om zijn eigen grapjes. Voor onswas het een feest der herkenning en ook van verbazing. Het uurtje vloogvoorbij en de zaal lach echt helemaal in een deuk (doen wij nou ietsverkeerd of is dit typisch een geval van Franse humor?). Na afloop kwamen we op straat de brandweerman nog tegen, die tussen de Parijse gebouwen een stukminder uit de kluiten gewassen bleek dan op dat kleine toneeltje. Toen wijhem vertelden dat wij het stuk in Nederland spelen, zei hij dat wij een helegoeie avond hadden gezien en dat het publiek uitzonderlijk enthousiast was.Na deze culturele bezigheid werd het hoog tijd om te gaan eten. Want, zoalsal eerder is gebleken: kunst is leuk, maar je moet er wel wat bij te etenhebben (en ook te drinken als het effe kan).Ook hierover hoefden we niet nate denken, want Marie-Louise (die dit hele tripje voor ons had geregeld) hadeen tafel voor ons gereserveerd in restaurant Julien. De reservering wasgemaakt onder de naam “La Cantatrice chauve”, waardoor de ober die onsontving even in verwarring leek gebracht, maar binnen tien minuten zaten weaan een hele lange tafel in een prachtig Jugendstilrestaurant met hele hogeversierde plafons, prachtige lampjes, echte obers in zwarte pakken en blekegezichten, die wel zes borden tegelijk op hun armen konden laten balanceren.We lieten rode wijn aanrukken en besloten na een langdurige studie van dekaart (die voor de helft uit - voor ons - onvertaalbare gerechten bestond),allemaal een menu Julien te nemen, waar niemand achteraf enige spijt vanhad. Non, je ne regrette rien! Na een paar uur heerlijk tafelen, nog eenlekkere wandeling naar het hotel, want het weer was echt superzacht, bijnalente-achtig. De volgende ochtend verscheen iedereen weer fris en fruitigaan het ontbijt, dat geserveerd werd door een dame, die niet miscast zouzijn als dienstmeisje in “de Kale”. Ze had een schurende keiharde lach, dieze vaak ten gehore bracht en keek met een brutale en uitdagende blik uithaar donker bruine ogen, vanonder een enorm lidteken. Na het heerlijke versestokbrood met de beruchte jam en grote bakken slappe café au lait, gingiedereen weer zijn eigen gang om om 12.15 uur weer te verzamelen op gare duNord. Dit keer hoefden we niet over te stappen en konden we dus lekkerhangen, een beetje slap kletsen, een beetje wegdommelen en lekker lezen inHarry Potter’s “de gevangene van Azkaban” (moet echt iedereen lezen!!!). Omvijf uur reden we het oude vertrouwde CS binnen. Het was een geweldigschoolreisje geweest.Het enige min puntje was dat Gerard de trein had gemisten natuurlijk dat Ria niet mee kon omdat ze nog steeds ziek is. Om de pijneen beetje te verzachten hebben we wel een paar kleine souveniertjes voorhaar meegenomen…De gouden eland van deze week gaat zonder twijfel en met eensgezindheid van stemmen naar Marie Louise!!!

Vrijdag 26 januari, Schouwburg De Meerse (Hoofddorp)
Na ons Parijse avontuur moest er gewoon weer gewerkt worden, maar gelukkig wel dichtbij huis. Allan Zipson (de regisseur) hield voor de echteliefhebbers een inleiding. Voor mij was het een speciale avond omdat mijn twee dochtertjes van 5 en 8 kwamen kijken, die nu ook wel eens dat stuk overde kakelende kakkerlakken wilden zien (ik had ze tijdens de repetitieperiode af en toe stukjes voorgespeeld). Ze gedroegen zich tijdens de voorstellingvoorbeeldig; af en toe hoorde ik de klaterende lach van de oudste. De jongste kon er echt geen kaas van maken. De voorstelling ging best goed. We beginnen al te wennen aan de nieuwe formatie en Dorine en Eva doen het hartstikke goed. Vanaf deze plaats nog een bedankje voor de altijd even gastvrije en hartelijke ontvangst in De Meerse (en de mooie bos bloemen)!

Zondag 28 januari, Stadsschouwburg Haarlem
Omdat er na afloop een soupeetje plaats zou vinden bij mij thuis, had ik toen ik in de trein naar Haarlem stapte, al een halve dag staan kokkerellenom het Italiaanse pastabuffet voor te bereiden. Toen ik op het station eenmeisje de weg naar het theater vroeg mocht ik met haar mee rijden want zekwam er toch langs. Erg aardig en ook heel prettig want ongeveer 5 minutenstond ik voor de deur van de schouwburg. Ad liep door de gang te dwalen meteen van nostalgie gevuld gemoed, omdat deze schouwburg twaalf jaar lang hethuis van Toneelgroep Centrum was. Het is een leuke schouwburg; achter het toneel is het een gezellige bende. Olaf had zaterdagavond met een vriend een feestje gegeven, dat erg gezellig en laat was geworden, hetgeen van zijn gezicht was af te lezen. De brandweerman had vanavond wat last vanuitvalsverschijnselen en dat werkte af en toe een beetje op de lachspierenvan de dames en heren Smith en Martin. De voorstelling ging redelijk, maarhet blijft moeilijk om voor weinig mensen te spelen. Er waren veel vrienden van Ad die vertelden dat ze echt heel erg hadden genoten en ook hadden moeten lachen, maar dat je met zo weinig mensen in zo’n zaal niet keihardgaat zitten lachen. Snel naar mijn huis vertrokken voor het souper. Heerlijkzitten eten, drinken, roken en kletsen. Na afloop keek ik tegen een gezellige puinhoop aan en besloot dat de gouden eland die avond toekwam aande afwasmachine. Moe, lichtelijk aangeschoten, maar zeer voldaan in bedgerold….

WEEK 3

Ria Marks (Mrs. Smith) is nog steeds ontzettend ziek! Ze heeft eenlongontsteking. Wat een ellende, vooral haar, maar toch ook een beetje voor “De Kale Zangeres”, want die moet deze hele week in alle zalen gecancelledworden. Etten-Leur, Almere, Valkenswaard, Nieuwegein en Almelo moeten het helaas zonder ‘de Kale’ stellen. Vrijdag wordt besloten tot een noodgreep: een andere actrice zoeken en met een andere rolbezetting verder! Dorine, dienormaal gesproken het dienstmeisje speelt, krijgt de rol van Ria en voor de rol van het dienstmeisje bellen we stad en land af naar een goede actrice,die snel tekst kan leren en een hoop lef in haar donder heeft. Na een paaruurtjes stressen aan de telefoon vindt Lies (productieleiding) een nieuw dienstmeisje in de persoon van Eva van der Gucht (zij is nu ook te zien in een mooie rol als Marva in “Iedereen Beroemd”, een erg leuke Belgische film!). Eva staat na een uurtje al op de stoep en we spreken af dat ze het weekend haar tekst zal leren en dat we maandagochtend om tien uur gaan repeteren bij het MUZ.

WEEK 2

Dinsdag 9 januari, Theater Zuidplein (Rotterdam)
Het was erg leuk om elkaar weer te zien. Je wordt toch een klein beetje familie tijdens zo'n tournee.Tijdens de lange rit naar Rotterdam hebben we kerstverhalen uitgewisseld over eten en drinken, ruzies, ziektes, weergoedmakingen en meer van die zaken. Theater Zuidplein ligt vlakbij AHOY in een enorm overdekt winkelcentrum vergeleken waarbij Hoog Catherijne een heel gezellige plek is. Er zouden maar liefst 37 mensen komen dus de stemming zat er goed in. De zeer vriendelijke dame in de artiesten foyer vertelde ons in onvervalst Rotterdams dat je bij restaurant van Dijk 'echt heel lekku kunt ethu'. Na de hele winkelhel te hebben doorkruist bleek van Dijk helaas vol. Middenin het complex was ook nog een restaurant en daar konden we nog wel terecht. Opeens bekroop mij het gevoel dat je in zo'n lelijke omgeving geen biefstuk met roomsaus moet gaan eten. Een lekker vette hap bij de Burger King past meer bij de natuurlijke omgeving. Een aantal van de cast en crew is het daarmee eens en zo scheiden onze wegen van biefstuk tot hamburger. De voorstelling gaat niet slecht .We waren een uur eerder vertrokken voor een tekstdoorloop en de lol zit er goed onder. Het publiek had helaas niet al te veel met het stuk en reageerde zeer miniem. Omdat er zo weinig werd gereageerd gingen wij steeds meer ons best doen. Steeds meer tot de spanningboog te strak stond en wij uiteindelijk eindigden met een heuse slappe-lachaanval, die begon bij Ria en via Theo bij mij arriveerde. Ad ging heldhaftig alleen verder waarop Herman besloot de black-out wat eerder in te zetten dan normaal. In de donkere stilte hoorde je nog het onderdrukte gegiechel van de acteurs. Het verwarde publiek applaudiseert als een druppelende kraan. Het was een rare voorstelling. Op de terugweg diepzinnige gesprekken gevoerd over allerlei heftige onderwerpen. De tijd vloog om en voor we het wisten waren we weer in good old Amsterdam.

Donderdag 11 januari, Zuidlandtheater (Terneuzen)
Vanmiddag belde Ria; ze voelde zich enorm beroerd dus verzocht ons om haar thuis op te halen. Ze had 's morgens gehoopt dat het wel mee zou vallen en dat ze zich in de loop van de dag wat beter zou gaan voelen, maar toen we bij haar arriveerden bleek ze echt niet in staat om ook maar een vin te verroeren. Ze had 40 graden koorts en was zo ziek als een hond. Er kon dus echt niet gespeeld worden vanavond. Herman en Gerard waren net klaar met uitlichten in Terneuzen en baalden stevig. De schouwburgdirecteur uiteraard ook. Laten we hopen dat Ria weer snel de oude is!

Vrijdag 12 januari, Schouwburg Leuven (B)
Helaas, ook het uitstapje naar Vlaanderen zat er niet in: Ria is nog steeds hartstikke ziek en het ziet er naar uit dat ze voorlopig nog niet op de been is… Gelukkig kon deze voorstelling worden verplaatst naar 22 januari.

WEEK 1

VAKANTIE!!!!!

WEEK 52

VAKANTIE!!!!!

WEEK 51

Donderdag 21 december, De Muzeval (Emmen)
De laatste voorstelling voor de kerst vakantie........Natuurlijk moet er goed gegeten worden om lekker te kunnen spelen. De voorstelling ging op zich best goed, al waren er weinig mensen. Het leek wel of we allemaal wat meer gas gaven omdat het de laatste Kale van het jaar 2000 was. Op de terugweg worden de flesjes rode wijn ontkurkt en zetten we de meest vreselijke kerstliedjes in. Midden in "De herdertjes lagen bij nachte" moest Alan plotseling uitwijken, want er was net een ongeluk gebeurd en de auto's stonden nog dwars over de weg. We stapten even uit om te kijken of we iets konden doen. Olaf belde met zijn mobieltje de ambulance en de politie. Op het eerste gezicht leek het allemaal mee te vallen. Ik hoefde mijn EHBO-diploma dus niet in praktijk te brengen. Pfffft…. We stapten opgelucht weer in en complimenteerden Alan met zijn alerte reactie. Na van de schrik te zijn bekomen zetten we weer uit volle borst in en luidkeels en vals zingend reden we Amsterdam binnen. Er wordt gezoend en fanatiek gezwaaid want we zien elkaar pas weer over twee weken.
Daaaaaaaaaag tot volgend jaar!!!!!

WEEK 50

Dinsdag 12 december, Stadsschouwburg Utrecht
De bus werd vandaag alleen bezet door Dorine en Alan, de rest kwam - i.v.m. groeiende file-allergie - allemaal met de trein. We stonden in de grote zaal en er waren bijna 500 kaartjes verkocht. Wauw!! Wat we allemaal hoopten, gebeurde ook. Vanaf de eerste minuut kwamen er bulderende lachen uit de zaal. Heerlijk! Dat gaf ons natuurlijk een enorme kick en vlogen door het stuk. Zo zou het elke avond moeten zijn, maar ja… Mijn vriendin en collega Manon was komen kijken en we wilden even in een echt cafeetje wat drinken , maar dat bleek volstrekt onmogelijk. Alles puilde uit van de mensen. Toen maar weer terug naar het theater. Nog even gekletst met de een dame van de schouwburg, die de voorstelling erg leuk vond. Zij had vooraf het ergste gevreesd, omdat een collega de première had gezien, en daar niet onverdeeld enthousiast over was. Redelijk snel vertrokken, want morgen gezond weer op voor de reis naar het zuiden.

Woensdag 13 december, De Blauwe Kei (Veghel)
"File, wel honderd duizend wielen, netjes op een rij", zong Andre van Duin jaren geleden al en ja, hoor: het was weer zover. Na drie uur snel een eetcafé binnengestormd, alwaar we bediend werden door een "Ik ben de leukste thuis-ober", met een hoge irritatiefactor. Ria wilde 'm op het laatst wel op zijn muil slaan. Lekker gegeten, maar niet veel tijd om te kauwen.... In tegenstelling tot Utrecht waren er vanavond niet veel kaartjes verkocht. Het is wel maf om steeds zo'n verschil in publieksaantallen te hebben; de voorstelling wordt daar behoorlijk door beïnvloed wordt. De bulderende lach was nu een zacht gegniffel en wij voelden ons langzaam een beetje doodgaan. Olaf had een enorme black-out en keek een aantal minuten wanhopig om zich heen op zoek naar de woorden, maar hij herstelde zich fabuleus en liet vervolgens nog een aantal keren een rare stilte vallen, waardoor het leek alsof die black-outs er in geregisseerd waren. Een gouden eland voor Olaf!!! Na afloop kregen we in de kleedkamer een flesje koude witte wijn en een schaal bitterballen. Mmm!! In de foyer zaten we lichtelijk gedeprimeerd te kletsen, toen er een aantal mensen naar ons toe kwamen om te zeggen dat ze erg van de voorstelling hadden genoten en dat was nu net "What the doctor ordered", zoals Ria het zo mooi zei. De dame van het theater was ook tevreden over de voorstelling en vond het erg vervelend dat er zo weinig mensen waren. Nog een neutje genomen en hup de bus in, waar de fles Merlot al snel open werd getrokken en het hele repetoire van nummers die wij deze tournee in ons hoofd verzameld hebben werden afgewerkt, te beginnen bij Frans Halsema, om al scattend te eindigen met Ella. Thuis stond er een echte kerstboom voor het raam, met allemaal mooie lichtjes. Home sweet home!

Donderdag 14 december, Schouwburg Cuijk
De brand…. De trein stond in brand. Op het Amstelstation had een of andere mafkees een wagon in de fik gestoken en daardoor reden de metro's niet verder. Ik moest een fijne wandeling maken langs het spoor. Alan was Dorine en Olaf op gaan halen. Ad en Ria hadden het wel gered. Theo zat vast in de metro maar kwam net aangerend toen we hadden besloten dan maar zonder hem te moeten vertrekken. Iedereen was een beetje sloom en hing met zijn ogen dicht in de harde busbankjes. Het is soms afzien… Na de stop, alwaar we koffie en chocolade hadden ingeslagen kwam er weer wat leven in de brouwerij. Na ruim drie uur bereikten we eindelijk Cuijk en doken meteen een restaurantje in, waar de mensen heel aardig, de bediening zeer snel en het eten erg lekker was. Met ronde buikjes naar het theater dat naast het restaurantje lag, snel nog even de tekst doorlopen met Ad en hop in de kleren. Wij hadden de indruk dat het publiek het wel leuk vond. In ieder geval deden we vreselijk ons best om met veel energie en overgave te spelen. Na afloop was iedereen al weg, dus we hebben helaas niet meer vernomen wat men er nou van vond. In de bus vertelde Alan dat Herman (onze lichtman) gisternacht is aangevallen door een of andere maffe junk, op de pont van Noord naar het Centraal. Hij moet de bus altijd 's nachts parkeren op een afgelegen parkeerterrein, bah!. Misschien moeten we toch weer eens gaan zoeken naar een prettigere plek om de bus te stallen, want we willen Herman graag heel houden. De terugreis ging snel voorbij, lekker zitten praten met Olaf en Ad. Bij Breukelen nog even gestopt voor koffie en lekkere vieze kleffe bamihappen en gehaktstaven. Daar kwamen we collega-theatermakers tegen, die in het Chassé Theater in Breda hadden gespeeld. Om half één zag ik de kerstboom weer opdoemen….

Vrijdag 15 december, De Stoep (Spijkenisse)
Met de trein en de bus gegaan i.v.m. de oppasorganisatie. Het ging zowaar gesmeerd. Op het station van Schiedam snel een frietje gehaald en op het busstation opgegeten, omringd door mensen met grote en nog grotere kerstpakketten. Het voelde wel een beetje eenzaam, maar ja zo is het leven. De bus stopte ongeveer in Theater De Stoep. De andere zaten nog heerlijk te bikken en ik mocht nog een mals sateetje mee prikken van Ad. Na een echte lekkere cappuccino naar de kleedkamers. Alan had een minidisk met lekkere muziekjes en we hebben even staan swingen alsof ons leven ervan af hing. Heerlijk! We hebben afgesproken om voortaan voor elke voorstelling even te bewegen want dan voel je tenminste dat je een lijf hebt. De voorstelling ging redelijk, hoewel veel mensen duidelijk niets met het stuk hadden. Op de eerste rij - die heel duidelijk te zien was - viel een mevrouw na ongeveer tien minuten in slaap, om pas tegen het einde van de voorstelling wakker te worden. Niet echt motiverend. Gelukkig waren er ook mensen die het duidelijk wel leuk vonden, en smakelijk moesten lachen om de teksten van ons aller Eugène. Na afloop waren we zelf niet tevreden; we hadden (met uitzondering van Utrecht) de hele week stugge zalen voor onze neus gehad en dan is het echt heel hard pompen om niet te verzuipen. Reggy Barra (directeur van het theater) kwam na afloop nog even bij ons zitten. Hij vond de voorstelling zelf wel leuk, maat had veel mensen gesproken, die er niets aanvonden, waaronder zijn vrijwilligersteam van ouvreuses, die ongeveer alles zien wat in De Stoep staat. We moeten maar denken dat het vooral ook een kwestie van smaak is... Ad en Olaf gingen met de auto terug. De terugreis ging snel, een beetje Theo zitten stangen en slap zitten ouwehoeren. Volgende week nog één voorstelling en dan ….. is het kerstvakantie!!!

WEEK 49

Woensdag 6 december, Theater aan de Parade (Den Bosch)
Gewapend met twee vettige pizzapunten en een flesje water op weg naar Den Bosch. Ik was als eerste in het theater en hing vast de kostuums in de kleedkamer. Vanavond kwam mijn schoonfamilie kijken, dus er moest wel goed gespeeld worden! Gelukkig was de zaal goed bezet en had het publiek er zin in. Na afloop kwamen mijn schoonzus en haar vriend even langs bij de kleedkamers om te zeggen dat ze me nooit meer wilden zien. Nee, geintje… Ze vonden het hartstikke leuk en hadden echt in een deuk gelegen, dus ik mag gelukkig blijven. Na afloop nog even wat gedronken met schoonzus en schoonmama, maar iedereen wilde snel naar huis. Dus na drie kwartier zaten we in ons busje om weer eens wat kilometers asfalt te verslinden en ons liederenrepertoire weer eens te updaten.

Vrijdag 8 december, Chassé Theater (Breda)
Het begint een eentonig verhaal te worden, maar het was weer een lange reis met een heleboel files. Gelukkig hoefden we pas om 20.30 te spelen. We kwamen iets voor half zeven aan bij het enorme Chassé Theater. In de artiestenfoyer serveerden ze die avond lekkerbekjes. Ad, Ria en mijzelve vonden deze vissen er niet al te smakelijk uit zien en omdat er nog tijd genoeg was, gingen we op weg naar downtown Breda, dat een prachtig plein heeft, compleet met kathedraal en gigantische kerstboom. Op aanraden van een vriend van Ria, die afkomstig is uit Breda en even mobiel werd geraadpleegd, kwamen we terecht bij Humprey's, een mooie grote tent met lekker eten en prachtige kroonluchters. Terug in het theater bleken de lekkerbekjes inderdaad niet zo lekker en nogal zwaar te verteren. Snel nog even koffie en dan weer pruikje plakken. We speelden in de middenzaal van het theater, waar maar liefst meer dan 800 mensen in kunnen. Een enorme bak dus! Er zaten 100 mensen, waarvan er twee helemaal vooraan zaten. De voorstelling ging redelijk; een beetje mat, zowel vanuit de acteurs als vanuit de zaal. Na afloop snel naar huis, want we hadden nog een lange rit voor de boeg door de donkere nacht, die gelukkig fileloos verliep.

Zaterdag 9 december, De Speeldoos (Baarn)
Omdat het zaterdag was (geen files), zijn we wat later vertrokken. Wel eens lekker, zo'n kort ritje. Omdat het theater in een woonwijk ligt zijn we meteen doorgereden naar een restaurantje vlakbij het station. Erg leuke tent en erg lekker eten. Flesje beaujolais erbij en de stemming zat er weer goed in. In het theater nog even koffie gedronken en toen de kleedkamers in. Er kwamen vanavond heel weinig mensen - maar iets van 48 - maar wel een aantal bekenden, waaronder de moeder van Olaf en zijn broertje. Vol goede moed stortten we ons weer in de strijd. In de zaal zat een oudere dame, die vanaf het begin van de voorstelling luidkeels commentaar leverde. Haar eerste uitroep was: "Het is net Snip en Snap!". Vervolgens voorzag ze ons van adviezen in de trant van "Doe maar niet" of commentaar als "Het is onbehoorlijk". Dit werkte natuurlijk nogal op onze lachspieren en toen Ria van de weeromstuit iets te enthousiast met haar armen zwaaide en daarbij Theo vol in zijn kruis sloeg, hield ik het echt niet meer. Ik moest mij achter Ad verschuilen om de slappe lach te verbergen en de tranen rolden over mijn wangen. Gelukkig zakte, nadat ik mijzelf streng had toegesproken, al gauw weer weg en konden we het einde zonder commentaar uitspelen. In de kleedkamer was de sfeer redelijk hilarisch. Herman vertelde dat de dame in kwestie prachtig roze gespoeld haar had met glittertjes erin gespoten. Nou maar hopen dat ze een leuke avond heeft gehad… Wij in ieder geval wel! In de foyer nog even nagepraat met de moeder van Olaf en zijn broertje, die het wel aardig hadden gevonden, maar een beetje stijf en keurig. De dames in de foyer van het theater waren erg aardig; verder hebben we niemand gezien. Het zou toch leuk zijn als degenen die de voorstellingen boeken, de artiesten die zij uitnodigen door middel van een kaartje even verwelkomen in hun theater. Het is een kleine moeite, maar het geeft wel een prettiger gevoel dan zo helemaal niks, nul, nada. Heerlijk snel thuis, alhoewel … sommigen gingen nog "eventjes "de stad in…

WEEK 48

Dinsdag 28 november 2000, Theater 't Voorhuys (Emmeloord)
't Is heel curieus, maar ik kan me er niets meer van herinneren… Gelukkig ben ik niet de enige, want bij navraag in de groep bleek niemand me iets meer te kunnen vertellen over deze avond. Gevalletje van collectieve black-out? Bijzonder curieus! De moraal van dit verhaal: toch maar dagelijks i.p.v. wekelijks het dagboek bijhouden…

Woensdag 29 november, De Nieuwe Doelen (Gorinchem)
Prima reis met de vertrouwde files. Inmiddels heeft iedereen een vaste plek in de bus. Dorine zit voorin en speelt voor DJ. Ria geeft overdag les op de Mimeschool en zit in het begin enigszins gevloerd op de tweede rang naast Olaf. Op de derde rij zit ik tussen de heren Van Kempen en Fransz, die graag bij het raam willen zitten. In Gorinchem gegeten bij een leuk restaurantje, waar het wisselgeld helaas op was en de pinautomaat er spontaan mee ophield, dus er was even wat gestress bij het afrekenen. Gelukkig zaten er twee jongens aan de bar die over nogal veel kleingeld bleken te beschikken. We werden heel aardig ontvangen door de PR-dame van De Nieuwe Doelen, die vroeg of we na de voorstelling zo snel mogelijk naar de foyer wilde komen voor het nagesprek. Aangezien Olaf en Ad meestal het eerste klaar zijn omdat de rest nog pruiken van zijn hoofd af moet weken, wierpen zij zich min of meer gedwongen op als vrijwilligers. Er zaten zestig jongeren in de zaal. Ingeborg zei dat ze het toneelbeeld prachtig vond en dat ze zich verheugde op de voorstelling. De voorstelling ging matig, het publiek reageerde wel, maar het applaus was erg mager. Bij de nabespreking stond er een man met het programmaboekje in zijn hand, te fulmineren over de voorstelling. "Hoezo schijnbaar lege praat? Dit ís lege praat! En met Monty Python heeft het al helemáál niets te maken!" Ad loste het diplomatiek op en zei dat iedere mening recht had van bestaan (of zoiets). De jongeren gaven aan dat ze er niet veel van hadden begrepen en een meneer zei dat hij vier mensen had zien slapen, en vroeg zich af of we daar geen last van hadden op toneel. Waarop Ad antwoordde dat hij op het toneel zijn bril niet op had en dat dus niet kon zien. Kortom, het was een enerverend nagesprek. Gelukkig hield één van de docenten op het laatst een bevlogen pleidooi dat het juist goed was om eens geconfronteerd te worden met dingen die je niet kent, of herkent, maar waar je wel over na blijft denken. Lichtelijk verslagen nog een drankje gedronken. De PR-dame zweeg in alle talen over de voorstelling…Tsja, het artiestenleven gaat niet altijd over rozen…

Donderdag 30 november, Theater Bommersheuf (Zevenaar)
Wat een end!! Een lange rit met veel files en gekruide gesprekken in de bus, niet geschikt voor onder de zestien. In Zevenaar op zoek gegaan naar een leuk restaurant want we hadden geen zin om in de plaatselijke snackbar te dineren. Alleen Alan had zin in een frietje en bleef eenzaam achter op het houten bankje voor de deur. Het eten liet lang op zich wachten dus we werden lichtelijk nerveus, maar het was zo lekker dat we dat snel vergeten waren toen de dampende borden voor onze neus stonden. In een drafje door de winkelstraat naar het theater gelopen. Sylvia de Vlaming (directrice) ontving ons heel hartelijk. Er kwamen vanavond 140 mensen en vooraf aan de voorstelling werd een inleiding gegeven door een mevrouw van de Volksuniversiteit. Wat er gebeurde weet ik niet, maar vanaf de eerste minuut sloeg de vonk over tussen de spelers en de zaal. Voor het eerst hadden we écht plezier op de vloer en ontstonden er als vanzelf nieuwe mise-en-scènes die veel meer ruimte gaven op de vloer. Het publiek was er helemaal bij en lag af en toe in een deuk. YES!!! Na afloop was de stemming in de kleedkamer erg goed. Sylvia was zeer tevreden en in de foyer hebben we nog even gepraat met de mevrouw die de inleiding had verzorgd; zij was erg onder de indruk van de voorstelling. Het was echt een heerlijke avond! Op de terugreis af en toe een file, maar verder ging het snel en luid Marco Borsato meebrullend reden we moe maar voldaan Amsterdam binnen.

Vrijdag 1 december, Munttheater (Weert)
Wat een reis: vanaf Amsterdam tot Weert eigenlijk één grote file. We kwamen om 19.15 uur Weert binnenrijden. Het theater ligt in een winkelcentrum, met een mega-AH, alwaar ze ook een traiteur afdeling hadden. Snel de buit in de magnetron laten gooien en op een holletje naar de artiestenfoyer om het eten naar binnen te schrokken en een glaasje beaujolais primeur met bonuspunten achterover te slaan. Enigszins amechtig begonnen Theo en Ria hun tekst: "We hebben goed gegeten vanavond", wat meestal erg waar is, maar deze keer niet. Er zaten relatief veel jongeren in de zaal, die duidelijk niet zoveel op hadden met de taal van de heer Ionesco en meer lachten om de gekke bekken, Van de weeromstuit gingen wij die ook steeds meer trekken, waardoor de voorstelling een hoog "Flip Fluitketel-gehalte" kreeg. Op de eerste rij zat een invalide vrouw, die tijdens de scène van Ad en mij een enorme hoestaanval kreeg. Voor de kids was dit natuurlijk aanleiding voor enorme hilariteit; waardoor we de scène even moesten inhouden tot de aandacht weer bij het stuk lag, in plaats van bij de gebeurtenissen in de zaal. Van het theater verder niemand gezien of gesproken. De terugweg ging snel en fileloos. Morgen naar Gouda!

Zaterdag 2 december, Goudse Schouwburg (Gouda)
Vandaag weer met de trein gegaan, omdat ik mijn bloedjes van kinderen anders te vaak moet missen (en zij hun moeder). In het theater bleken wij de gang te delen met een enorm gezelschap van de Russische Opera. Overal liepen prachtig uitgedoste mannen en vrouwen, die op de gangen en in de kleedkamers hun stemmen aan het opwarmen waren. Snel omgekleed en toen even in de coulissen gaan kijken. Prachtig gezicht: een grote dikke man met zo'n hele zware Russische stem. Achter hem een massaal koor van allemaal charmante dames en een balletdanser die vanuit de coulissen als een nimf het toneel opdwarrelde. Onze voorstelling ging hartstikke leuk. Veel mensen, die helemaal meegingen. Na afloop werden we door Nel Oskam, de directeur van het theater getrakteerd op drankjes en lekkere vette gefrituurde hapjes. Zij is een hartelijke gastvrouw en in het theater hangt een hele goede sfeer. Veel mensen blijven na afloop dan ook gezellig hangen in de foyer. Meestal gaan wij bijna meteen weg, maar nu bleven we ook lekker plakken en drinken. Op zo'n avond merk je hoe belangrijk het is dat je welkom voelt in een theater. Heel vaak is er in de verste verte niemand of niets te bekennen en is de sfeer een beetje kil. De Gouden Eland gaat dit keer dan ook naar Nel Oskam en haar theater!

WEEK 47

Woensdag 22 november, De Kolk (Assen)
Omdat de oppasschema's door ziekte in het honderd liepen, moest ik met de trein, wat ook wel een keer prettig was. Lekker twee uur lezen. Gewapend met een heerlijke Albert Heijn-magnetron-hap lasagna kwam ik het theater binnen.De mensen achter de bar waren erg aardig. Helaas zouden er vanavond maar ongeveer 40 mensen komen en omdat de zaal er zo'n vijfhonderd kan herbergen hadden ze de orkestbak omhoog gehaald en daar de stoelen op gezet. Zo stonden we toch nog in een uitverkochte zaal! Het publiek zat heel erg dichtbij en dat was voor ons erg vreemd. Het was weer eens een echte 'worstel je er doorheen voorstelling' en we kwamen nogal balend het toneel af. Het publiek vond het toch erg leuk, sommigen zelfs fantastisch. Nou ja, beter dat wij balen dan het publiek. Dit was ook de eerste voorstelling weer sinds dagen. Volgende week 5 voorstellingen, dus herkansingen genoeg.

WEEK 46

Zondag 12 november, Carrousel Theater an der Parkaue (Berlijn)
Er is weinig heerlijker dan je bed uit rollen en meteen aan te schuiven aan het ontbijt met zachtgekookte eitjes en verse witte broodjes. Na het ontbijt op excursie (het was tenslotte een soort schoolreisje) naar het nieuwe joods historisch museum. Berlijn is een enorme stad, dus eventjes naar een museum gaan is er niet bij. Alles ligt erg ver uit elkaar. Gelukkig is de Ubahn erg goed en zoef je onder en bovengronds door alle hoeken van Berlijn. Het museum was helemaal leeg en daardoor misschien nog wel indrukwekkender: onheilspellend, koud, leeg, klassiek, melancholiek en modern tegelijk. Maar ja, van zoveel cultuur en historie krijg je trek en onder de bezielende leiding van Ad, die zich als een ware reiseleiter ontpopte, begaven we ons naar een voor Berlijnse begrippen knus pleintje om weer eens lekker te eten. Met een volle buik en aardig wat kilometers in de benen gingen we weer naar onze kamers om even uit te rusten van alle indrukken, want die avond moesten we doen, waar we uiteindelijk voor gekomen waren: de Kale Zangeres spelen. Wij hadden gedacht in zo'n mega-Oost-Duitse zaal te moeten spelen, maar dat bleek een soort verbouwd tuinhuisje te zijn: die 'probebühne' (de oefenweide) met een kleedkamertje zo groot als een bezemkast. Maar ja, who cares? De voorstelling ging redelijk, het publiek had er duidelijk zin in want er werd ondanks de taalbarrière veel gelachen. Na de voorstelling was het natuurlijk weer hoog tijd voor een hapje eten, want zoals ik al zei: cultuur maakt hongerig en absurdistisch theater al helemaal! Hoewel we in Berlijn waren, belandden we voor de derde keer bij een Italiaans restaurant, waar het eten heerlijk en de wijn nog beter was. Toen Dorine met het zingen van Lili Marlene (daar toch wel een politiek gevoelig lied) twee flessen champagne bij elkaar zong kon de avond niet meer stuk. Nadat we half lallend in de taxi waren gestapt ging het feest verder op de kamer van Jan-Willem, die over geheime drankvoorraden bleek te beschikken. Iedereen schakelde moeiteloos over van wijn naar bier of whisky. Om half vijf uiteindelijk afgehaakt... Zo werd het toch nog een écht schoolreisje! Alleen had er nog een klagende buurman bij gemoeten, maar ja, je kan niet alles hebben in het leven…

Maandag 13 november, Berlijn
Zeer bewust van het feit dat ik over een evenwichtsorgaan beschikte, kwam ik de volgende ochtend te laat voor het ontbijt… Maar geen gelul, we gingen de Rijksdag bekijken, want je bent in Berlijn of niet. Nog geprobeerd Alan uit bed te bellen maar die gaf geen gehoor (later bleek dat hij nog onder de douche stond). Herman en Gerard waren al met de bus op weg naar Amsterdam. Allan, Jan-Willem en Annemieke moesten naar de regisseursworkshop, dus alleen de cast van de kale, oftewel de kale cast ging op stap. Eerst vlakbij de oude grens tussen oost en west ontbeten met een veel te groot stuk taart, dat als een baksteen op de maag lag, maar wel heel lekker was. Ad kent Berlijn erg goed en weet ook veel van de geschiedenis. Het was heel gek om op de trappen van de rijksdag te staan en te weten dat Hitler daar ook had gelopen. En dat het gebouw al die tijd had leeggestaan en nu als symbool moet dienen voor de Duitse eenwording, die nog lang niet daar is. Deze stad heeft zo'n beladen verleden dat het bijna tastbaar is, niets is zomaar gezellig of mooi. Na de Rijksdag moest de eerste ploeg naar het vliegveld. Ad en Theo gingen voor de verandering eens een hapje eten, want zoals ik al zei… en ikzelve ging op zoek naar cadeautjes voor man en kinderen. In Berlijn is veel, maar een speelgoedwinkel heb ik er niet kunnen ontdekken, dus ben ik geëindigd bij de H&M om twee prinsessenjurkjes voor mijn dochters te kopen. In het hotel liep Jan-Willem zenuwachtig heen en weer omdat Ad en Theo er nog niet waren en we toch écht weg moesten, maar alles kwam toch nog goed en op het vliegveld hadden we zowaar nog tijd om een glaasje te drinken voor we weer aan boord moesten. De terugreis ging ook heel snel. Ad zat naast me en durfde bij het landen zelfs even uit het raam te kijken om de Nederlandse snelwegen van boven af te bewonderen. Schitterend al die rechte lijnen en je krijgt er tenminste geen honger van… Nog even met Jan-Willem in de trein, wat voor mij net zo'n unieke ervaring was als Berlijn zelf, en toen man en kinderen in de armen gesloten. Het was in een woord TOLL!!!

Woensdag 15 november, Theater De Vest (Alkmaar)
De stemming zit er na Berlijn goed in en de sfeer in de bus is opgewekt. Na een toch nog lange rit, snelden we ons naar het dichtstbijzijnde Spaanse restaurant, alwaar het eindeloos duurde voor het nogal smerige eten werd opgediend door een mevrouw die een kruising was tussen Corry Konings en Ien Dales. In De Vest werden we heel hartelijk ontvangen (hetgeen redelijk uniek is in schouwburgland!) en kregen we koffie en thee in de kleedkamer. De voorstelling ging redelijk goed. We hebben inmiddels een fundament gelegd waarop we voort kunnen bouwen. In het café nog even nagepraat met de charmante programmeur, wier naam mij helaas ontschoten is. Zij vertelde dat het publiek heel verschillend op de voorstelling had gereageerd; sommige mensen hadden de avond van hun leven gehad en anderen wisten niet hoe snel ze de zaal moesten verlaten…

Donderdag 16 november, De Lawei (Drachten)
Omdat Drachten een lange rit beloofde te worden, was er flink wat proviand ingeslagen door Theo en Dorine. Echte champagne, heerlijke rode wijn en mini-marsjes, yes, yes!!! Olaf had zijn gitaar meegenomen om op de terugweg de lange reis zingend door te komen. Hij moest in Drachten nog even snaren scoren. Heerlijk gegeten in een restaurant op aanraden van de technici. De voorstelling ging prima. Na afloop in de foyer was er nog een fan achtergebleven, die zijn hele familie zou mobiliseren om in Spijkenisse te komen kijken. Vooral zijn schoonzus moest 'm zien, want die was Roemeens en dit was toch echt wel Roemeense humor (?). De bus in gedoken, champagne open en zingen maar. Nog even gestopt om te plassen en te roken. Het tankstation was al dicht, maar dat mocht de pret niet drukken. Verwarmd door champagne en/of rode wijn pakte Alan de gitaar en stonden we in de regen luidkeels reggaeliedjes te zingen. Dit is het ware tourleven!! Moe maar voldaan naar huis.

Vrijdag 17 november, Leidse Schouwburg
Alleen met de trein heen gereisd, wat ook wel weer eens prettig was, gewapend met koffie en een boek met zeventien nieuwe eenakters onder de arm. Omdat ik overdag al vier keer was natgeregend heb ik mij de luxe toegestaan een taxi te nemen naar de schouwburg. Wat is de Leidse Schouwburg toch een heerlijke plek om te spelen! Zo'n echt bonbonnière-tje met goud en pluche. Er waren gelukkig toch nog 120 mensen en het was het leukste publiek dat we ons hadden kunnen wensen! Vooraan zat een jongen die de hele voorstelling in een deuk lag en zo aanstekelijk lachte dat iedereen vanzelf mee ging doen. Misschien kunnen we hem een contract als 'claqueur' aanbieden? Na afloop eindelijk unaniem zeer tevreden over de voorstelling. Bart van Mossel, de directeur van de schouwburg, had genoten van de voorstelling. Met een erg goed gevoel gingen we het weekend in. Op naar de volgende in Assen!

WEEK 45

Maandag 6 november, Rotterdamse Schouwburg
Met een raar gevoel reden we om 4 uur weg naar Rotterdam. De laaiende recensie in het NHD wekte de nodige hilariteit, vooral dat stukje over het telefoonboek. Misschien een idee voor het volgende kunstenplan? Na bijna twee uur rijden vielen we in het warme bad van de artiestenfoyer, die tot één van de leukste (zo niet dè leukste) van Nederland behoort. Lekker gegeten, met een wijntje erbij voor de algehele ontspanning. De voorstelling ging redelijk, de zaal was gelukkig goed gevuld en het publiek zeer welwillend. Er werd veel gelachen. De akoestiek is zo goed dat je zelfs fluisterend tot de achterste rij komt. Na de donkerslag klonk er een zeer welgemeend "Godzijdank" van uit de zaal, waarop ik het niet kon nalaten "Graag gedaan!" te zeggen… In de kleedkamer weer dat rare lege gevoel. Spullen snel ingepakt en nog een afzakkertje in de artiesten foyer. Op de terugweg zowaar weer file door een ongeluk en werk aan de weg, heel fijns! Alan (geluidstechnicus) bracht ons allemaal tot voor onze deur, heerlijk! Nou, dat was de eerste op tournee, de kop is er af!!!

Dinsdag 7 november, Schouwburg Deventer
De stemming in de bus was bepaald niet optimaal, stilletjes en licht chagrijnig. Na een tijdje langs het grijze asfalt te hebben gestaard ontdooide de boel en werd het toch nog gezellig. De schouwburg had alleen zo'n oerlelijk theatercafé, dus togen wij langs statige witte herenhuizen op weg naar iets eetbaars. Theo sloeg af bij snackbar "Het Bijtje". Dorine, Ad en ik aten taco's met zure wijn erbij in een restaurant dat eruit zag als een "oude mensjes-hotel". Smeuïge verhalen van Ad en naast ons een dikke vrolijke baby, die met haar handjes probeerde haar eten naar binnen te werken deden de stemming stijgen. De artiestenfoyer van Deventer is het tegenovergestelde van die in Rotterdam en de koffie wordt geschonken door een dame, die er net zo uitziet als haar koffie smaakt. De voorstelling ging weer redelijk. De programmeur was een beetje geïrriteerd omdat het maar een uurtje duurde terwijl hem 75 minuten waren beloofd. Tsja…Ria zei dat het toch niet ging om de kwantiteit maar om de kwaliteit, en dat hielp, zij het slechts een klein beetje… Nog een drankje gedronken (of misschien wel twee?). Herman (lichttechnicus) en Alan zijn gelukkig ook vrij snel klaar met afbreken, dus konden we snel op weg naar huis.

Woensdag 8 november, Schouwburg Gooiland (Hilversum)
In het Theaterrestaurant is het goed eten en hun huiswijn is verkozen tot huiswijn van het jaar, bovendien was er ook nog een heuse BN-er aanwezig, namelijk Mohammed Ali Van Big Brother (????!!!!) dus de avond kon niet meer stuk… In de grote zaal zaten maar liefst 28 mensen,waarvan ook nog 16 familie en bekenden van Jan-Willem (zakelijk leider) en Judith (verkoop/PR & marketing) waren. Dat was raar spelen. De frustratie begon nu toch wel enigszins op te lopen. In de kleedkamer probeerden we te achterhalen hoe het komt dat er elke keer een zak in de voorstelling zit en dat je zo'n leeg gevoel hebt na afloop. We komen er niet achter!!! Nog even een glaasje bekroonde huiswijn en dan weer de donkerte in…op weg naar huis.

Donderdag 9 november, Schouwburg Tilburg
Op aanraden van de technici gegeten in "Anvers", een erg leuk tentje, met erg lekker eten. Goed geluimd togen we daarna weer naar de schouwburg. De voorstelling verliep van kwaad tot erger. Er zaten veel mensen in de zaal waaronder ook een aantal jongeren. Er liepen mensen weg tijdens de voorstelling en wij voelden ons steeds verder wegzinken in dit absurdistische moeras. Na afloop was iedereen in alle staten. "Dit kan zo niet", "Ik sta dood te gaan op dat toneel", "Ik schaam me te pletter" "Als dit zo doorgaat, kap ik er alsnog mee", zijn enkele citaten van een toch wel licht wanhopige spelers groep. Wat nu???!!! Er ontstond een gespannen sfeer. De één dreigde te exploderen, de ander te imploderen, maar niemand zei wat. In de artiesten foyer werd opeens verdacht geïnteresseerd naar Ajax gekeken, met wie we ons op dat moment zeer verbonden voelden, want ook zij speelden een verloren wedstrijd. Dan maar snel de bus in. Tijdens de stop voor koffie, gehaktstaven, sigaret en plasjes toch voorzichtig even gesproken over vanavond en ook vooral over dat we het niet op elkaar moeten afreageren, want we moeten nog wel even met elkaar door. Moe en gefrustreerd naar huis.

Vrijdag 10 november, Stadsschouwburg Eindhoven
Dorine, Ria en ik hebben de hele weg aan een stuk zitten beppen, niks over de voorstelling, maar gewoon over kappers, liefdes, kinderen en meer van die aardse zaken. Ad lag lekker te pitten, de anderen kwamen met de trein. Door de enorme files (eigenlijk was het één grote file) waren we te laat om nog echt te eten en vergrepen we ons aan de soep en uitsmijters in de artiestenfoyer, gebakken door een dame, die zelf duidelijk veel van eten hield. Olaf, die voorzitter is van FNV Kiem, zou die avond een korte speech houden, waarin hij een pleidooi zou houden voor meer geld voor de kunsten. Wij hadden besloten om het maar vóór de voorstelling te doen omdat we na gisteren bang waren dat het publiek geen cent meer over zou hebben voor theater na het zien van onze voorstelling… Ondanks de zenuwen ging het hartstikke goed. Na afloop van zijn speech vroeg Olaf het publiek te applaudisseren voor de kunsten; hij zou dat opnemen en morgen op de manifestatie laten horen. Er klonk een hartverwarmend en kletterend applaus. Misschien dat dit ons een hart onder de riem stak, want wonderlijk genoeg ging de voorstelling erg goed! Het was de beste die we ooit gespeeld hadden tot nu toe. Olaf had de mis-en-scène van de brandweerman veranderd en dat hielp enorm om de energie in de scène vast te houden. Annemieke (regieassistente) was komen kijken en vond het ook de beste voorstelling tot nu toe. Eindelijk voelden we ons wat energieker en lichter na afloop van de voorstelling en toen er in het theatercafé ook nog frikadellen werden rondgedeeld kon er helemaal niks meer mis gaan. Dit keer gingen moe, maar voldaan het busje in. Berlijn, here we come!!!

Zaterdag 11 november, vertrek naar Berlijn
Om 18.00 uur verzamelden we ons bij de incheckbalie van de KLM, wat zo gepiept was omdat we alleen handbagage bij ons hadden. Dus konden de liefhebbers zich storten op de taxfree shops, die - sinds ze geen goedkope sigaretten meer verkopen - op mij hun aantrekkingskracht geheel en al verloren hebben. Nog even een sigaretje en een wijntje (ook al niet taxfree) en toen op naar de gate, waar Ad en Jan-Willem als enigen 'piepten' en gefouilleerd moesten worden. De Cityhopper was een heel schattig klein vliegtuigje en aangezien ik ruim vijf jaar geleden voor het laatst had gevlogen vond ik het echt heerlijk! Waanzinnig dat moment dat je echt van de grond loskomt en Amsterdam langzaam onder je ziet krimpen, tot je wordt opgeslokt door de wolken. Theo en Ad zaten stilletjes hun vliegangst te verbijten, terwijl een ongelofelijk slissende stewardess ons in maar liefst vier talen vertelde wat we allemaal moesten doen als we neer zouden storten. In het uurtje vliegen werden we getrakteerd op Italiaanse sandwiches, wijntjes en roombroodjes. Nadat we de kruimels van de roombroodjes van onze lippen hadden geveegd zette de piloot de landing in en zagen we Berlijn steeds dichterbij komen. Op het vliegveld werden we opgehaald door een dame van Caroussel (waar we gaan spelen), van wie ik de naam helaas ben vergeten. Theo en ik gingen even buiten een sigaretje roken en het eerste dat ons opviel was dat het overal verschrikkelijk schoon was. Nergens een propje, blikje, kauwgum of peuk te bekennen! Toen alle ballen verzameld waren werden we in twee busjes gehesen op weg naar het hotel, dat in voormalig Oost-Berlijn lag aan de meest deprimerende straat van heel Berlijn (te weten de 'roeststraat), met een architectuur die alleen maar getuigde van een intense haat tegen alles wat leeft en kleur heeft in deze wereld. Maar de kamers waren prima, met maar liefst drie bedden en een lekkere douche op de kamer. Even de spullen neergesmeten en toen onder leiding van dezelfde mevrouw op weg naar restaurant 'de twaalf apostelen' (oh, my god…) alwaar Dirk en Odette van Caroussel ons zouden opwachtten. Heerlijk gegeten en voorgesteld aan een aantal mensen die ik vijf minuten later alweer vergeten was. Na het eten nog een taxi genomen naar het hippe uitgaansleven van Oost-Berlijn: een enorme straat met allemaal prachtige onverwachte hofjes, waarvan de één prachtig opgeknapt en de ander totaal verwaarloosd is. Het enige dat we gezien hebben was een concert van een joods orkestje (hoe is het mogelijk?). We wilden ook nog naar een 'ouwe-lullen-disco' , maar daar was helaas niet iedereen voor te porren. Dus eindigden we in een hippe kroeg, waar nog eens wat liters wijn werden aangesleept, waarop Ria na haar tweede glas haar hoofd op tafel legde en zei dat ze nu écht geen poot meer kon verzetten en het liefst ter plekke ging liggen slapen.Wij konden dit allemaal met haar meevoelen en doken twintig minuten later, moe en een beetje dronken ons bed in. Wir sind sechs Berliner…